Over het boek

Het was het perfecte plan. Ik had – tijdelijk – een vrouw nodig om het familiebedrijf te kunnen erven. En zij had een gunst nodig: zo een waarvan het negen maanden duurt om zich te ontwikkelen. We hadden het helemaal uitgestippeld, van de handen-thuis-regel op onze huwelijksnacht (haar idee) tot de afspraak om niet verliefd te worden (die van mij). Zij zou met me trouwen, ik zou haar helpen met haar kinderwens, en na een jaar zouden we op goede voet uit elkaar gaan, zonder gedoe en vooral ook zonder spijt. Want Bianca Rossi en ik kunnen als geen ander het bloed onder elkaars nagels vandaan halen, dat doen we al sinds onze kinderjaren. Het probleem is dat ze inmiddels niet alleen volwassen is, maar ook onweerstaanbaar knap en nóg bedrevener in mij irriteren.

De huwelijksnacht? Die ging misschien niet helemaal volgens plan. Nu ze bij me ingetrokken is, word ik pas echt gek. Door haar sexy lippen, haar scherpe gevoel voor humor en de broodjes die ze maakt omdat ze weet dat ik er zo van hou, wil ik al snel elke regel breken die we hebben afgesproken. Ons verhaal had nooit moeten eindigen als lang en gelukkig. En je verklaart me misschien voor gek, maar ik geloof dat ik verliefd ben op mijn vrouw.

‘Als Enzo en Bianca hun gevoelens voor elkaar beginnen toe te geven… Wow, dan wordt het wárm. In die ontwikkeling zie je hoe groot het talent van deze schrijver is!’ – Shh Moms Reading

Over de auteur

Melanie Harlow houdt van droge martini’s, hoge hakken en smeuïge verhalen. Haar boeken gaan over moderne mensen die ouderwets verliefd worden, en al is romance een fantasie, haar hoofdpersonen zijn gewone mensen met echte problemen die op weg naar nog lang en gelukkig regelmatig struikelen. Ze woont met haar man en dochters in de buurt van Detroit, in de Verenigde Staten.

Van dezelfde auteur

Drive Me Wild

Make Me Yours

Wilt u op de hoogte gehouden worden van

de thrillers en romans van Heartbeat?

Meld u dan aan voor de nieuwsbrief

via www.awbruna.nl/heartbeat-nieuwsbrief

of volg ons op www.facebook.com/AWBrunaUitgevers,

@AWBruna op X of Instagram.

Melanie Harlow

Call Me Crazy

De Bellamy Creek-serie

Oorspronkelijke titel

Call Me Crazy

© 2021. Call Me Crazy by Melanie Harlow. Published by arrangement with Bookcase Literary Agency and the Rebecca Friedman Literary Agency.

Vertaling

Bianca Nederlof

Omslagbeeld

© Adobestock

Omslagontwerp

Villa Grafica

Heartbeat is een imprint van A.W. Bruna Uitgevers

© 2023 A.W. Bruna Uitgevers, Amsterdam

isbn 978 90 449 3573 8

nur 302

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor zover het maken van reprografische verveelvoudigingen uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16 h Auteurswet 1912 dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.reprorecht.nl). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) kan men zich wenden tot de Stichting pro (Stichting Publicatie- en Reproductierechten Organisatie, Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.stichting-pro.nl).

Dit e-book leest het best als het lettertype op de e-reader is ingesteld op ‘origineel’, ‘standaard’ of ‘default’. Verder wordt aangeraden om de volgende instellingen te kiezen: ‘niet uitvullen’ en ‘niet afbreken’.

Voor Harlots

(Je weet wie je bent...)

Those fingers in my hair

That sly come-hither stare

That strips my conscience bare

It’s witchcraft...

And I’ve got no defense for it

The heat is too intense for it

What good would common sense for it do?

— Carolyn Leigh

1

Enzo

Er komt een dag in het leven van een man waarop hij ergens binnenkomt met hoop in zijn hart en een ring in zijn zak, en hij er helemaal klaar voor is om op één knie te gaan. Om zijn eeuwige trouw te beloven. Om de hand van zijn zielsverwant in de zijne te nemen en haar een aanzoek te doen, waarbij hij haar belooft haar voor eeuwig en altijd lief te hebben, haar te eren en te koesteren, tot de dood hen scheidt, amen.

Vandaag was het niet die dag.

Toch had ik wel een ring in mijn zak. Een heel mooie gouden ring met een diamant van één punt vier karaat. Het was een goede deal omdat mijn neef Paulie bij de juwelier werkte en een of andere arme kerel had hem teruggebracht. Natuurlijk stond er wel de naam van iemand anders in gegraveerd, maar Paulie had me verzekerd dat hij die kon weghalen.

Achteraf denk ik dat ik dat beter had kunnen laten doen voordat ik mijn aanzoek deed. Maar ik kon niet helemaal helder meer denken; ik moest een echtgenote hebben, en snel ook.

Het kwam allemaal door onze belachelijke familietraditie. Om Moretti & Zn, het bouwbedrijf in handen van de familie, te kunnen overnemen, moest de oudste zoon gesetteld zijn met een vrouw en bij voorkeur een paar kinderen, tegen de tijd dat hij vijfendertig was. Mijn vader, die achtenzestig was en op het punt stond om met pensioen te gaan, dreigde al jaren om het bedrijf over te dragen aan mijn jongere broer Pietro.

Pietro, verdomme!

Hij was dan wel tweeëndertig, getrouwd en zijn derde bambino was op komst, maar hij was nóóit op tijd, altijd chaotisch en veel te gemakzuchtig om een goede manager te zijn. Aannemers, leveranciers en klanten liepen de hele tijd over hem heen omdat hij zo conflictvermijdend was.

Begrijp me niet verkeerd, hij is mijn kleine broertje en ik ben dol op hem, en mijn nichtje en neefje zijn geweldig, maar hij is niet de geschikte persoon om een miljoenenbedrijf te runnen.

Ikzelf? Ik zocht graag de confrontatie op. Ik was er niet bang voor om het iemand te zeggen wanneer ze iets verkloot hadden of iemand te wijzen op de prijs van de offerte of de deadlines waar ze akkoord mee waren gegaan. Ik wist wanneer ik innemend moest zijn en wanneer ik de klootzak moest uithangen. Ik wist wanneer ik een innemende klootzak moest zijn. En ik wist hoe ik een deal moest sluiten.

Tenminste, dat dacht ik.

Voordat ik mijn aanzoek deed.

Ik ging zo’n drie maanden met Reina om en ik dacht dat dat een redelijke periode was om samen te zijn, hoewel ik daar misschien niet zo goed over kan oordelen aangezien vaste relaties nooit mijn ding zijn geweest. Niet dat ik me dan als een eikel gedroeg; ik zorgde er altijd voor dat een vrouw precies begreep wat ik haar kon bieden (een fantastisch leuke tijd) en wat niet (iets wat op een relatie leek).

Maar nu de vijfendertig steeds dichterbij kroop en de dreigementen van mijn vader serieuzer werden, besefte ik dat ik me moest vermannen en een vrouw een ring zou moeten aanbieden.

Reina leek me een prima kandidate om mevrouw Moretti te worden. Ze was wel wat jong, gisteren was ze eenentwintig geworden, ze zat iets te veel op haar telefoon en soms had ik geen flauw idee waar ze het over had, maar ze voldeed aan al mijn voorwaarden. Ze was mooi, niet achterlijk, ze kon met haar familie opschieten en haar moeder was eind veertig en zag er nog goed uit. Wat wilde je nog meer?

Ze voldeed ook aan de voorwaarden van mijn ouders: katholiek, Italiaans, mijn nonna kende haar nonna.

Was ik verliefd op haar? Nee. Maar de liefde kon in de loop van de tijd groeien, toch? Ik wist het niet zeker, want ik was nog nooit verliefd geweest, maar het leek me dat dat zich wel zou vormen, net als een nieuwe bank die eerst hard zit, maar die steeds comfortabeler wordt als je er vaker op gaat zitten. Ik dacht dat we er uiteindelijk wel zouden komen.

Het belangrijkste was nu om mijn positie aan de top van Moretti & Zn, waar ik vanaf m’n veertiende elke dag van mijn leven had gewerkt, veilig te stellen. Ik had niet met bloed, zweet en tranen zo hard gewerkt om het bedrijf te laten groeien, om het naar Pietro te zien gaan. En ik zou verdomme al helemaal niet de eerste oudste zoon in vijf generaties zijn die er niet in zou slagen om het bedrijf over te nemen. Als daar een vrouw en kinderen voor nodig waren, dan zorgde ik dat ik een vrouw en kinderen kreeg.

Hoe moeilijk kon het zijn?

Dat bleek dus lastiger dan ik dacht.

Om Reina’s verjaardag te vieren had ik haar mee uit eten genomen bij DiFiore’s, het beste Italiaanse restaurant van de stad. Big Tony, mijn moeders neef, was de eigenaar. We kregen de beste plek in het restaurant. Kaarsen op tafel. Er speelde zachte muziek. Zelf droeg ik een nieuw pak en een stropdas. Ik was naar de kapper geweest en had mijn stoppelbaard getrimd. Ik rook gewoonweg fantastisch, een lok van mijn golvende haar viel over mijn voorhoofd en ik droeg mijn geluksonderbroek.

Het ging gebeuren.

Ik wachtte tot de serveerster, mijn nicht Lara, onze borden voor het nagerecht had weggehaald en ging rechtop zitten terwijl ik mijn keel schraapte. Mijn maag kneep een beetje samen, maar dat negeerde ik. ‘Hoe vind je je verjaardag tot nu toe?’

Reina glimlachte naar me en gooide haar lange, steile, donkere haar over haar schouder. ‘Het is geweldig. Bedankt voor het eten. De ravioli was erg lekker.’

‘Graag gedaan.’ Ik keek naar haar wijnglas en zag dat het nog behoorlijk vol zat. Ik was me te buiten gegaan aan een dure fles Barolo, die het elke cent waard was. ‘Vond je de wijn niet lekker?’

‘Eerlijk gezegd?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik ben niet zo’n fan van rode wijn. Maar ik wilde niet onbeleefd zijn.’

‘Het is niet onbeleefd om te zeggen wat je wilt,’ zei ik. ‘We bestellen iets wat jij wilt.’

‘Kan ik gewoon een cola light nemen?’

‘Natuurlijk.’ Ik wenkte Lara en bestelde een cola light voor Reina. Toen die gebracht was, keek ik toe hoe ze een slokje nam door het rietje en begon opnieuw. ‘Nou, het is dus je verjaardag.’

‘Ja.’ Ze wierp een blik op haar telefoon die op tafel lag.

‘Wil je je cadeautje?’

Ze straalde als een kind dat een snoepje kreeg. ‘Heb je een cadeautje voor me gekocht?’

‘Misschien wel.’ Ik hield mijn hoofd schuin en keek haar aan met mijn zwoelste blik.

‘Enzo, je had niets voor me hoeven kopen. Je hebt me al mee uit eten genomen.’

‘Luister, je wordt maar één keer eenentwintig. Ik wil dat het onvergetelijk is.’

‘Ahw, dat is zo lief.’

Uit de binnenzak van mijn jasje haalde ik het doosje tevoorschijn. Ik opende het, hield de ring voor haar neus en trok een wenkbrauw op. ‘Nou? Wat zeg je ervan?’

Haar mond viel open. Ze staarde naar de diamant alsof het een reusachtige spin was die haar zou kunnen aanvallen. ‘Wat is dat?’

‘Het is een verlovingsring.’ Ik keek even snel in het doosje, om er zeker van te zijn dat de ring er ook echt in zat.

‘Dat... dat zie ik. Maar waarom hou je een verlovingsring voor mijn neus?’

‘Nou... daarom.’ Ineens kreeg ik het bloedheet en het zweet brak me uit. Ik maakte mijn stropdas wat losser. ‘Ik wil graag verloofd zijn.’

‘Met mij?’

‘Ja.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Met jou.’

‘Maar... je hebt niet eens een aanzoek gedaan.’

‘Jawel.’

‘Nee, niet waar. Je hebt me alleen een ring laten zien.’

‘O. Dan zal ik eerst een aanzoek doen.’ Maar eerst stak ik twee vingers achter de boord van mijn witte overhemd en trok eraan. ‘Nou, wil je met me trouwen?’

Even staarde ze me aan en toen perste ze haar lippen op elkaar. ‘Ehm, dit is echt heel ongemakkelijk. Maar... nee.’

‘Wat?’ Ik knipperde. ‘Hoe bedoel je, nee?’

‘Ik bedoel, nee, ik wil niet met je trouwen. We kennen elkaar pas drie maanden, Enzo.’

‘Ik weet het, maar de tijd vliegt en... en voor je het weet is het vier maanden.’

Ze keek verward. ‘Hè?’

‘Kijk, ik weet dat dit allemaal een beetje... onverwacht komt,’ zei ik en ik trok weer aan de boord van mijn overhemd. ‘Maar ik vind je echt heel leuk.’

‘Echt?’

‘Absoluut.’

Ze deed haar armen over elkaar en ze inspecteerde me wantrouwend. ‘Waarom heb je dan nooit iets geprobeerd?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat je me gezoend hebt, maar meer niet. En de keren dat ik probeerde initiatief te tonen, trok je je terug.’

‘Ik probeerde je te respecteren.’ Ik pakte mijn ijswater en sloeg het in één keer achterover. ‘Ik wilde je alleen laten weten dat ik bereid was om te wachten.’

Ze schudde haar hoofd, alsof ze het niet begreep. ‘Dat weet ik maar... ik vond het raar. Ik dacht eigenlijk dat je misschien homo was.’

‘Als iemand geen seks met je wil, betekent dat niet meteen dat hij homo is,’ zei ik geërgerd. ‘En wat is er raar aan dat je het meisje met wie je wilt gaan trouwen, wilt respecteren?’

Ze rolde met haar ogen. ‘Enzo, in hemelsnaam. We gaan niet trouwen.’

‘Waarom niet?’

‘Om te beginnen ben ik pas eenentwintig. Er is nog zoveel dat ik wil doen. En als ik ga trouwen, áls, wil ik dat mijn man me niet alleen respecteert, maar ook dat hij niet van me af kan blijven. Iemand die verliefd op me is.’

‘Liefde,’ zei ik schamper en ik fronste. ‘Wat betekent dat nou helemaal?’

‘Het is iets wat je voelt voor degene aan wie je een aanzoek doet. En... en wat staat er in die ring gegraveerd?’ Voor ik haar kon tegenhouden trok ze de ring uit het fluwelen kussentje. ‘Er staat: Liefde voor altijd, Ricky.’

‘Eh...’

‘Wil je...’ Ze staarde naar de ring en toen weer vol ongeloof naar mij. ‘Wil je mij ten huwelijk vragen met een ring die van iemand anders is?’

‘Ik kan het uitleggen,’ zei ik, al besefte ik dat er geen enkele goede verklaring was voor die inscriptie.

‘Laat maar.’ Zuchtend deed ze de ring terug in het doosje en schoof het naar me toe. ‘Het maakt toch niet uit.’

Vernederd klapte ik het doosje dicht. ‘Wauw. Ik heb dit echt verkloot, hè?’

‘Ja, nogal. Maar het echte probleem is niet eens de ring.’ Reina leunde naar me toe en raakte over de tafel mijn onderarm aan. ‘Ik ben niet verliefd op je, Enzo. En jij ook niet op mij, of wel?’

Starend naar het tafelkleed schudde ik mijn hoofd.

‘En eigenlijk...’ Ze trok haar hand terug en zuchtte. ‘Ik denk niet dat het iets tussen ons wordt. Je bent een beetje... te oud voor me.’

Met een ruk keek ik op. ‘Hè?’

‘Niet dat je oud bent,’ zei ze snel. ‘Maar voor mij ben je net iets te oud.’

Daar was ik het natuurlijk helemaal mee eens, maar ik vond het niet leuk om te horen. Ik pakte mijn wijnglas en nam een paar dure slokken.

Reina keek op haar telefoon. ‘Luister, bedankt voor het eten en... en alles, maar ik denk dat het beter is als we niet meer met elkaar afspreken.’

‘Prima,’ zei ik en ik slurpte meer Barolo naar binnen.

‘Mijn vrienden zitten verderop bij The Tipsy Canoe,’ zei ze, waarmee ze de bar bedoelde die pas geleden was geopend in Bellamy Creek en die populair was bij jongeren. ‘Dus ik denk dat ik daar maar naartoe loop.’

‘Laat mij je er dan tenminste heen brengen.’ Ik zette mijn lege wijnglas neer, pakte mijn portemonnee en keek of ik Lara zag, zodat ik kon betalen.

‘Nee, echt, blijf maar en drink je wijn op. Ik ga liever lopen.’

Ze stond op en stopte haar tas onder haar arm. ‘Even goede vrienden?’

Ik probeerde te glimlachen, maar het was maar een halfhartige poging. ‘Even goede vrienden.’

‘Goed,’ zei ze en ze keek weer op haar telefoon. ‘Tot ziens.’

Ze tikte een bericht toen ze wegliep.

Met een boze frons stopte ik het doosje terug in mijn binnenzak en ik schonk net meer wijn in mijn glas toen Lara bij de tafel opdook.

‘Hé,’ zei ze en ze keek verrast. ‘Ik zag net je afspraakje weggaan. Heeft ze je gedumpt of zo?’

‘We hebben samen besloten ieder onze eigen weg te gaan,’ loog ik.

‘Voor vanavond? Of in het algemeen?’

‘In het algemeen.’

‘Aha.’ Ze was even stil. ‘Gaat het?’

‘Prima.’ Maar het was niet prima. Mijn toekomstplannen waren zojuist aan flarden gescheurd en het was mijn eigen stomme fout.

‘Wil je de rekening zodat je kunt gaan?’ vroeg Lara meelevend.

Ik trok mijn schouders op. ‘Neuh. Ik hoef nergens naartoe. Als je de tafel niet nodig hebt blijf ik hier als een oude man in zijn eentje wijn zitten drinken. Dat zal ik waarschijnlijk de rest van mijn leven blijven doen, dus dan kan ik er maar net zo goed meteen aan wennen.’

‘O, kom op. Je weet best dat je niet lang alleen zult blijven.’ Lara gaf een duwtje tegen mijn schouder. ‘Maar blijf zolang zitten als je wilt. Als ik je eruit moet schoppen dan laat ik het je weten.’

‘Bedankt. Ik zal een goede fooi geven.’

Ze knipoogde naar me. ‘Dat weet ik.’

Weer in mijn eentje dronk ik van de wijn en ik staarde naar het flakkerende kaarslicht terwijl ik me afvroeg wat ik in vredesnaam verkeerd had gedaan. Was het mijn fout dat ik niet verliefd was op Reina? Had ik moeten doen alsof? Had ik met haar naar bed moeten gaan om het te ‘bewijzen’? Dit was een perfect voorbeeld van waarom ik me ver van relaties hield.

Vrouwen waren verwarrend, irritant, gehumeurd en grillig. Ze zeiden het ene, maar deden het andere. Ze verwachtten dat je precies wist hoe je je moest gedragen en wat je moest zeggen zonder het je te vertellen. Ze wilden gedachtelezers, geen mannen. En als je dan iets verkeerds deed of zei, of naliet om het juiste te zeggen, dan werden ze woest en vlogen de borden je om de oren, of ze praatten dagenlang niet met je. Mijn ouders waren al zesendertig jaar samen, dus ik wist heel goed hoe een huwelijk werkte. De buien van mijn moeder en haar opvliegendheid wakkerden de woede van mijn vader aan en hij kon soms echt een koppige, agressieve klootzak zijn. Ik heb het over zesendertig jaar aan knetterende ruzies, dichtknallende deuren en dreigementen om te vertrekken of de sloten te vervangen.

Niet dat ze het ooit waarmaakten. Ik had verdorie twee jongere broertjes en drie jongere zusjes, en als onze ouders geen ruzie maakten waren we het er alle zes over eens hoe gênant het was dat ze niet van elkaar konden afblijven. Maar het was altijd het ene uiterste of het andere. Hoe kon iemand in vredesnaam zo leven? Wat was daar leuk aan?

‘Hallo daar. Is deze stoel bezet?’

Alsof deze avond niet erger kon worden, keek ik op naar Bianca DeRossi, zo ongeveer mijn minst favoriete persoon op aarde, die naast de tafel stond met een glas wijn in haar hand.

‘Lijkt er niet op, hè?’ snauwde ik.

Ze glimlachte en nam tegenover me plaats. ‘Dank je, ik kom graag bij je zitten.’

Fronsend dronk ik mijn glas leeg en schonk de rest van de fles in mijn glas. Normaal gesproken zou ik nooit zo onbeleefd doen tegen een vrouw, maar Bianca was niet zomaar een vrouw. We kenden elkaar als kinderen al, onze families waren bevriend, maar ze was altijd al een verwaande boekenwurm die vond dat ze te slim was voor mij. Elke keer als ik met haar probeerde te praten, sloot ze zich af en liep weg. Mijn ouders dwongen me om met haar naar een dansfeest te gaan op haar katholieke middelbare school voor meisjes. Het verbaasde me niet dat ze zelf geen date kon regelen. Die avond had ze een boek meegenomen in haar tas, dat ze de hele tijd voor haar neus hield. Dus vermaakte ik mezelf door met andere meisjes te dansen. Hoe moest ik nou weten dat ze daar zo kwaad om werd dat ze aan haar vriendinnen vertelde dat ik een kleine lul had. Ze was er niet eens in de buurt geweest!

Ik kwam er jaren later pas achter dat ze dat had verteld, toen ik met een van haar klasgenoten ging en zij aangenaam verrast was door de royale grootte van mijn zaakje. Toen ik haar vroeg waarom ze dacht dat ik niet zo goed bedeeld zou zijn, vertelde ze wat Bianca had gezegd.

Ik was er nog steeds pissig om.

Toen Bianca ging studeren was ze naar Chicago verhuisd, maar een paar jaar geleden kwam ze weer terug naar Bellamy Creek en was gewoon verdergegaan met mij te irriteren. Ze was interieurontwerper en ze vond het leuk om huizen te kopen, die op te knappen en door te verkopen, net als ik. Op de een of andere manier kreeg ze het voor elkaar om mij bij elk huis waar we op boden te overbieden. Ze gedroeg zich dan poeslief, alsof we oude vrienden waren.

Dat waren we niet. Ik kon haar niet uitstaan. Ze was geen verwaande boekenwurm meer, maar ze wist nog steeds precies hoe ze mij op de kast moest jagen.

En wat nog erger was?

Ze was verdomd knap.

‘Wat doe je hier?’ vroeg ik.

‘Ik was hier met mijn familie om mijn vaders verjaardag te vieren. Maar onze familiefeestjes duren nooit lang, want oma Vinnie is zesennegentig. Na een uur begint ze in slaap te vallen.’

‘Wauw. Zesennegentig.’ Ik liet mijn ergernis even los om mijn waardering voor haar lange leven uit te spreken.

‘Ja. Ze was getrouwd op haar eenentwintigste, kreeg vijf kinderen voor ze dertig was en was zeventig jaar getrouwd met opa Jack voor hij overleed. En dat wrijft ze me graag elke keer als ik haar zie onder de neus, net voor ze vraagt waarom ik nog single ben.’ Bianca nam een slok van haar wijn.

‘Daar heb ik wel wat ideeën over.’

Onder de tafel schopte ze met haar voet tegen die van mij. ‘Dus, hoe zit het met jou? Ik zag dat je een afspraakje had. Of was je aan het babysitten?’

Ik staarde haar aan. ‘Erg grappig.’

Ze grijnsde. ‘Nou, wie was ze? Je vriendin?’

‘Nee. We zijn uit elkaar.’

Haar ogen werden groot. ‘O. Wat vervelend.’

‘Nee, dat vind je niet.’

‘Enzo, dit zal je misschien verbazen, maar ik ben niet de vijand. Ik heb niet eens zo’n erge hekel aan je.’

‘O nee? Sinds wanneer?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Sinds we geen onvolwassen, onhandige kinderen meer zijn, die niet wisten hoe ze vrienden moesten zijn met iemand van het andere geslacht.’

‘Spreek voor jezelf. Ik had genoeg vriendinnen.’

Haar blauwe ogen glommen in het kaarslicht. ‘Dat is waar. Je was altijd al een vrouwenman.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Hoe dan ook, ik zit hier wel in mijn eentje.’

‘Wacht, verwacht je dat ik medelijden met je heb? Alsof je niet zo naar buiten zou kunnen lopen en het volgende meisje dat je ziet zou kunnen strikken? Er bestaat geen vrouw die jouw charmes kan weerstaan, Enzo. Die donkere ogen? Dat golvende haar? Die Moretti-branie?’

‘Blijkbaar ben ik het kwijt,’ mompelde ik en ik gooide het restje van Reina’s Barolo in mijn glas.

Ze hield haar hoofd schuin. ‘Eh, dat denk ik niet. Je vond dat meisje niet echt superleuk, of wel?’

Schouderophalend zei ik: ‘Ze was wel oké.’

‘Je kunt beter krijgen.’

‘Beter is niet het punt.’

‘Wat is dan het punt?’

‘Dat het snel moet.’

‘Waarom?’ Ze lachte. ‘Verander je anders klokslag middernacht in een pompoen?’

‘Nee, ik raak Moretti & Zn kwijt aan mijn broer Pietro als ik niet voor mijn vijfendertigste getrouwd ben.’

Haar mond viel open. ‘Meen je dat?’

Ik gaf geen antwoord, maar goot de laatste slokken Barolo naar binnen en zette het glas met een klap neer. ‘Ik heb nog een drankje nodig. Iets sterkers.’

‘Ik ook,’ zei ze en ze dronk haar wijn op.

Ik wenkte Lara en we bestelden cocktails, een dirty wodka martini voor Bianca en bourbon met ijs voor mij. Zodra ze de drankjes gebracht had, nam ik een slok en bekeek de vrouw tegenover me. Kwam het door de wijn of zag ze er nog leuker uit dan de laatste keer dat ik haar zag?

Haar huid was zo licht dat ze bijna oplichtte in het donker, haar felrode haar op schouderlengte had een gouden glans in het kaarslicht, blauwe ogen die niets ontgingen achter een bril met zwart montuur, en een volle mond met brandweerrode lippenstift. Ze had een kleine neus en kleine oren, eigenlijk was alles aan haar klein, en als ik het me goed herinnerde had ze er een hekel aan als je haar daarmee plaagde.

‘Wat?’ zei ze onzeker doordat ik haar aanstaarde. Ze streek over haar haar. ‘Waarom kijk je zo naar me?’

‘Ik vroeg me gewoon af wat je van je ouders te eten kreeg waardoor je groei belemmerd werd.’

Ze kneep haar rode lippen op elkaar en ging rechterop zitten. ‘Ik heb een normale lengte, dank je wel.’

‘Normaal voor een eekhoorn misschien.’

Ze nam een slokje van haar martini en klakte met haar tong. ‘Je bent wel erg obsessief met lengte bezig. Wat moeten we daarvan denken, dokter Freud? Zou hij misschien bang zijn dat hij zich ergens niet aan kan meten?’

‘Hé, jij hebt zelf die roddel verspreid over de grootte van mijn... mijn zaakje,’ zei ik boos en ik zette mijn borst op. ‘Volkomen ongegrond trouwens.’

‘Oké, oké.’ Ze zette haar glas neer en hield haar handen omhoog. ‘Het is tijd dat ik daarvoor mijn excuses aanbied.’

‘Ik denk niet dat ik die aanvaard,’ zei ik koppig. ‘Je kunt iemands mannelijkheid niet zo beledigen, niet zonder het gezien te hebben, en dan van hem verwachten dat hij zegt dat het niet uitmaakt. Je hebt de familiejuwelen bezoedeld.’

Lachend deed ze haar haar achter een oor. ‘Het spijt me echt voor wat ik heb gezegd en ik zal nooit je juwelen meer bezoedelen.’

‘Waarom had je dat überhaupt gezegd?’

Ze pakte haar glas weer en nam elegant een slok. ‘Om je terug te pakken natuurlijk, omdat je elk meisje had gevraagd om te dansen behalve mij.’

‘Wat?’ Ik snoof. ‘Dat is belachelijk. Je wilde niet met me dansen.’

‘Hoe weet je dat? Je hebt het nooit gevraagd.’

‘Bianca, je had verdorie een boek meegenomen en je zat er de hele tijd in te lezen.’

Ze sloeg een hand voor haar borst. ‘Twilight is niet zomaar een boek voor mij, Enzo. Het is een hele wereld. Ik lees het elk jaar wel een keer opnieuw.’

‘Twilight? Gaat dat niet over die tienervampier?’

‘Die vampier was tenminste een echte heer.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Wat jij wilt. Je weigerde om met me te praten en ik zat me te vervelen, dus ik had een paar andere meisjes gevraagd om te dansen. Ik dacht niet dat het erg zou zijn.’

‘Nou, voor mij was het pijnlijk,’ zei ze, met haar goedgevormde kleine neus in mijn richting. ‘Ik was me er al van bewust dat je er niet eens wilde zijn, ik wist dat je mij had gevraagd omdat het van je ouders moest. En dat vond ik vreselijk, dus gedroeg ik me zo om niet te laten zien dat ik me vernederd voelde.’

‘Nou, dat wist ik allemaal niet, want je zei nooit iets. Maar... het spijt me als ik je ermee gekwetst heb.’

‘Excuses aanvaard,’ zei ze. ‘Wil je nu ook die van mij aanvaarden?’

‘Het zal wel,’ bromde ik en ik nam nog een slok.

Een glimlach liet haar gezicht oplichten. ‘Dank je. Kunnen we dan nu vriendjes zijn?’

‘Kunnen we wel proberen,’ zei ik, ‘al begrijp ik nog steeds niet waarom je toen zo arrogant deed en nooit met me wilde praten.’

‘Ik was niet arrogant, Enzo, ik was verlégen!’ riep ze uit, alsof ik dat had moeten weten. ‘En jij was altijd omringd door meisjes die naar je knipperden, hun lange blonde haar over hun schouder gooiden en idioot giechelden om alles wat je zei. Het was niet zo dat ik dacht dat ik te goed voor je was, alleen maar omdat ik niet bij hen hoorde. Eerlijk gezegd verrast het me dat je me überhaupt nog herinnert van die tijd. Je zag me nooit staan als ik erbij was, omdat jouw ego zoveel ruimte innam.’

‘Oké, misschien moeten we het verleden maar laten rusten,’ zei ik toen ik eraan dacht waarom ik haar nooit mocht. ‘Het is duidelijk dat we het hier niet eens over zullen worden.’

‘Best.’ Ze haalde het stokje uit haar martini en at een van de olijven op. ‘En hoe gaat het vanavond met je ego? Een beetje gekrenkt, hè?’

‘Het gaat prima,’ zei ik en ik trok mijn stropdas recht. ‘Reina was duidelijk niet de juiste keuze als vrouw. Ik ben blij dat ze nee zei.’

Bianca stikte bijna in haar olijf. ‘Wacht even.’ Ze wapperde in haar gezicht en slikte. ‘Je hebt een aanzoek gedaan aan... aan... hoe heette dat kleine meisje?’

‘Reina. En jij hebt niet het recht om iemand klein te noemen, Kleintje.’

Zoals ik al hoopte keek ze meteen even chagrijnig toen ik haar bij haar oude bijnaam noemde.

‘We hebben het nu over jou. Heb je haar vanavond echt gevraagd? Met een ring en alles?’

Ik zuchtte diep en had er spijt van dat ik het gezegd had. ‘Ja, dat heb ik gedaan.’

Haar ogen lichtten op. ‘Mag ik hem zien?’

‘Nee.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat je alleen maar zout in mijn wond wilt strooien.’

‘Sjezus, Enzo. Je bent niet gewond. Je houdt niet eens van dat meisje, je wilde haar alleen maar een ring geven zodat je vader jouw naam op het briefpapier van het bedrijf zou zetten.’ Ze hield haar hand op. ‘Nou, geef op.’

Iets zei me dat ik hier spijt van zou krijgen, maar ik pakte het doosje uit mijn binnenzak.

Ze pakte het aan en deed het open. ‘Hij is mooi,’ zei ze vol bewondering, maar met tegenzin. Toen tuurde ze ernaar en zette haar bril hoger op haar neus. ‘Staat er iets in gegraveerd?’

Ik pakte mijn bourbon en nam een grote slok. ‘Nee.’

‘Maar er staat...’ Ze zette het doosje neer en trok de ring uit het doosje om hem beter te kunnen bekijken. Toen begon ze te lachen. ‘Liefde voor altijd, Ricky?’

‘Geef hier.’ Ik leunde naar haar toe en probeerde de ring uit haar hand te pakken, maar ze hield hem buiten mijn bereik.

‘Wacht even! Ik wil hem passen.’

Ik leunde achterover, pakte mijn drankje en gooide de rest naar binnen. Kon deze avond nog erger worden?

Bianca liet de ring om haar vinger glijden. Hij paste. Ze bekeek haar hand die ze voor haar gezicht hield. ‘En wat had je gezegd?’

‘Ik had haar gevraagd.’

‘Maar hoe? Zei je bijvoorbeeld zoiets als: “Je bent de liefde van mijn leven en ik wil voor altijd bij je zijn”?’

‘Eh, niet echt. Ik wilde niet tegen haar liegen. Ik wilde haar gewoon alleen de ring geven.’ Ik maakte een zwaaibeweging met mijn hand.

‘Maar je moet toch íéts gezegd hebben?’

‘Wat maakt dat nou uit?’ vroeg ik geërgerd.

‘Luister, ik probeer je alleen maar te helpen. Je hebt het vanavond duidelijk verknald en je hebt zelf toegegeven dat je zo snel mogelijk een Lucy voor je Ricky moet vinden, toch?’

Ik keek of ik Lara ergens zag. Ik had nog een drankje nodig. En een lift naar huis.

‘Toch?’ Bianca porde me onder tafel met haar voet. ‘Ik wil je daarbij helpen.’

‘De enige manier om me daarbij te helpen is om met me te trouwen,’ gromde ik, terwijl ik Lara wenkte. ‘En aangezien daar geen sprake van is, is deze discussie voorbij.’

‘Nou, wacht eens even. Wie zei dat er geen sprake van is?’

Vol ongeloof staarde ik haar aan. ‘Hè?’

Bianca keek aandachtig naar de ring om haar vinger. ‘Ik zit zomaar wat hardop te denken. Maar het lijkt mij dat we allebei een doel hebben dat we eenvoudigweg kunnen bereiken met een neprelatie.’

Ik schudde met mijn hoofd om weer helder te worden, maar de mist bleef. ‘Ik weet dat ik dronken ben, maar waar heb je het in vredesnaam over?’

Ze zuchtte en nam een slokje van haar martini. ‘Ik heb het over het feit dat jij een echtgenote nodig hebt om te krijgen wat jij wilt. En ik wil die echtgenote zijn, tijdelijk en onder strenge voorwaarden, als jij ermee instemt om mij te geven wat ík wil.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee. Ammenooitniet. Ik weet wel waar je op uit bent. Ik ga je niet betalen om te doen alsof je mijn vrouw bent.’

Bianca rolde met haar ogen. ‘Doe even normaal, Enzo. Ik wil je geld helemaal niet. Dat heb ik niet nodig.’

‘Dan snap ik er niks van,’ zei ik. Weer liet een vrouw me compleet versteld staan. ‘Wat wil jij dan hebben dat ik je kan geven?’

De glimlach die die helrode lippen vormde had een waarschuwing moeten zijn. ‘Een kindje.’

2

Bianca

De uitdrukking op Enzo’s gezicht was onbetaalbaar. ‘Een wat?’

‘Een kindje.’

In zijn donkere ogen was de verwardheid af te lezen. ‘Een kind van wie?’

‘Van mij. En...’ Ik at de tweede olijf van het stokje. ‘... van jou.’

‘Ik heb geen kind.’

Ik zuchtte. ‘Enzo, ik weet dat je een beetje aangeschoten bent, maar probeer er even bij te blijven. Jij hebt een vrouw nodig. Ik wil graag een kind. Eén plus één is drie.’

Enzo bleef naar me staren alsof hij geen idee had wie ik was. ‘Dit slaat nergens op.’

‘Het is eigenlijk juist heel logisch.’

Er verschenen rimpels in zijn voorhoofd. ‘Ik wil niet met je trouwen.’

‘Je wilt met niemand trouwen,’ wees ik hem erop.

‘Dat is waar.’

‘Maar als je met mij trouwt, dan zit er een van tevoren afgesproken vervaldatum aan. We hoeven alleen maar lang genoeg getrouwd te blijven tot jij krijgt wat je wilt.’ Ik at de derde olijf op. ‘En ik wat ik wil, natuurlijk.’

‘Dat is het volgende. Hoe zit dat met dat kind?’ Zelfs nu hij zo verbijsterd fronste en zijn kaken op elkaar klemde, was hij nog steeds ongelooflijk knap. Dat was hij altijd al geweest.

Ik schraapte mijn keel. ‘Nou, ik ben al een tijdje aan het nadenken over een kind. Ik heb altijd al kinderen gewild, maar ik heb de ware nog niet ontmoet en helaas is het zo dat er voor een vrouw zoiets als een biologische klok bestaat. En die van mij is aan het tikken.’

‘Hoe oud ben je?’

‘Volgende maand word ik drieëndertig.’

‘Zo oud is dat niet. Mijn moeder was iets van achtendertig toen mijn broertje Matteo werd geboren.’

‘Er zijn bij mij nog een paar bijkomende gezondheidsproblemen wat betreft de voortplanting, oké?’ Ik voelde me er ongemakkelijk bij om dit met hem te bespreken en nam een slokje martini. ‘Zonder op de details in te gaan, laat ik het erop houden dat het voor mij beter is zo snel mogelijk zwanger te raken. De kans is groot dat het lastig zal gaan, dus hoe langer het duurt, hoe moeilijker het zal worden.’

Hij keek me aan alsof hij me er meer over wilde vragen, maar deed zijn mond dicht en nam daarna nog een slok. ‘En hoe zou dat dan in zijn werk gaan? Zouden we daadwerkelijk...’

‘Nee!’ Ik zette mijn glas zo snel neer dat er wat martini op het tafelkleed klotste. ‘Dat vindt allemaal plaats in een vruchtbaarheidskliniek. Jij hoeft alleen maar je... je-weet-wel te doneren.’ Ik had er moeite mee om het woord sperma uit te spreken. ‘Je genetisch materiaal.’

Een van zijn wenkbrauwen schoot omhoog. ‘Mijn genetisch materiaal?’

‘Ja.’ Mijn gezicht begon te gloeien en ik wist dat mijn wangen rood werden. ‘Die procedure heet kunstmatige inseminatie. Jij zorgt voor het ehm... dna, dat wordt gewassen in kweekvloeistof en een verpleegster zorgt dan voor het inbrengen in de baarmoeder.’

‘O, net als met zo’n spuit waar je een kalkoen mee kunt vullen? Daar heb ik weleens van gehoord.’

Ik zuchtte en ging rechtop zitten. Het voelde alsof ik de directeur van een school was die iets moest afhandelen met een lastige schooljongen. ‘Ja, zoiets.’

‘Dat klinkt niet erg sexy,’ zei hij en hij zette zijn glas weer aan zijn mond, maar ik zag nog wel hoe er een grijns op zijn lippen verscheen.

‘Het is ook niet bedoeld om sexy te zijn,’ zei ik stijfjes. ‘Het is wetenschap.’

‘Oké, en dan, jij raakt zwanger van onze wetenschapsbaby en dan moet ik van je scheiden terwijl je zwanger bent? Echt niet. Dan denkt iedereen dat ik een monster ben.’

‘We kunnen wachten tot na de baby is geboren, als je dat wilt,’ zei ik snel. ‘Ik weet alleen niet hoe lang het zal duren voor ik zwanger ben. Dat zouden we wel in ons contract kunnen opnemen, dat als ik niet binnen een bepaalde periode zwanger raak, dat de afspraak dan nietig wordt verklaard.’

Daar dacht Enzo even over na, waarna hij zijn hoofd schudde. ‘Maar als je wél zwanger raakt, dan ben ik de klootzak die jou verlaat.’

Ik hield mijn handen omhoog. ‘Ik neem de schuld op me. Ik zal jou verlaten.’

‘Maar dan moet ik iets hebben gedaan waardoor jij bij me weg wilt. Dan ben ik nog steeds de klootzak in het verhaal,’ klaagde hij. ‘Nee. Als we dit doen, dan moeten we vriendschappelijk uit elkaar gaan. Niemand krijgt de schuld.’

‘Oké, prima. We gaan als vrienden uit elkaar.’

‘Maar we zijn nu niet eens vrienden.’

Ik gooide een hand in de lucht. ‘Dan gaan we als geen-vrienden uit elkaar. Wat jij maar wilt, Enzo, ik vind het prima. Als ik maar een kindje heb.’

Enzo ging rechterop zitten. ‘Dat is dus het volgende punt. Ik ben er alleen maar om het kind te verwekken en daarna zie ik hem nooit meer?’

‘Dat heb ik niet gezegd. Je kunt hem of haar zien wanneer je maar wilt. Ik zal niet verhuizen of wat dan ook. Ik wil in de buurt van mijn familie blijven, daarom ben ik ook teruggekomen naar Bellamy Creek.’

‘Dus dan ben ik een soort van weekendvader, of zoiets?’ Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en staarde in de verte, alsof hij het zich probeerde voor te stellen.

‘Als je dat wilt.’

Nadat hij zeker dertig seconden in de toekomst had zitten staren, schudde hij zijn hoofd. ‘Ik weet het niet. Het lijkt me niet eerlijk voor het kind.’

‘Enzo.’ Ik strekte mijn arm uit over de tafel en legde mijn hand op de zijne, waar hij verrast naar keek. ‘Ik ben er al jaren mee bezig dat ik een kind wil. Ik heb vruchtbaarheidsklinieken onderzocht, donorprofielen bekeken, met mijn familie gepraat en met mijn therapeut.’

‘Wat zeiden ze?’

‘Mijn therapeut begrijpt het. Mijn familie niet.’ Ik perste mijn lippen op elkaar. ‘Ze zijn er volledig op tegen. Ze kunnen zich niet voorstellen dat ik zwanger zou willen zijn van een vreemde en dat ik in mijn eentje een kind wil opvoeden. Maar ze zijn katholiek en ouderwets en ze willen dat het bij mij gaat zoals het bij hen ging, maar dat gaat gewoon niet gebeuren. Niet op tijd voor mij om een kindje te krijgen in elk geval. Ik weet dat ik altijd zou kunnen adopteren en dat zou ik ook doen, al denk ik dat het voor een ongetrouwde vrouw moeilijker is dan voor een stel. Ik geef toe dat ik dat nog niet helemaal heb onderzocht. Omdat ik echt wil ervaren hoe het is om zwanger te zijn en te bevallen, als dat lukt. Ik zal een goede moeder zijn.’

Enzo keek naar onze handen. Hij slikte.

‘Je hebt geen idee wat mensen allemaal tegen me zeggen,’ zei ik tegen hem met een brok in mijn keel.

Hij keek naar me op. ‘Wat dan?’

‘Dingen als: “Op jouw leeftijd moet je niet zulke hoge eisen stellen en gewoon een man zoeken die zich wil binden.” Of: “Misschien moet je je maar settelen met een man die al kinderen heeft, als je ze zo graag wilt.” Of: “Je bent een prachtige vrouw. Zo moeilijk kan het niet zijn om je zwanger te laten maken.”’

‘Heeft iemand dat echt tegen je gezegd?’ Enzo keek geschokt.

‘Ja. Mensen zeggen de hele tijd dat soort onzin tegen vrouwen.’

‘Sjezus.’ Hij schudde zijn hoofd, alsof hij geen idee had hoe hufterig mensen konden zijn.

Maar dit was niet het juiste moment voor een lesje over hoe de maatschappij met vrouwen en hun lichaam omgaat.

‘Je vraagt je natuurlijk af waarom jij,’ ging ik verder.

Zijn uitdrukking veranderde weer naar hoe ik hem kende, driekwart verwaand en een kwart geamuseerd. ‘Niet echt.’

Lachend trok ik mijn hand terug. ‘Nou, ik ga het je toch vertellen.’

‘Doe dat.’ Hij nipte aan zijn bourbon, wetende dat hij dit leuk zou vinden.

‘Ik weet hoe het vroeger tussen ons was, maar we kennen elkaar al heel lang en dat betekent veel voor me. Onze families kennen elkaar al heel lang. Er is vertrouwen, loyaliteit en respect. Onze families stonden al die tijd al voor elkaar klaar. En ik zat zo te denken dat wij, ondanks ons lastige verleden, nu voor elkaar klaar zouden kunnen staan. Toch?’

Hij nam een slok en draaide het restant in zijn glas rond. ‘Familie betekent alles voor me. Dat is waar.’

‘Bovendien denk ik dat we dezelfde familietradities en waarden hebben, al is het dan met wat moderne aanpassingen,’ zei ik. ‘Ik vind niet dat een vrouw getrouwd moet zijn om een kind te krijgen en jij vindt niet dat een man zou moeten trouwen om het familiebedrijf te erven.’

Daar dacht Enzo even over na. ‘Maar ik geloof ook in eerlijkheid, en dit plannetje van jou betekent wel dat we tegen onze familie en vrienden moeten liegen. En mijn beste vrienden zijn als familie voor me.’

‘Dat weet ik, en dat deel staat me ook tegen. Maar dat waardeer ik ook aan jou,’ voegde ik er snel aan toe, ‘dat je twijfelt omdat je de mensen van wie je houdt niet wilt bedriegen. Dat speelt mee in waarom ik wil dat jij de vader van mijn kind wordt, ondanks je enorm opgeblazen ego. Diep vanbinnen, heel diep, ergens onder die dikke laag van ijdelheid, trots en egocentrisme...’

‘Oké, oké.’ Hij hield me tegen door een hand op te steken. ‘Zo is het wel genoeg.’

Ik glimlachte en ging verder. ‘Ik geloof dat je diep vanbinnen een fatsoenlijke man bent. Integer. Betrouwbaar. Iemand die zijn dierbaren beschermt.’

‘Vergeet mijn gezicht niet,’ zei hij met die zwoele Enzo Moretti-blik die waarschijnlijk meer slipjes had laten smelten dan ik in mijn bezit had.

‘Je gezicht?’ Ik tuurde naar hem, alsof het nooit eerder bij me was opgekomen dat hij de knapste man was die ik ooit had gezien. ‘Dat is wel redelijk aantrekkelijk. Ik heb er nooit zo goed naar gekeken.’

Hij lachte hoofdschuddend. ‘Prima, als jij het zegt. Ik zal mijn redelijk aantrekkelijke uiterlijk doneren aan jouw kalkoenspuitbaby.’

‘Echt?’ Mijn hart begon sneller te slaan.

‘Waarom niet?’ Hij haalde zijn schouders op, alsof we net hadden afgesproken om samen pizza te gaan halen. ‘Ik denk niet dat we iedereen voor de gek kunnen houden, maar wat boeit dat? Ik heb niets te verliezen. Ik wil wel vader worden en ik word er ook niet jonger op. Een nephuwelijk met jou klinkt beter dan een echt huwelijk met iemand anders, als het maar tijdelijk is.’

‘Ik neem aan dat dat het beste aanzoek is dat ik kan verwachten, hè?’ Ik keek naar de ring om mijn vinger. ‘Nou, Ricky, ik denk dat je je Lucy gevonden hebt.’

*

‘Je hebt wát gedaan?’ Mijn jongere zus Ellie viel bijna van de loopband naast me in de sportschool. Ze moest de reling vastgrijpen om erop te blijven.

‘Ik heb aan Enzo Moretti gevraagd of hij de vader van mijn kind wil zijn, en in ruil daarvoor trouw ik met hem.’

‘Bianca, ben je gek geworden?’ Ellies voeten hielden haar met moeite in balans. ‘Waarom heb je dat gedaan? Dat is echt gestoord.’

‘Het is niet gestoord. Het is eigenlijk juist erg logisch.’ Ik versnelde mijn pas van powerwandelen naar joggen. ‘We krijgen daardoor allebei precies wat we willen met daarbij het pluspunt dat het een tijdelijke situatie is.’

‘Tijdelijk? Eh, volgens mij heb je een kind voor de rest van je leven.’

Ik lachte. ‘Het kind wel, maar het huwelijk niet. Het is een verstandshuwelijk. Dat gebeurt in boeken de hele tijd.’

‘Ja, maar dit is geen boek, Kleintje. Dit is het echte leven. Zoals jij het brengt klinkt het van de zotte! Een nepbruiloft?’

‘Ssst!’ berispte ik haar. Ik keek om me heen of niemand ons gehoord had. Het was zondagochtend negen uur, dus het was niet druk in de sportschool, aangezien de meeste mensen nog in de kerk waren. Ik was gistermiddag al naar de mis geweest met mijn familie, voor het eten. Ik kon het me niet veroorloven om te spijbelen, omdat ik de komende maanden God om een nogal grote gunst moest vragen, een wonder bijna, als ik mijn vruchtbaarheidsspecialist moest geloven. ‘De bruiloft is niet nep. Alleen onze gevoelens maar.’

‘Waarom dan een echt huwelijk?’

‘Nou, we hebben het erover gehad en waren erover uit dat we echt moeten trouwen om dit te laten slagen. Zijn vader moet ervan overtuigd zijn dat dit legitiem is. En ik wil dat ook voor het kind.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Knettergek.’

‘Maar we gaan het wel doen.’

Dat liet Ellie tot zich doordringen terwijl ze de hellingshoek op haar loopband hoger zette. Ze was drie jaar jonger dan ik en we hadden allebei het kastanjebruine haar en de lichte ogen van onze moeder, al verfde zij haar haar meer vlasblond en was ze zo’n tien centimeter langer dan ik met mijn één meter vijfenvijftig. Onze jongere broer JJ daarentegen was net zo lang als onze vader en hij had zijn donkere haar en olijfkleurige huid geërfd. Elke zomer klaagden Ellie en ik dat hij een prachtige goudbruine kleur kreeg, terwijl wij vreselijk verbrandden als we op het strand geen lange mouwen en een vissershoedje droegen.

‘En wat ga je dan tegen pap en mam zeggen?’ vroeg ze. ‘Je kunt moeilijk doen alsof jullie al een hele tijd met elkaar gedatet hebben.’

‘Nee,’ stemde ik met haar in. ‘Daarom draag ik de ring ook nog niet.’

Ellie moest de reling weer vastgrijpen. ‘Hij heeft je al een ring gegeven?’

‘Ja.’ Ik grinnikte. ‘Het ging een beetje snel gisteravond. En dat ga ik ook zo vertellen. Dat we elkaar bij DiFiore’s tegenkwamen na paps verjaardagsdiner. Dat we uren met elkaar gepraat hebben en smoorverliefd op elkaar werden.’

Ellie schudde haar hoofd. ‘Dat gelooft niemand.’

‘Luister, ik heb jouw steun nodig,’ smeekte ik haar. ‘Je moet achter me staan, Ellie, anders ben ik het met je eens dat het niet gaat werken.’

‘Maar...’

‘Ik was er voor je toen je bij pap en mam uit de kast kwam en ze over Sierra vertelde,’ bracht ik bij haar in herinnering.

‘Dat is anders,’ beweerde ze. ‘Ik ben ook echt lesbisch. Sierra en ik zijn echt verliefd op elkaar. Jij vraagt me of ik een leugen wil ondersteunen.’

‘Dat is waar. Sorry.’ Ik voelde me rot. ‘Ik wil gewoon dat je aan mijn kant staat.’

‘Ik sta ook aan jouw kant.’ Ze zuchtte diep. ‘Ik denk alleen niet dat het de beste manier is om een kind te krijgen, maar als jij zo vastbesloten bent, dan zal ik je daarin steunen. Wat moet ik doen?’

Ik schonk haar een dankbare glimlach. ‘Wees gewoon openlijk blij voor me. Als iemand ook maar een vermoeden heeft dat het niet echt is, smoor dat dan in de kiem. Doe of je je erover verwondert dat dit gebeurt, terwijl je er tegelijk van overtuigd bent dat dit het lot is.’

‘Dat is nogal wat. Als kind kon je Enzo Moretti niet uitstaan.’

‘Eerlijk gezegd zijn er nog steeds dingen waar ik me aan erger,’ biechtte ik op. ‘Maar ik hoef niet van hem te houden. Het werkt zelfs beter als ik dat niet doe.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Omdat ik er dan niet kapot van zal zijn als het zover is als we het beëindigen. Dan heb ik er geen probleem mee om weg te gaan. En trouwens, ik had toen niet echt een hekel aan hem,’ zei ik. ‘Ik had er gewoon een hekel aan dat die meisjes allemaal zo graag bij hem wilden zijn en hij geen genoeg kon krijgen van al die aandacht, als een golden retriever. Ik vond hem vervelend en zelfingenomen.’

‘Duidelijk.’

‘En misschien was ik een beetje jaloers,’ gaf ik toe.

‘Jaloers?’ Verrast keek ze naar me. ‘Op hem?’

‘Zoiets. Of misschien was ik jaloers op die flirterige meisjes.’ Ik probeerde het voor mezelf op een rijtje te krijgen. ‘Ik was gewoon zo verlegen. Ik wilde juist dat hij mij aandacht gaf, maar ik wist niet hoe ik dat moest laten merken. Hij was zo knap en zelfverzekerd. Als ik bij hem was kon ik geen woord uitbrengen. Dus deed ik net of ik een hekel aan hem had. Dat was makkelijker dan toegeven dat ik hem leuk vond. Snap je?’

‘Ik denk het.’

‘Maar dat is allemaal verleden tijd. We hebben het gisteravond met elkaar goedgemaakt en afgesproken om het verleden te laten rusten. Alleen de toekomst is nu belangrijk.’

‘Dus wanneer gaan jullie trouwen?’

‘Dat weet ik nog niet. We hebben vanavond afgesproken om het tijdens een etentje met elkaar te hebben over de details van het contract. We hebben allebei een aantal voorwaarden die we op papier willen zetten.’

‘Dit is maf. Het klinkt als een zakelijke overeenkomst, niet als een verloving.’

‘Dat is ook precies wat het is. Onze missie is duidelijk, maar we moeten onze visie nog helderder maken, ons doel nader bepalen en de tijdlijn bespreken.’

‘O, mijn god.’ Met een gekwelde uitdrukking op haar gezicht vouwde Ellie haar handen voor haar borst. ‘Romantiek is echt dood, hè?’

‘Ik wíl geen romantiek, Ellie,’ zei ik gefrustreerd. ‘Kijk, dat heb ik al jaren geprobeerd. Ik ben vijf jaar samen geweest met Tate voordat ik besefte dat hij nooit met me zou gaan trouwen. Ik heb vijf hele jaren van mijn leven verspild door in zijn leugens te geloven en door hem alle serieuze gesprekken over de toekomst die ik wilde voeren opzij te laten schuiven. En die jaren krijg ik nooit meer terug. Misschien is het nu al wel te laat voor mij.’

‘Het spijt me, B,’ zei Ellie wat zachter. ‘Ik weet hoeveel pijn het je heeft gedaan na Tate. Als je dit zo graag wilt doen, dan steun ik je.’

‘Het is meer dan het alleen graag willen, Ellie. Ik wil een kind en ik ga er niet meer op zitten wachten. Waarom zou ik het moederschap niet mogen ervaren alleen maar omdat ik de ware liefde niet heb gevonden? Ik stond op het punt om een anonieme donor te gebruiken, maar gelukkig hoeft dat niet. Mijn kind zal zijn vader ook echt kennen.’

‘En Enzo ziet dat zitten?’ vroeg ze. ‘Samen met jou een kind opvoeden?’

‘Hij zei van wel.’ Ik aarzelde en gaf toen toe waar ik bang voor was. ‘Maar hij was wel dronken. Vanavond wil ik dat we hier een volledig nuchter gesprek over hebben.’

‘Goed idee.’ Ze keek vanuit haar ooghoeken naar me. ‘Wat ga je doen als hij niet meer wil?’

Ik haalde diep adem, ademde uit en verhoogde mijn loopsnelheid naar hardlopen. ‘Dan ga ik verder. Dat is het mooie ervan, Ellie. Enzo Moretti zal mijn hart niet kunnen breken.’

Daar dacht ze even over na. ‘Dus je gaat hét echt met hem doen?’

‘Nee! Het gebeurt nog steeds met kunstmatige inseminatie. Hij zorgt alleen voor het sperma.’

Ze giechelde. ‘Jammer. Als je dan toch gaat trouwen met zo’n sexy kerel als Enzo Moretti, dan zou je daar toch een paar voordeeltjes uit moeten halen, zoals hem naakt zien.’

‘Ik wil hem helemaal niet naakt zien,’ zei ik. Maar toen moest ik de snelheid van de loopband lager zetten.

Ik had moeite met ademhalen en mijn hart ging net iets te snel tekeer.

*

Die avond klopte Enzo net na zessen op mijn deur.

Ik woonde op de begane grond van een appartementencomplex bij de haven. Ik vond het er heerlijk, hoewel het klein was, zo’n tachtig vierkante meter, en ik er nooit aan was toegekomen om een boot te kopen voor aan de steigerplaats die bij de huur was inbegrepen. Maar het was perfect voor één persoon, met een open keuken in de woonkamer, twee slaapkamers, een badkamer en een apart toilet. En aangezien ik niet van plan was om met iemand te gaan samenwonen toen ik terugverhuisde naar Bellamy Creek, laat staan dat ik een echtgenoot wilde, was het toen een goede deal.

Ik vroeg me af waar Enzo woonde. Zou ik mijn eigen plekje moeten opgeven en bij hem moeten intrekken? Waar moest ik dan naartoe als ik bij hem weg zou gaan? Toen ik naar de deur liep om open te doen, besefte ik dat er nog veel losse eindjes waren waar we het over moesten hebben.

Ik trok de deur open en negeerde het kaboem dat ik altijd in mijn borst ervaarde als ik hem zag. Waarschijnlijk voelde iedere vrouw die naar hem keek dat kaboem. ‘Hoi,’ zei ik. ‘Kom binnen.’

Hij kwam de hal in en ik deed de deur dicht om de koude februarilucht buiten te houden. ‘Alsjeblieft,’ zei hij en hij gaf me een fles Nebbiolo. ‘Dit is een van mijn favorieten, maar geef mij maar niets. Ik heb nog hoofdpijn van gisteravond.’

‘Dank je.’ Ik liep voor hem uit en zette de fles op het keukeneiland, dat ook als mijn eettafel fungeerde en waar ik al gedekt had voor twee personen. ‘Kan ik je jas aannemen?’

Hij trok zijn zwarte wollen jas met de dubbele rij knopen uit. Daaronder droeg hij een donkere spijkerbroek en een zwarte trui van kasjmier over een overhemd met witte kraag. Zijn kleding leek voor hem speciaal op maat gemaakt, maar zijn lichaam zag er gewoon goed uit in welke kleding dan ook. Slank en gespierd, maar niet overdreven, en een brede borstkas. Gisteravond aan tafel waren zijn handen me opgevallen, die verrassend elegant waren voor iemand die met zijn handen werkte. Hij had lange, sierlijke vingers met verzorgde nagels en stevige mannelijke polsen. Het soort handen dat hardhandig met een hamer zou kunnen slaan, of een muur zou kunnen afbreken, maar die ook soepel over je blote huid zou glijden.

Ik draaide me van hem weg en probeerde die hinderlijke gedachte weg te drukken terwijl ik zijn jas naast die van mij in de kast hing.

‘Het ruikt hier heerlijk.’ Hij keek naar het fornuis waar een paar pannen op het gas stonden. ‘Wat eten we?’

‘Pappardellepasta met worst, boerenkool en pittige tomatensaus.’ Ik liep ernaartoe en haalde het deksel van de pan met saus om even snel te proeven.

‘Wil je iets drinken?’

‘Water graag.’

Ik pakte een flesje water uit de koelkast en gaf het aan hem. ‘Uitgedroogd?’

Hij grimaste en leunde tegen het aanrecht. ‘Ja. Als ik nog een keer denk dat het een goed idee is om een hele fles Barolo met bourbon als nagerecht leeg te drinken, herinner me dan aan de hoofdpijn van vandaag. En dat ik niet zelf naar huis kon rijden. En dat ik vanochtend eerst mijn auto moest halen voordat ik naar de kerk ging.’

‘Je bent naar de kerk geweest? Indrukwekkend.’ Ik duwde hem opzij om een grote schaal uit een keukenkastje te pakken.

‘Natuurlijk,’ zei hij, verontwaardigd dat ik zijn toewijding aan Jezus in twijfel trok en hij draaide de dop van het flesje. ‘Ik zie pastoor Mike de laatste tijd veel.’

‘O ja? Waarom dan?’

‘Omdat ik een wonder nodig had om te voorkomen dat ik zou moeten trouwen en pastoor Mike zou daar wel een ingang voor hebben. Bovendien wilde ik dat God zou zien hoe ik nonna in de kerkbank hielp en dat ik op mijn knieën ging om te bidden, geld in het collectezakje deed, mijn zonden opbiechtte, enzovoort, enzovoort, enzovoort.’ Hij zette het flesje aan zijn lippen.

Hoofdschuddend deed ik de oven open om het warme brood eruit te halen. ‘Ik denk niet dat je God gunstig genoeg stemt met jouw “enzovoort”-vroomheid om een wonder te verrichten. En hoe zag je dat eigenlijk voor je?’

‘Mijn vader zou van gedachten veranderen over dat stomme gedoe van getrouwd moeten zijn. Ik zou gewoon mijn leven kunnen leven zoals ik dat wil.’

‘Ik dacht dat je zei dat je wel een gezin wilde.’ Ik pakte een broodmes en begon het brood te snijden.

‘Dat wel. Maar waarom moet dat op een leeftijd die hij bepaald heeft? Waarom niet als ik er klaar voor ben?’

‘Het klinkt inderdaad oneerlijk,’ zei ik. ‘Maar aan de andere kant, dat is die biologische klok ook. Mannen kunnen makkelijk nog vader worden op een leeftijd waarop een vrouw allang geen kinderen meer kan krijgen.’

‘Ja, dat is ook idioot,’ was hij het met me eens. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

Over mijn schouder keek ik hem aan en ik trok een wenkbrauw op. ‘Kun je koken?’

‘Ja, ik kan koken.’ Hij rolde met zijn ogen. ‘Ik ben op mijn achttiende uit huis gegaan. Als ik niet kon koken was ik doodgehongerd.’

‘Zou je willen kijken of de pasta goed is? Ik denk dat die wel klaar is.’ Ik keek hem weer over mijn schouder aan. ‘Pak maar een vork uit die la rechts van je.’

Hij zette het waterflesje neer, waste zijn handen en pakte een vork uit de la die hij met zijn heup dichtduwde. Uit de pruttelende pan op het fornuis prikte hij een lange, platte pappardellesliert en liet hem even afkoelen. Toen pakte hij hem van de vork en zette zijn tanden erin. Hij knikte. ‘Klaar.’

‘Oké, zet het gas maar uit onder die pan. En onder die van de saus.’

Terwijl hij dat deed, deed ik het deurtje van een bovenkastje open en probeerde bij de pastaborden op de bovenste plank te komen. Maar ik droeg mijn platte ballerina’s en kreeg net mijn vinger niet bij de rand. Mijn keuken was klein, maar het ontwerp maakte goed gebruik van de hoogte, wat betekende dat de kastjes helemaal tot aan het plafond reikten. Normaal gesproken zou ik op het aanrecht zijn geklommen, maar dat wilde ik niet doen met Enzo erbij.

‘Hulp nodig?’

Ik knarsetandde. ‘Ja.’

Hij kwam achter me staan, waardoor ik zijn parfum kon ruiken en mijn edele delen ontwaakten uit een sluimerstand. Met gemak pakte hij twee grote diepe borden en zette ze voor me neer. ‘Alsjeblieft. Je had moeten vragen of ze hier zo’n ladder voor je hadden kunnen plaatsen. Net als in een bibliotheek.’

‘Erg grappig. Als je je nuttig wilt maken, pak dan dat vergiet en giet de pasta af. Laat er nog een beetje water in zitten.’ Zodra hij van me weg stapte kon ik weer makkelijker ademhalen. Ik deed het brood in een mandje met een linnen servet en zette het op tafel. De salade en saladeborden had ik al klaargezet, net als de broodbordjes, wijnglazen, waterglazen en het bestek.

Terug in de keuken liep ik voorzichtig om hem heen om opscheplepels uit de la te pakken. Ik wist niet wat er met me aan de hand was vanavond, maar het was belangrijk dat ik voor ogen hield dat hij hier alleen was voor zakelijke onderhandelingen. Dit was geen afspraakje. We waren niet eens vrienden. En alleen maar omdat het vreselijk lang geleden was dat ik intiem was geweest met een man, betekende dat niet dat ik me in gedachten hoefde voor te stellen hoe hij er naakt uit zou zien.

‘Moet dit in de saus?’ Hij hield het vergiet met de stomende pappardelle omhoog.

‘Ja, dank je.’ Ik keek hoe hij voorzichtig de pasta in de saus liet glijden. ‘Ik doe het verder wel. Ga maar zitten, als je wilt.’

‘Oké.’ Hij zette het vergiet in de gootsteen. ‘Zal ik een glas wijn voor je inschenken?’

‘Eh, ja, is goed.’ Ik wilde vanavond scherp blijven, maar één glas wijn kon vast geen kwaad. Het zou misschien zelfs helpen om de spanning wat weg te nemen van de fysieke aantrekkingskracht die ik voor hem voelde.

‘Opener?’

Die pakte ik uit een la en gaf hem aan, waarbij ik erop lette dat onze vingers elkaar niet raakten.

Terwijl hij de wijn openmaakte, draaide ik me van hem weg en haalde even diep adem voordat ik de pasta klaarmaakte. Ik deed alles in de grote schaal en raspte er wat Parmezaanse kaas overheen. Uit de koelkast pakte ik verse basilicum dat ik snel fijnsneed en eroverheen strooide.

Toen ik me omdraaide nam Enzo de grote, zware schaal van me over en zette hem op het keukeneiland. ‘Het ziet er geweldig uit.’

‘Je klinkt nogal verrast.’ Ik liet mezelf op een van de krukken zakken en nam een slokje van de wijn die hij voor me had ingeschonken.

‘Dat was een compliment,’ zei hij fronsend. ‘Kijk, dit is het probleem met vrouwen. Je probeert iets aardigs te zeggen en dan weten ze gewoon niet dat ze je alleen maar hoeven te bedanken.’

‘Ik zal het onthouden voor de volgende keer,’ mompelde ik, dankbaar dat hij iets had gezegd wat me eraan herinnerde waarom ik nóóit verliefd op hem zou kunnen worden.

Nóóit, herhaalde ik voor mezelf, kijkend naar zijn handen toen hij voor ons beiden salade en pasta opschepte.

Nóóit.

Nóóit.

Nóóit.

3

Enzo

‘Dus,’ zei ze toen we begonnen te eten, ‘wachten we tot na het eten om onze zaken te bespreken?’

‘Dat is niet nodig.’ Ik sprenkelde olijfolie en azijn over mijn salade. ‘We kunnen het er nu over hebben, als je dat wilt. En als er iets is wat we moeten opschrijven dan doen we dat als we klaar zijn.’

Ze nam een slok wijn. ‘Zie je het nog steeds zitten?’

‘Zeker. Jij?’ Het kwam er uitdagender uit dan ik bedoelde.

‘Ja. Ik wilde het alleen bij jou nog eens checken, omdat je besluitvaardigheid gisteren nogal was aangetast.’ Ze deed niet eens de moeite haar glimlach te verbergen.

‘Nou, vandaag ben ik zo nuchter als wat en ik sta er nog steeds achter.’

‘Uitstekend. Ik ook.’ Ze nam een hap salade.

‘Zoals ik het zie, heeft dit project drie fases,’ zei ik, waarbij ik het gevoel kreeg dat ik bezig was met het onderhandelen over een bouwcontract. ‘De verloving, het huwelijk met daarbij inbegrepen het kind, en de scheiding.’

‘Ja, dat lijkt mij ook.’

‘Ik denk dat we niet te lang met de verloving moeten wachten. Het zal lijken of het uit de lucht komt vallen, maar ik denk dat we het hele verliefd worden snel moeten faken en dan laten weten dat we getrouwd zijn.’ Ik nam een hap van de pasta, die was echt overheerlijk. Haar kookkunsten zouden zeker een voordeeltje zijn. ‘We kunnen naar het gemeentehuis gaan en het iedereen achteraf vertellen.’

Ze nam nog een slokje wijn en zette het glas langzaam neer. ‘Dus er komt geen echte bruiloft? Met gasten?’

‘Dat was ik niet van plan. Wil je dat?’

‘Niets groots. Maar misschien is dit voor mij wel de enige kans om een witte jurk te dragen en me door mijn vader naar het altaar te laten begeleiden.’

Daar dacht ik over na terwijl ik kauwde. ‘Kan het in plaats van in de kerk ook in het gemeentehuis plaatsvinden?’

Dat overwoog ze. ‘Daar kan ik wel mee leven. Eigenlijk wel beter, want dan hoeven we niet te liegen tegen een pastoor. Daar maakte ik me wel druk om.’

‘Ik ook.’ Ik was blij dat we het daarover eens waren. ‘Het is denk ik het beste om God erbuiten te laten. Anders zou een van ons weleens kunnen worden geraakt door de bliksem of zoiets.’

Ze knikte. ‘Dus het verhaal is dat we elkaar gisteren na het eten tegenkwamen en dat we zowaar beseften dat we elkaar allebei al die jaren verkeerd hadden beoordeeld en ineens halsoverkop verliefd werden.’

Ik haalde mijn schouders op en nam nog een hap pasta. ‘Mij best.’

‘We zullen waarschijnlijk tenminste iets van een maand moeten “daten” voor je mij een aanzoek doet, denk je niet?’ Ze maakte er met haar vingers aanhalingstekens bij. ‘Anders denkt onze familie dat we gek zijn geworden.’

Nadat ik daar even over had nagedacht, zei ik: ‘Ja, daar heb je denk ik wel gelijk in. Ik wil niet dat mijn vader nog met iets onzinnigs komt over dat ik eerst een bepaalde tijd met iemand samen moet zijn voordat hij het bedrijf aan me overdraagt. Hij moet geloven dat we verliefd zijn en dat dit echt is.’ Kritisch observeerde ik haar. ‘Denk je dat jou dat gaat lukken?’

Ze keek naar me terug. ‘Lukt jóú dat?’

Ik rechtte mijn rug. ‘Ja. Je moet weten dat ik een geweldige acteur ben. Ik heb Romeo gespeeld op de middelbare school.’

Vol ongeloof staarde ze me aan. ‘Wat?’

‘Echt waar. Een meisje dat ik toen leuk vond was bezig met theater en zo, en ze had me overgehaald om auditie te doen. Ik dacht niet dat ik de rol zou krijgen, maar toch wel. En ze was er zo enthousiast over dat ze me die dag na schooltijd een pijpbeurt gaf.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Dus toen besloot ik om mee te spelen in het toneelstuk.’

Bianca schudde haar hoofd. ‘Natuurlijk deed je daarom mee.’

‘En ik was er ook goed in.’ Ik greep naar mijn borst en sprak dramatisch met een hese stem: ‘“Zo sterf ik, met een kus.”’

Ze barstte in lachen uit. ‘Je bent nog raarder dan ik dacht.’

‘Het zal wel.’ Ik ging verder met eten. ‘Het punt is dat ik weet dat ik overtuigend kan overkomen. Ik hoop dat jij dat ook kunt.’

‘Ik moet toegeven dat het nogal een uitdaging zal worden om te doen alsof ik smoorverliefd op je ben, maar ik zal mijn best doen.’ Ze draaide wat pasta om haar vork. ‘Maar je hoeft geen pijpbeurt te verwachten.’

Ik snoof. Alsof Bianca ooit in haar leven iemand gepijpt had. ‘Zou ik niet durven. Maar wat doen we dan wel? We moeten ze iets laten zien. Handen vasthouden?’

‘Prima.’

‘Kan ik je een kus op je wang geven?’

‘Dat moet maar,’ zei ze met een zucht, alsof dat heel zwaar voor haar was. ‘Maar alleen voor de show. Geen zoenen op de mond.’

‘Mee eens. Maar als ik mijn arm om je heen sla, geef je me dan een klap?’

‘Hou je handen thuis, Enzo, en alles komt goed.’

‘Dan doen we het zo,’ zei ik, al dwaalden mijn ogen af naar de lichte welving van haar borsten in het strakke zwarte truitje dat ze droeg. Heel even stelde ik me voor hoe ik met haar het bed in dook, maar zelfs in mijn fantasie droeg ze nog een bril en zat ze met haar neus in een boek over een tienervampier.

‘Wat valt er te lachen?’ vroeg ze.

‘Niets.’ Ik had niet eens door dat ik zat te grinniken.

Ze kneep haar ogen tot spleetjes en ik kreeg het gevoel dat ze mijn gedachten kon lezen en wist dat ik haar uitlachte.

‘Dus, het huwelijk,’ zei ze kortaf. ‘Ik heb een aantal regels.’

‘Kom maar op.’

‘Het is puur voor de show. Er is geen huwelijksnacht. Het huwelijk wordt niet geconsummeerd. Niet in de huwelijksnacht of welke nacht daarna ook.’

‘Spelbreker.’

‘En we beginnen direct met het insemineren.’

‘Geen probleem. Ik kan niet wachten om je vanuit een andere kamer te insemineren.’

‘En als het de eerste keer niet lukt, wil ik het nog twee keer proberen. Als het na drie pogingen nog niet is gelukt, dan kunnen we verdergaan met de scheidingsfase.’ Ze leek een beetje van slag toen ze in haar pasta zat te prikken.

‘Denk je dat het niet gaat lukken?’

Ze liet haar schouders hangen. ‘Moeilijk te zeggen. Vrouwen met pcos, zoals ik, hebben een kleinere kans om zwanger te worden.’

‘Nou, dat komt doordat ze het nooit met een Moretti hebben geprobeerd.’ Ik sloeg op mijn borst. ‘De mannen in mijn familie hebben sterke genen.’

‘O, mijn hemel.’ Ze rolde met haar ogen. ‘Het heeft niets met je genen te maken, Enzo. Het komt door mijn eitjes. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.’

‘Wat jij wilt.’

Ze haalde diep adem en keek me in de ogen. ‘Dus ik wil graag drie pogingen. Als jij dat goed vindt.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik vind het prima. Ik kan me wel drie keer aftrekken.’

‘Zou je het niet zo willen noemen?’ Ze trok haar neus op.

‘Maar zo is het toch? Waarom het beestje niet bij de naam noemen?’

‘Ik heb liever dat je zegt dat je “donormateriaal beschikbaar stelt”. Je zult drie keer “donormateriaal beschikbaar stellen”.’

‘Als jij dat fijner vindt,’ zei ik. ‘Maar het komt op precies hetzelfde...’

‘En áls het lukt,’ onderbrak ze me, ‘zouden we waarschijnlijk wel op z’n minst getrouwd moeten blijven tot het kindje geboren is. Dat betekent dat we ons potentieel vastleggen om een jaar of langer getrouwd te zijn. Misschien wel vijftien maanden.’

‘Daar was ik ook van uitgegaan,’ zei ik. ‘Ik denk dat als het korter is dat het dan verdacht zal zijn.’

Ze nam nog een slokje wijn. ‘Zullen we fase drie bespreken? Het uit elkaar gaan en de scheiding?’

‘Wil je nu al van me af?’

‘Zoals ik het voor me zie zijn er twee mogelijkheden.’

‘Zeg maar.’

‘Ten eerste, als het niet lukt om zwanger te raken, dan kunnen we dat de schuld geven.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Echt niet. Dan ben ik de klootzak, weet je nog?’

Ze legde een hand op haar hart. ‘Ik neem de schuld op me. Luister, ik kan het niet helemaal uitleggen, maar als een vrouw onvruchtbaar is, dan is dat heel zwaar voor haar. Het heeft een impact die mensen die dat niet hebben ervaren niet kunnen begrijpen. Maar vertrouw me erop dat het schadelijk kan zijn voor een huwelijk, zeker als dat overhaastig en onbezonnen is gesloten.’

Dat moest ik dan maar van haar aannemen. ‘Oké.’

‘Het tweede scenario is wat ingewikkelder. Als er wél een kindje is.’

Ik legde mijn vork neer en nam een grote slok water. ‘Ja, mee eens. Als ik gisteravond niet zo laveloos was geweest dan had ik er de hele nacht van wakker gelegen.’

‘Dit is de serieuze kant van de zaak, want dit is écht en bovendien voor áltijd.’

‘Juist.’ Er gebeurde iets raars in mijn keel en het water gleed er niet goed doorheen. Ik hoestte in mijn elleboog.

Bianca legde haar vork neer, zette haar glazen naast elkaar en vouwde haar handen op haar schoot. Ze keek ernstig. ‘Ik wil dat je wat tijd neemt om hierover na te denken, Enzo. Het is anders dan een situatie met een spermadonor. Vanwege ons “huwelijk”,’ ze maakte er weer aanhalingstekens bij, ‘zullen mensen weten dat jij de vader bent. Zoals ik al zei, ik verwacht niets van je, maar als je co-ouderschap wilt, dan kan dat. We kunnen de voogdij en bezoekjes regelen. Aan de andere kant, als je er niets mee te maken wilt hebben, kan dat ook.’

Er borrelde woede in me op en ik staarde haar aan. ‘Geen sprake van. Ik ben geen klootzak, Bianca. Als ik de vader ben van dat kind, dan zal ik ook een vader zijn. Ik ben niet iemand die zijn verantwoordelijkheden ontloopt.’

‘Oké.’

‘En zoals ik al zei, ik heb altijd al kinderen gewild,’ vervolgde ik driftig, alsof ze iets anders had beweerd.

‘Dat begrijp ik, maar ik wil gewoon dat je wat tijd neemt om erover na te denken of je er op dít punt in je leven en onder deze omstandigheden klaar voor bent. Je zult wel een alleenstaande vader zijn.’

Ik keek haar recht aan. ‘Dat weet ik. Ik zei dat ik ervoor wilde gaan en dat meende ik.’ Het was de waarheid. Niet dat ik er niet nerveus van werd, maar ik wilde wel kinderen. En ik wilde geen oude man zijn voordat ik vader werd. Een kind verdiende een vader die met hem kon honkballen, stoeien en overgooien, die hem kon leren zwemmen, vissen en fietsen, die coach was van zijn sportteam. Dus was dit niet de beste manier om dat te bereiken?

‘Oké. En dit is het laatste dat ik hierover zal zeggen.’ Bianca haalde diep adem. ‘Ik weet dat je het bedrijf wilt runnen. Weet je zeker dat dit de enige manier is om dat voor elkaar te krijgen?’

‘Ja, natuurlijk. Dat zeg ik toch.’

‘En je eigen bedrijf beginnen? Dus niet dat van je vader overnemen.’

Mijn ogen werden groot. ‘Vanuit het niets iets opbouwen? Echt niet. Dit is mijn geboorterecht, Bianca. Ik ben de oudste zoon van de Moretti’s en hier heb ik recht op, net als de vorige vijf generaties van oudste zonen. Ik ben het net zoveel waard als zij. Dat kan ik bewijzen.’

‘Ik geloof je,’ zei ze zacht en ik had het gevoel dat ze dat ook echt meende.

‘Mooi. Dat is dan geregeld.’ Zonder verder nog iets te zeggen at ik de rest van mijn pasta op, schepte mijn bord nog een keer vol en at dat ook leeg. Met een snee brood veegde ik de overgebleven saus van mijn bord.

Toen ik eindelijk opkeek, zag ik dat Bianca ook met brood de saus van het bord veegde en daarna haar vingers aflikte. Haar eetlust was sexy.

Terwijl ze niet doorhad dat ik keek, observeerde ik stiekem haar gelaatstrekken en ik vroeg me af hoe een kind van ons samen eruit zou zien. Zou het steil rood haar krijgen, of mijn donkere golvende haar? Mijn donkere ogen of haar lichtblauwe? Haar lichte huid of mijn olijfkleurige huidskleur? Haar lengte of die van mij? Zou het een jongen of een meisje zijn? Dik of dun? Lief of brutaal?

Ze keek op en betrapte me, waarna ze me boos aankeek. ‘Hou op,’ zei ze, waarna ze de saus van haar duim likte. ‘Ik krijg de kriebels van je.’

‘Sorry.’ Sowieso brutaal, besloot ik. Ik stelde me in gedachten voor hoe ik midden in de nacht heen en weer zou lopen met een mollige, krijsende baby met warrig, rood haar in mijn armen en even twijfelde ik.

‘Wil je koffie?’ vroeg ze toen ze opstond.

‘Is goed.’ Ik kwam overeind om haar te helpen met opruimen.

‘Ik ben onder de indruk,’ zei ze toen ze zag hoe ik de vaat in de gootsteen zette en het afspoelde.

‘Dank je.’

‘Van je moeder, bedoel ik. Je hebt goede manieren.’

Ik porde haar in haar zij en giechelend ging ze haastig opzij. ‘Ja, nou, tussen het schreeuwen naar mijn vader door heeft ze het voor elkaar gekregen een paar beleefde kinderen op te voeden.’

We ruimden het keukeneiland af en terwijl ik alles in de vaatwasser deed, zette zij het eten weg. ‘Wil je wat pasta meenemen naar huis?’ vroeg ze.

‘Wat denk jij? Ja, graag!’

Ze pakte een plastic bakje uit een keukenkastje, deed de pappardelle erin en drukte het dekseltje erop. ‘Niet vergeten mee te nemen, ik zet het in de koelkast.’

‘Oké, dank je. Kan ik even naar de wc?’

‘Tuurlijk. Om het hoekje aan je rechterkant.’

Toen ik uit de wc kwam gluurde ik de kleine kamer aan de andere kant van de hal in. De slaapkamer was ingericht als kantoor, maar er stond ook een bankje, dat eruitzag als een bedbank. Ik ontdekte een paar foto’s op de boekenplanken achter het bureau en ik deed het licht aan en stapte de kamer in om ze te bekijken.

Het waren vooral familiefoto’s, sommige recent, andere uit haar kindertijd, een paar oude kiekjes in zwart-wit, maar ook een paar vakantiefoto’s. Ze was in elk geval een keer in Italië geweest en zo te zien ook in Parijs en Londen.

Van een plank pakte ik een foto van Bianca en haar naaste familie, die zo te zien genomen was bij haar eindexamen. Op haar achttiende zag ze er bijna hetzelfde uit als nu vijftien jaar later, met eenzelfde bril met zwart montuur, dezelfde brede grijns, dezelfde gladde, glanzende huid en het vurige haar. Ze leek absoluut op haar moeder. Bianca DeRossi was een Italiaanse naam, maar deze Bianca zag er zo Iers uit als maar kon. Ik moest onthouden dat ik een paar grappen over kabouters moest maken.

‘Was je verdwaald?’

Ik draaide me om en zag Bianca in de deuropening staan. ‘Ik was aan het rondneuzen in je kantoor. Om er zeker van te zijn dat je niet stiekem een psychopaat bent.’

‘Ik verberg de lijken niet in mijn kantoor, Enzo. Zo stom ben ik niet.’

Glimlachend zette ik het lijstje terug op de plank. ‘Dus je houdt van reizen?’

‘Ik ben er gek op. Daar haal ik alle inspiratie vandaan voor mijn ontwerpen.’

‘Wat is je favoriete reisbestemming? Dat soort dingen zou ik denk ik wel moeten weten.’

‘Goed punt.’ Ze liep om het bureau heen en kwam naast me staan. Ze rook naar knoflook en tomatensaus, wat eigenlijk wel sexy was. ‘Ik zou zeggen Florence. Nee, de Amalfikust. Nee, misschien Capri.’

Ik knikte. ‘Ik heb liever een vrouw die gewoon duidelijk antwoord geeft.’

Ze duwde me tegen mijn schouder. ‘Het is tenminste allemaal in hetzelfde land. En jij?’

‘Ik hou ook van Italië. Ik zou zeggen Rome of Florence, vanwege de architectuur.’

‘Kijk eens aan, we zijn het ergens over eens. Als we echt op huwelijksreis waren gegaan, hadden we naar Italië gekund.’

‘Wie is dat?’ Ik wees naar een van de zwart-witfoto’s, zo te zien een trouwfoto.

‘O, dat zijn de ouders van oma Vinnie, mijn overgrootouders. Hun achternaam was Lupo. Ze trouwden in 1923.’

Ik bekeek het stel. ‘Dus dat is je overgrootmoeder? Je lijkt op haar.’

‘Dat zeg je alleen maar omdat ze klein is. Zij werd ook door iedereen Kleintje genoemd. Daar komt mijn bijnaam vandaan.’

Ik lachte. ‘Niet alleen omdat ze klein is. Ze heeft ook hetzelfde gezicht. Hartvormig.’ Bianca had een vollere mond, maar ik had het idee dat ik dat beter niet kon zeggen.

‘En ze had ook rood haar,’ zei Bianca. ‘Nou ja, ze stierf toen ik drie was, dus ik kan me haar niet herinneren, en haar haar was toen wit geworden, maar ik heb verhalen over haar gehoord. Blijkbaar was ze nogal een felle tante.’

‘O ja?’ Grijnzend keek ik haar vanuit mijn ooghoeken aan en gaf haar een stootje met mijn elleboog. ‘Je naamgenoot was een felle tante? Wat een verrassing!’

Ze stak haar tong naar me uit. ‘Wat weet jij dan van je familiegeschiedenis?’

‘Niet zoveel,’ gaf ik toe. ‘Dat zou ik aan mijn ouders moeten vragen. Blijkbaar zat mijn overgrootvader, naar wie ik vernoemd ben, in duistere zaakjes. Met de maffia.’

‘Grappig, die van mij ook. Zij allebei,’ zei Bianca en ze wees naar de oude trouwfoto. ‘Tijdens de Drooglegging smokkelden ze whisky naar Detroit vanuit Canada.’

‘Echt?’ Ik keek naar de tengere vrouw en haar korte, breedgeschouderde man. Er was inderdaad een zweem van sluwheid op hun glimlach te zien. ‘Dat is tof. Mijn overgrootvader woonde ook in Detroit. Misschien kenden ze elkaar wel.’

Bianca lachte. ‘Dat zou wat zijn. Kom, dan nemen we koffie en een toetje. Ik ben een zoetekauw.’

‘Goed om te weten,’ zei ik en ik volgde haar de kamer uit, waarbij ik probeerde om niet naar haar mooie ronde kont in de strakke spijkerbroek te kijken. Duistere zaakjes, ja.

*

‘Waar is dat voor?’ Ik keek naar het notitieblok en de pen die ze op het keukeneiland had gelegd, naast twee kopjes koffie en een bord met pizzelles, dunne Italiaanse wafeltjes, bestrooid met poedersuiker.

‘Om de belangrijkste regels van onze overeenkomst op te schrijven. Wat mij betreft hoeven we niet alles vast te leggen, maar wel iets van de vijf belangrijkste dingen.’ Ze nam een slokje koffie en pakte de pen. ‘Ik begin wel. Geen seks,’ zei ze en ze schreef het op in hoofdletters, alsof ik al de hele avond niet van haar kon afblijven.

Ik rolde met mijn ogen. ‘Prima.’

‘Ook niet met anderen,’ vervolgde ze, waarbij ze haar bril hoger op haar neus drukte. ‘Niet tijdens ons huwelijk. Ik wil niet dat het rondgaat dat jij me bedriegt.’

‘Nou, en ik wil niet dat het rondgaat dat ik iemand ben die vreemdgaat.’

‘Mooi, dan zijn we het daar over eens,’ zei ze luchtig. Ze pakte een wafeltje en nam een hap.

Geërgerd door het idee dat ik een jaar lang droog zou staan, pakte ik ook een wafel. Ik hield niet zo van zoet, maar pizzelle vond ik wel lekker. ‘Heb jij deze gemaakt?’

‘Ja.’

‘Lekker.’

‘Dank je. Wat is jóúw belangrijkste regel?’

Daar dacht ik even over na, terwijl ik nog een hap nam. ‘Niet tegen me zeuren.’

‘Wat?’

‘Mijn moeder zit er bij elk klein dingetje wat mijn vader doet bovenop. Als hij de vloer vies heeft gemaakt, de wc-bril omhoog heeft laten staan, als hij hun trouwdag is vergeten, niet gereserveerd heeft bij een restaurant, als het geluid van de tv te hard staat...’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is een constante stroom aan kritiek.’

‘Prima. Geen gezeur,’ schreef ze op.

‘En daar wil ik nog iets aan toevoegen.’ Ik pakte een tweede wafel. ‘Dat als je iets dwarszit, dat je het dan aan mij vertelt en niet van me verwacht dat ik je gedachten kan lezen. Zoals dat je een deur achter je dichtsmijt en dat ik me dan moet afvragen wat ik verkeerd heb gedaan of waarom jij boos bent.’

Ze keek me even vreemd aan, maar schreef het toen op. ‘Punt twee A, niet verwachten dat je gedachten kunt lezen.’

‘Oké, wat is het volgende?’ vroeg ik terwijl ik de poedersuiker van mijn handen aan mijn broek afklopte.

Bianca dacht even na. ‘We moeten elkaar kunnen vertrouwen. Dus geen leugens.’

‘Mee eens. En niemand mag hiervan weten,’ zei ik op ernstige toon. ‘Het moet een geheim tussen ons twee blijven.’

Ze keek me schuldbewust aan. ‘Ik heb het aan mijn zus verteld.’

‘Wat!?’

‘Ik heb het verteld aan mijn zus, Ellie. Maar we kunnen haar vertrouwen,’ vervolgde ze. ‘Luister, we hebben steun nodig van de mensen die dicht bij ons staan. En ik dacht dat Ellie er sowieso al doorheen zou prikken. Kies één vriend of een broer of zus die je in vertrouwen neemt.’

Met een frons dacht ik erover na en nam nog een slok koffie. Mijn broers en zussen sowieso niet, die waren een ramp in het stilhouden van een geheim. En één van mijn drie beste vrienden kiezen was lastig. Ik ga al met Griffin Dempsey, Cole Mitchell en Beckett Weaver om sinds de middelbare school. Zij zijn als broers voor me. Ze zouden me alle drie hoe dan ook steunen, al zouden ze dit wel volslagen idioot vinden. ‘Ik kan niet tussen mijn vrienden kiezen,’ zei ik.

‘Hoeveel zijn dat er?’

‘Drie.’

Ze fronste. ‘Dat is te veel. Trek een lootje.’

‘Serieus?’

‘Ja.’ Ze pakte een leeg velletje papier. ‘Wie zijn het?’

Ik gaf hun namen, die ze op drie stukjes papier opschreef. Ze vouwde ze dubbel en legde ze voor me neer. ‘Ogen dicht en eentje kiezen,’ droeg ze me op.

Dat deed ik en toen ik het papiertje openvouwde stond de naam van Cole Mitchell erop. Aan de ene kant was hij de beste keuze omdat hij Bianca het beste kende. Zij had hem geholpen bij de inrichting van zijn nieuwe huis. Aan de andere kant was Cole de slechtste leugenaar ter wereld. Ik dacht niet dat hij zou kunnen doen alsof hij echt enthousiast was.

‘Nou? Wie is het?’ spoorde ze aan.

‘Cole.’

Ze glimlachte. ‘Goede keuze.’

‘Ik weet het niet. Hij kan niet liegen.’

‘We vragen hem niet echt te liegen. We vertrouwen hem alleen een geheim toe.’

‘Misschien.’

Ze had haar aandacht weer bij de lijst en las voor terwijl ze opschreef: ‘Nummer drie: Niet tegen elkaar liegen. Nummer vier: We vertellen het aan niemand, behalve Ellie DeRossi en Cole Mitchell.’

‘Prima.’

‘Wacht. En hun wederhelften dan? Kunnen we van ze verwachten dat ze het niet aan Cheyenne en Sierra vertellen?’

Ik fronste. ‘Dat denk ik niet. Maar daar moet het bij blijven. Hoe meer mensen het weten, hoe groter de kans dat het geheim uitlekt.’

‘Mee eens.’ Bianca voegde het eraan toe en bekeek de lijst. ‘We moeten nog één regel. We hebben geen seks, niet zeuren, geen gedachtelezen, niet liegen en het niet doorvertellen aan iemand anders dan de aangewezen personen. Wat kunnen we daar nog aan toevoegen?’

Ik overdacht haar vraag en de hele situatie en er kwam iets bij me op. ‘Niet verliefd op me worden,’ zei ik met mijn armen over elkaar geslagen.

Haar mond viel open. ‘Wat?’

‘Je hoorde me wel.’ Onze blikken kruisten elkaar als degens.

Langzaam verscheen er een glimlach. ‘Wacht eens even. Dat is een grap, hè?’

‘Ik meen het serieus, Bianca. Het enige wat dit hele project kan verpesten is als je helemaal hormonaal en emotioneel gaat zitten doen en je gevoelens voor me krijgt.’

‘Ha!’ gilde ze en ze schopte met haar voeten in de lucht. ‘Geen schijn van kans!’

‘Schrijf het dan op,’ drong ik aan en ik tikte met mijn wijsvinger op haar lijst.

‘O, ja, natuurlijk. Snel opschrijven, voordat ik het vergeet.’ Ze dicteerde terwijl ze neerkrabbelde: ‘Speciale regel voor Bianca: Niet verliefd worden op Enzo Moretti, en mocht je vergeten wat voor verwaande, arrogante, egoïstische, zelfingenomen, opschepperige eikel hij is, kijk dan nog maar even naar dit lijstje.’

‘Schrap dat laatste stuk,’ eiste ik.

‘Echt niet,’ zei ze terwijl ze er nog een aantal uitroeptekens aan toevoegde.

‘Luister, de enige reden dat ik dat erin wil hebben, is omdat ik eerder in zo’n situatie heb gezeten, oké? Waarbij ik dacht dat ik met een vrouw op één lijn zat, dat we gewoon met elkaar omgingen en lol hadden, en dat zij dan opeens gevoelens kreeg waardoor het over was met de pret. Ze verwachtte dat ik veranderde en als ik dat niet deed dan was ik de klootzak.’

‘Enzo,’ zei Bianca zachtjes, met nog een zweem van een glimlach op haar mond. ‘Ik beloof je dat ik precies weet hoe je bent. En ik zal nooit van je verwachten dat je verandert.’

Ik dacht dat ze het als een compliment bedoelde.

Maar dat wist ik niet zeker.

*

Vrijdagavond bij de Bulldog Pub liet Cole zijn bierflesje halverwege in de lucht hangen toen hij hem naar zijn mond wilde brengen. ‘Wacht eens even. Wat zei je?’

‘Ik ga met Bianca DeRossi trouwen.’ We zaten te wachten op Griffin en Becket, om samen bier te drinken en kippenvleugels te eten. Ik had aan Cole gevraagd of hij wat eerder wilde komen.

‘Wanneer?’

‘Over een maand of zo. We willen het niet overhaasten.’

Met een klap zette hij het flesje op de tafel en hij keek me aan of ik niet goed snik was. ‘Maar waarom?’

‘Zodat mijn vader Moretti & Zn aan me overdraagt. Je weet dat de voorwaarde is dat ik getrouwd moet zijn op mijn vijfendertigste, want anders...’

‘Dat weet ik, maar...’ Cole schudde zijn hoofd. ‘Trouwen met Bianca? Dat is idioot. Je kunt haar niet uitstaan.’

‘Het is maar tijdelijk. En trouwens, ik begin aan haar te wennen. Een beetje,’ verduidelijkte ik en ik nam een slokje bier.

Cole nam een paar flinke slokken ambachtelijk bier om zijn schrik weg te spoelen en hij zette het flesje weer neer. ‘Tijdelijk? Hoe lang dan?’

‘Niet zo lang. Misschien een jaar of zo. Net lang genoeg zodat er een kindje kan komen.’

Coles ogen vielen bijna op de tafel. ‘Een kind!’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ja. Bianca wil een kind. Ik heb een vrouw nodig. Het past precies in elkaar.’

Hij bleef me aanstaren. ‘Het is alsof ik in de Twilight Zone zit.’

‘Kijk, we zijn er helemaal over uit. Het is meer een zakelijke overeenkomst. We hebben een missie, een doel, een plan.’

‘Ehm, en bij dat plan hoort het creëren van een nieuw mensje. Heb je enig idee waar je aan begint? En als jullie uit elkaar gaan, dan ben jij nog steeds vader.’

‘Dat weet ik.’

‘Een alleenstaande vader nog wel. Dat is niet makkelijk.’ Cole had een dochtertje uit zijn eerste huwelijk met zijn jeugdliefde, die tijdens de bevalling was overleden door een bloedprop. Tien jaar lang had hij Mariah zelf opgevoed, al woonde hij tot een paar maanden geleden bij zijn moeder die weduwe was. Toen was hij verliefd geworden op Cheyenne, Griffins jongere zus, en nu waren zij verloofd en woonden ze samen in het huis dat hij rond kerst gekocht had.

‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Dat hebben we allemaal besproken. En ik heb erover nagedacht. Ik denk dat het geweldig is om alleenstaande vader te zijn. Je hebt alle voordelen van het vader zijn zonder dat je een vrouw hebt waar je gek van wordt. Je kunt alles op je eigen manier doen zonder dat iemand zich ermee bemoeit of ertegenin gaat.’

‘Of je erbij helpt,’ wees Cole me erop.

Schouderophalend zei ik: ‘Als ik hulp nodig heb, dan heb ik mijn moeder en zussen. En misschien komt er niet eens een kind. Bianca weet niet of ze wel zwanger kan worden.’

‘Waarom niet?’

‘Er is een of ander probleem met haar eitjes,’ zei ik en ik voelde me wat schuldig omdat ik niet beter had opgelet toen ze het uitlegde. ‘En dat wordt alleen maar erger, dus wil ze zo snel mogelijk proberen zwanger te raken. Ze wilde een spermadonor gebruiken, maar ze zei dat haar familie daar erg op tegen was en dat ze zelf ook niet graag wilde dat een volslagen vreemde de vader van haar kind zou zijn.’

‘Maar ze wil wel graag dat jij dat bent?’ Weer schudde Cole zijn hoofd. ‘Dit is zo maf. Jullie twee ergeren je dood aan elkaar als jullie ergens samen zijn.’

‘Daar werken we aan,’ zei ik, al was dat niet helemaal waar. ‘En ze heeft haar excuses aangeboden voor dat ze had gezegd dat ik een kleine lul had.’

‘Nou, dat lijkt me wel het belangrijkste,’ zei Cole lachend.

‘Luister, ik weet dat het allemaal vergezocht lijkt, maar ik heb met haar een overeenkomst. We hebben allebei een doel en we helpen elkaar om dat doel te bereiken. En als dat gelukt is, dan gaan we als vrienden uit elkaar en stellen een co-ouderschapsplan op.’

Cole leek niet overtuigd.

‘Daarvoor hebben we van onze vrienden onvoorwaardelijke steun nodig,’ zei ik, wat geërgerd dat ik dat nu niet kreeg. ‘We begrijpen dat dit niet de manier is waarop de meeste mensen zullen proberen te krijgen wat ze willen, maar misschien zijn de meeste mensen niet zo...’ Met moeite vond ik het juiste woord. ‘... zo moedig als wij zijn. Zo vastbesloten. We hebben er alles voor over om te komen waar we willen zijn. En we worden er tenslotte niet jonger op.’

‘Dat weet ik,’ zei hij.

‘En fijn voor jou en Griffin dat jullie de ware liefde hebben gevonden, maar voor Bianca en mij geldt dat niet.’

Cole trok een wenkbrauw op. ‘Heb je het wel geprobeerd?’

‘Dat is niet het punt.’ Ik haalde een hand door mijn haar. ‘Het punt is dat we het op deze manier gaan doen en we hebben de steun van onze familie en vrienden nodig.’

‘Je gaat je familie de waarheid vertellen?’ vroeg hij geschrokken en verward.

‘Nee, natuurlijk niet! De enige mensen die de waarheid kennen zijn Bianca’s zus Ellie en jij. Dat staat in ons contract.’

Cole kreunde. ‘Shit, Moretti. Je weet dat ik vreselijk slecht ben in liegen. Mijn mond gaat raar doen en ik ga ervan zweten.’

‘Je hoeft niet te liegen,’ zei ik om hem gerust te stellen. ‘Je hoeft het alleen maar geheim te houden. En enthousiast voor me te zijn.’

‘Dat moet me wel lukken. Eigenlijk,’ vervolgde hij met een grijns op zijn gezicht, ‘zie ik hier de lol wel van in.’

‘Waarom?’

Nu lachte hij. ‘Omdat ik jou ken. En haar. Je zult helemaal gek van haar worden.’

Met een grimas zette ik mijn bier aan mijn lippen om een grote slok te nemen. Ik had het gevoel dat hij gelijk had.

4

Bianca

een maand later

‘Ben je er klaar voor?’

‘Ik denk het.’ Enzo’s stem kraakte.

‘Je hoeft niet nerveus te zijn. We zijn goed voorbereid.’

‘Is dat zo?’

We zaten in zijn auto voor DiFiore’s en verzamelden moed om naar binnen te gaan en onze verloving bekend te maken aan onze families. We hadden om zeven uur gereserveerd en het was al vijf voor zeven, dus waarschijnlijk zat iedereen al binnen te wachten: meneer en mevrouw Moretti, mijn ouders en oma Vinnie, Ellie en Sierra, mijn zesentwintigjarige broer JJ die bij Moretti & Zn in de bouw werkte, Enzo’s broer Pietro met zijn vrouw Lynne, zijn broer Carlo en zijn zussen Eve, Talia en Cat. Afgelopen dinsdag was ik drieëndertig geworden, dus de dekmantel was dat dit een verjaardagsfeest was dat Enzo voor me had gepland.

‘Dat is zo, Enzo. Voor zover onze families weten zijn we nu al meer dan een maand aan het daten. We brengen al onze tijd samen door. We krijgen geen genoeg van elkaar.’

In werkelijkheid hadden we alle avonden die we samen hadden doorgebracht besteed aan elkaar zo goed mogelijk te leren kennen, zodat we geloofwaardiger overkwamen. We keken naar elkaars favoriete films en series. Ik vond de Bond-films en The Sopranos leuker dan The Notebook en Fleabag, maar we hadden ook ontdekt dat we allebei hielden van Schitt’s Creek, films van Judd Apatow en (uiteraard) I Love Lucy.

Maar al onze inspanningen deden er amper toe, onze families waren zo overgelukkig met onze plotselinge liefde dat ze er geen vraagtekens bij plaatsten.

‘Juist,’ zei hij. ‘Geen genoeg van elkaar.’

‘Wat is mijn tweede naam?’ vroeg ik.

‘Jane. En die van mij?’

‘Thomas. Waar heb ik gestudeerd?’

‘Columbia. Hoe lang werk ik al voor mijn vader?’

‘Sinds je veertiende. Welk instrument speelde ik op de middelbare school?’

‘Viool. Wat is mijn positie bij de Bellamy Creek Bulldogs?’

Ik glimlachte. ‘O ja. We kunnen het ouwelullenhonkbal natuurlijk niet vergeten. Jij bent tweede honkman.’

‘En de snelste renner,’ voegde hij eraan toe. ‘Ik had de thuisplaat gestolen bij de kampioenschapswedstrijd tegen de Mason City Mavericks vorig jaar, waardoor we op kop stonden. We hadden met één punt verschil gewonnen.’ Hij stak een vinger op zodat ik precies wist hoe belangrijk die gestolen thuisplaat was geweest.

‘Je bent erg snel.’ Ik gaf hem een klopje op zijn been.

‘En verder?’

Ik haalde diep adem. ‘Je lievelingseten is een broodje gehaktbal, je lievelingsstad is Rome, je lievelingskleur is blauw. Je bent goed in wiskunde, je houdt van boeken over architectuur, je hebt een uitstekend geheugen. Je spreekt een beetje Italiaans, wat ik geweldig vind. Je neemt graag bloemen voor me mee en ik vind het leuk om voor je te koken. Je snurkt, maar dat vind ik niet erg.’

‘Ik snurk helemaal niet!’ Enzo deinsde beledigd naar achteren. ‘Hoe zou jij dat trouwens moeten weten? We hebben nooit de nacht samen doorgebracht.’

‘Omdat we er ook achter zijn gekomen dat we dezelfde ouderwetse normen en waarden hebben,’ bracht ik bij hem in herinnering. ‘We geloven niet in seks voor het huwelijk.’

Hij trok een gezicht. ‘Dat gaan we toch zeker niet hardop zeggen?’

‘Dat laten we alleen impliciet merken.’ Ik glimlachte liefjes. ‘Nu jij. Wat weet je over mij?’

Hij ademde diep in en uit en bracht zijn hand naar zijn sterke kin. ‘Je bent een zoetekauw en je eet soms koekjes als ontbijt, niet dat ik dat gezien heb natuurlijk. Je bent bijziend en zonder bril ben je zo blind als een mol. Je lievelingsbloemen zijn witte rozen. Je overgrootouders waren dranksmokkelaars. Je houdt van reizen, vooral naar Italië. Je bent vanuit Chicago hiernaartoe teruggekomen om dichter bij je familie te zijn.’

‘Helemaal goed,’ onderbrak ik hem. ‘Vermeld dat zeker. We geloven ook allebei in het belang van familie. En dat we een gezin willen beginnen in Bellamy Creek.’

‘Juist.’

‘Wat vind je leuk aan mij?’

Hij krabde aan zijn kin. ‘Ehm...’

‘Enzo!’ Ik sloeg hem op zijn arm.

‘Ik denk na!’

‘Nou, denk sneller na. We moeten naar binnen.’

‘Oké.’ Hij kneep zijn lippen op elkaar. ‘Je kookkunsten.’

‘En?’

‘Je bent goed in je werk. Je werkt hard. Ik vind het leuk dat je je eigen bedrijfje in interieurdesign begonnen bent.’

‘Noem het niet zo, dat klinkt heel neerbuigend.’

‘Prima,’ zei hij knarsetandend. ‘Maar ik begrijp niet wat er zo erg aan is. Het is een bedrijf in interieurdesign. En het is klein. Er is maar één werknemer: jijzelf.’

‘Laat maar. Oké, en verder? Er moet nog iets persoonlijkers zijn.’

Hij fronste. ‘Geen gezeur, weet je nog? Dat staat in het contract.’

‘We zijn nog niet getrouwd en dat gaat ook niet gebeuren als dit je niet goed afgaat. Ik mag nu nog even zeuren.’

‘Oké. Iets persoonlijks.’ Hij leek diep na te denken. ‘Ik hou ervan hoe je kont eruitziet in die spijkerbroek met de scheur bij de knie.’

Ik zuchtte diep, al vond ik zijn opmerking wel leuk. ‘Iets fatsoenlijkers graag.’

‘Je maakt me aan het lachen als je te klein bent om iets uit de bovenste keukenkastjes te pakken?’

‘Ach, laat maar.’ Ik maakte mijn gordel los.

‘Nee, wacht! Ik weet al iets.’ Hij knipte in zijn vingers. ‘Je bent kranig, zoals mijn vader het noemt.’

‘Kranig?’

‘Ja, dat je moedig bent. Doortastend. Je kunt omgaan met wat er op je pad komt, en je komt altijd op je pootjes terecht.’

Dat was eigenlijk een heel mooi compliment. ‘Dank je, dat keur ik goed. Kom, we gaan naar binnen.’

‘Ik zal de deur voor je openhouden. Blijf zitten.’ Hij sprong uit de auto en stak daarna zijn hoofd weer naar binnen. ‘Schattebout.’

Ik trok een gezicht. ‘Schattebout? Ik weet niet wat ik daarvan moet vinden.’

Hij liep om zijn suv heen en hielp me eruit. ‘Snoesje?’ vroeg hij toen hij mijn arm inhaakte en me naar de ingang begeleidde.

‘Getsie. Nee.’

‘Poppetje?’

‘We leven niet meer in 1920.’

‘Kom op, je moet een koosnaampje hebben.’ Hij trok de deur van het restaurant open en grijnsde. ‘Ik weet het al.’

‘Wat?’

‘Ik noem je mia polpetta.’

Mijn hart maakte een sprongetje. ‘Italiaans! Goed idee, ik vind het leuk. Wat betekent het?’ vroeg ik toen we naar de ruimte achterin liepen die we hadden gereserveerd voor onze grote groep.

Achter me legde Enzo lachend zijn hand op mijn onderrug. ‘Mijn gehaktballetje. Nu glimlachen, polpetta, daar gaan we.’

Ik wist hem over mijn schouder nog een ijzige blik toe te werpen voordat ik mijn blik weer naar voren richtte met een uitdrukking op mijn gezicht of ik de gelukkigste vrouw ter wereld was.

Ik zou hem later wel vermoorden.

*

Het plan was eenvoudig.

Nadat we binnen waren gekomen en iedereen hadden begroet, met de nodige knuffels en zoenen op de wangen, zoals het hoort op zijn Italiaans, zou Ellie de ring ‘opmerken’. Dan zouden Enzo en ik elkaar aankijken, ik zou gepast blozen en hij zou aankondigen dat hij me op mijn verjaardag een aanzoek had gedaan. We wilden het iedereen al vier dagen dolgraag vertellen. En we wilden zo graag gaan trouwen dat we over een paar weken een eenvoudige ceremonie zouden houden in het gemeentehuis. We hadden al een afspraak gemaakt om in ondertrouw te gaan. Het zou een bescheiden ceremonie zijn, maar daarna wilden we een feest houden waarbij iedereen welkom was.

Appeltje-eitje.

Hoopten we.

‘O mijn god, Bianca, wat heb je daar om je vinger?’ riep Ellie uit zodra we allemaal waren gaan zitten en een drankje hadden. Ik had prosecco besteld en hoewel ik rechtshandig ben, pakte ik het glas met links, zodat iedereen de ring goed kon zien.

Enzo en ik keken elkaar ‘liefhebbend’ aan, zoals we hadden geoefend. (We dachten het onder de knie te hebben, na een hoop gelach en mislukte pogingen: ‘Je ziet eruit alsof je een scheet moet inhouden, kun je een beetje meer je best doen?’)

‘Dát,’ zei ik, nadat ik mijn glas op de tafel had gezet en mijn hand uitstak om de ring te laten zien, ‘is een verlovingsring.’

In koor werd er naar adem gehapt en een paar Grazie Dio’s werden geuit. Mevrouw Moretti sloeg een kruisje. Mijn moeder greep mijn vaders arm. Enzo’s zussen gilden. Vanbinnen deed ik een schietgebedje dat niemand zou vragen om hem af te doen zodat ze hem van dichtbij konden bekijken. Er stond nog altijd Liefde voor altijd, Ricky aan de binnenkant.

‘Echt waar?’ zei mijn broer alsof hij zich niet kon voorstellen dat iemand met mij zou willen trouwen.

‘Gefeliciteerd,’ zei Sierra.

‘Wacht. Jij gaat trouwen?’ vroeg Pietro.

‘Ja,’ zei Enzo en hij sloeg een arm om me heen, wat van tevoren was ingestudeerd.

‘Wanneer?’ vroeg Ellie precies op het goede moment.

‘Al snel, eigenlijk.’ Ik klopte op Enzo’s hand, die groot en zwaar op mijn schouder lag. Dat hadden we gisteravond ook geoefend (‘Wat denk jij? Op de stoel of op je schouder?’) en we besloten dat we het beter zo intiem mogelijk konden houden. Zijn vingers raakten zelfs bijna de bovenkant van mijn borst. Was dat met opzet? Het zorgde in elk geval voor een tintelend gevoel in mijn ruggengraat. ‘We zijn al in ondertrouw gegaan. Dus hopelijk binnen twee weken.’

‘Wat?’ Mijn moeder wisselde een hysterische blik met mevrouw Moretti. ‘Je kunt niet over twee weken al gaan trouwen. Dan is er niet genoeg tijd om de uitnodigingen te versturen.’

‘We willen het klein houden, mam,’ zei ik. ‘Alleen wij en twee getuigen in het gemeentehuis.’

Iedereen keek alsof ik had gezegd dat we in het steegje achter de Bulldog Pub zouden gaan trouwen.

‘Het gemeentehuis!’ Mevrouw Moretti greep naar haar hart alsof ze een hartaanval kreeg. ‘Maar jullie zijn allebei katholiek!’

‘Dat weten we, ma, maar we willen het eenvoudig houden,’ zei Enzo.

‘Intiem,’ verduidelijkte ik.

‘Bedoel je dat we er niet eens bij kunnen zijn?’ Mevrouw Moretti trok wit weg.

‘Jullie mogen er wel bij zijn,’ antwoordde Enzo. ‘Maar we houden de ceremonie klein. Daarna geven we een feest waar iedereen welkom is.’

‘Meen je dit echt?’ vroeg Enzo’s zus Talia. ‘Jullie zijn toch nog maar een maand aan het daten?’

Ik deed mijn mond open om een ingestudeerd antwoord te geven, maar het was niet eens nodig. Mevrouw Moretti boog zich over haar man heen om Talia een oorvijg te geven.

‘Auw!’ zei ze. ‘Ma!’

‘Hou je mond, Talia!’ berispte ze haar. ‘Als iemand het wéét, dan weet hij het. Het wordt tijd dat Enzo gaat settelen.’ Ze kreeg een zelfvoldane uitdrukking op haar gezicht. ‘En ik heb altijd al iets in die twee gezien, al sinds hun kindertijd.’

‘Ik ook, Marisol,’ voegde mijn moeder eraan toe.

‘Mag ik jouw appartement hebben?’ vroeg mijn broer.

Mijn vader schraapte zijn keel en ging staan. ‘Een toost,’ zei hij en hij hief zijn wijnglas. ‘Op de mooie toekomst van Bianca en Enzo, en de verbintenis tussen onze families!’

Meneer Moretti, die het gebeuren zonder commentaar had aangekeken, ging ook staan. Hij was lang, net als Enzo, maar papperig rond zijn middel, terwijl Enzo slank en gespierd was. Het was niet moeilijk om te zien waar Enzo zijn uiterlijk vandaan had, want zijn vader was nog steeds een knappe man, ook al waren zijn handen minder sierlijk en was zijn haar niet meer zo vol. Toen hij zijn glas rode wijn hief, voelde ik dat Enzo’s arm verstijfde. Zou zijn vader onze list doorzien?

‘Op Bianca en Enzo,’ zei hij met zijn diepe, donkere stem. ‘Per cent’anni.’

Met een glimlach hield ik mijn glas prosecco omhoog, al wilde ik bij de gedachte aan honderd jaar met Enzo het liefst de deur uit vluchten. Naast me verkrampte Enzo en ik wist dat hij hetzelfde dacht, maar ook hij hield zijn glas omhoog.

Toen iedereen weer zat en de gelukswensen waren uitgesproken, haalde mevrouw Moretti haar telefoon tevoorschijn. Even dacht ik dat ze een foto van ons wilde maken, maar het leek of ze iemand een berichtje ging sturen.

‘Mam, hoe zit het met geen telefoons aan tafel?’ vroeg Cat, Enzo’s jongste zus.

‘Ik leg hem zo weg,’ zei haar moeder ongeduldig. ‘Ik moet alleen de pastoor even een bericht sturen.’

Enzo verslikte zich bijna. ‘Wat?’

‘Ik stuur pastoor Mike een bericht. Jullie gaan dan wel op het gemeentehuis trouwen, maar dat betekent niet dat hij jullie huwelijk niet kan inzegenen.’

Enzo en ik keken elkaar verwilderd aan.

‘Wat een fantastisch idee, Marisol,’ was mijn moeder het met haar eens.

Onder tafel schopte Enzo tegen mijn voet.

‘We willen niet dat er te veel mensen bij, eh, betrokken zijn,’ zei ik terwijl ik hem aankeek. ‘Toch, schat?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Zeker niet.’

‘Wil je echt geen grote bruiloft?’ Pietro’s vrouw Lynne keek me verrast aan. ‘Wij hadden iets van driehonderd gasten bij die van ons. Het was superleuk.’

‘Nee, echt niet.’ Ik glimlachte naar haar en legde mijn hoofd op Enzo’s schouder. ‘We willen gewoon graag trouwen.’

‘Is dat niet lief?’ Mijn moeders ogen glansden. ‘Ze zijn zo verliefd dat ze zo snel mogelijk man en vrouw willen zijn.’

‘Vanwaar de haast?’ vroeg mijn broer JJ. ‘Ben je zwanger of zo?’

‘John Patrick DeRossi, wat heb jij toch?’ Mijn moeder was woedend.

‘Ik ben niet zwanger,’ verzekerde ik iedereen aan tafel.

‘Maar je wilt toch wel kinderen?’ Mevrouw Moretti knikte naar me, alsof ze me wilde aanmoedigen om bevestigend te antwoorden.

‘Ja, dat willen we wel.’

Onze beide moeders keken zo opgetogen dat ik dacht dat ze van hun stoel zouden vallen.

‘Ik moet er bijna van huilen. Het is net of in tien minuten tijd al mijn gebeden worden verhoord.’ Mevrouw Moretti wapperde in haar gezicht en ze keek naar het plafond. ‘Dank U,’ fluisterde ze.

‘In elk geval, ma, willen we geen pastoor. Ik heb al contact met rechter Reinhart, we hebben vorig jaar een keukenrenovatie voor hem en zijn vrouw gedaan, en hij laat weten welke datum uitkomt.’

‘James Reinhart?’ Meneer Moretti knikte. ‘Ik zal hem morgen bellen. We hebben hem een goede deal gegeven voor het opknappen van zijn huis en hij zei dat als we ooit iets nodig hadden, dat we hem dan konden bellen.’

Enzo ging tegen hem in. ‘Pap, wij regelen dit. Je hoeft niet...’

‘Komt voor elkaar,’ zei meneer Moretti beslist. ‘Eind van de week heb ik die datum voor je.’

Enzo en ik keken elkaar aan, een absoluut niet ingestudeerde blik van ‘o shit, nu is het echt’.

Ik herstelde als eerste en grijnsde naar Enzo’s vader. ‘Bedankt, meneer Moretti. Dat stellen we op prijs.’

‘En Enzo, hoe heb je haar gevraagd?’ vroeg zijn zus Eve.

Op deze vraag waren we voorbereid en ik zou antwoord geven.

‘Het was heel romantisch,’ zei ik en ik probeerde mijn lach in te houden toen ik dacht aan hoe hij ladderzat die ring aan me had laten zien met de inscriptie van iemand anders erin. ‘Hij ging zelfs op één knie zitten.’

‘Waar waren jullie?’ vroeg Cat.

‘In mijn appartement.’

‘Was je verrast?’ vroeg Lynne.

‘Ze was in shock.’ Enzo klonk zelfvoldaan toen hij zijn arm weer om me heen sloeg. ‘In shock en opgetogen. Ze wist niet hoe snel ze ja moest zeggen. En ze huilde van geluk.’

Dát stond niet in het script.

Voor ik het wist keek ik hem geërgerd aan, waarop hij reageerde door op mijn voet te stampen. Snel probeerde ik in plaats daarvan vol bewondering naar hem te kijken. ‘Het was nogal een verrassing,’ zei ik tandenknarsend.

‘Dat geloof ik graag,’ zei Talia geamuseerd. ‘Wie had ooit gedacht dat Enzo het type was dat op één knie zou gaan?’

‘Beide knieën eigenlijk,’ zei ik, met mijn eigen geïmproviseerde tekst. ‘Het was bijna of hij me smeekte om de rest van ons leven samen door te brengen. Hij bleef maar zeggen hoeveel hij van me hield. Dat hij niet kan wachten tot ik zijn vrouw ben.’

Enzo kneep met zijn vingers in mijn schouder. ‘Je bent ook zo’n lieverd, mia polpetta,’ zei hij met opeengeklemde kaken waarbij hij moordzuchtig in mijn ogen keek. ‘Zodra ik wist wat er onder je venijnige buitenkant zat, ontdekte ik hoe groot je hart werkelijk is.’

‘En zodra ik besefte dat jij meer was dan alleen je enorme ego, was ik meteen verliefd.’ Ik slikte een lach in. ‘Ik vind je onuitstaanbare trots nu wel een soort van aantrekkelijk.’

‘En ik vind jouw betweterige instelling en algehele houding van dominante zelfingenomenheid gewoonweg betoverend,’ zei hij nijdig.

Hij kneep zo hard in mijn schouder dat ik een blauwe plek zou krijgen. ‘Ik ben zo betoverd door jou, mijn lieveling, dat ik bijna niet meer helder kan denken.’

Links van me schraapte Ellie haar keel. ‘Wauw. Het is duidelijk dat jullie voor elkaar bestemd zijn.’

‘Duidelijk,’ zei ik en ik kon het niet laten om een zoen op Enzo’s lippen te geven. Zijn mond was warm en stevig en het voelde prettig aan, dus ik liet de zoen een paar seconden langer duren dan ik van plan was. Diep vanbinnen in mijn buik gloeide een warmte op die zich verspreidde naar mijn armen en benen. Toen ik me terugtrok, zag ik aan Enzo’s gezicht hoe verbijsterd hij was. Eerlijk gezegd was ik ook verbijsterd, mijn lichaam reageerde op de kus alsof die echt was.

Maar dat was niet zo. Toch? Ik deed maar alsof.

Alleen waarom tintelden mijn tenen dan?

‘Aaahw, is dat niet lief?’ Mijn moeder zuchtte en pakte haar wijnglas. ‘Jullie twee zullen altijd samen blijven. Dat weet ik zeker.’

*

Terwijl we op het nagerecht en de koffie wachtten, pakte mijn zus mijn arm. ‘Damestoilet graag,’ mompelde ze.

Ik draaide me naar Enzo. ‘Ik ben zo terug, schat,’ zei ik en ik gaf hem een klopje op zijn arm alsof hij me zou missen.

Hij knikte en pakte zijn wijnglas. Hij was een beetje stil geweest tijdens het eten, maar dat kwam vast van de spanning doordat onze ‘relatie’ nu voor het eerst op de proef werd gesteld met zoveel mensen erbij.

Ik volgde Ellie naar de toiletten en zodra we achter gesloten deuren stonden, draaide ze zich naar me om en greep naar haar hoofd. ‘O, mijn god! Ongelooflijk dat jullie twee dit ook echt doorzetten. Kijk nou! Ik zweet me kapot.’ Ze trok haar blouse onder haar oksels vandaan.

Ik lachte. ‘Relax. Het gaat geweldig. Pap en mam zijn zo gelukkig, ze staan er niet eens bij stil dat we ons zo overduidelijk ergens in storten dat nooit goed kan gaan.’ Toen we de hokjes in gingen, bleven we praten.

‘Net als de Moretti’s,’ merkte Ellie op. ‘Behalve Pietro misschien.’

‘Nou, die staat op het punt zijn kans om hoofd van het bedrijf te worden te missen. Begrijpelijk dat hij niet staat te springen om zijn gelukswensen te geven.’

‘Meneer Moretti lijkt ook een beetje stil. Denk je dat hij twijfelt?’

Ik had ook opgemerkt dat hij zwijgzaam was, net als Enzo, en dat hij ons de hele avond nieuwsgierig opnam. ‘Moeilijk om te zeggen, maar hij zei wel heel snel dat hij contact zou opnemen met de rechter.’

‘Misschien had hij verwacht dat jullie ertegen zouden zijn.’

‘Hopelijk heeft hij gemerkt dat dat niet zo is.’ We kwamen de hokjes uit en wasten bij de wastafels naast elkaar onze handen. ‘Er is geen reden om het uit te stellen.’

Hoofdschuddend spoelde ze haar handen af. ‘Ik kan er nog steeds niet bij dat jullie dit ook echt gaan doen. Je trouwt in elk geval wel met een knappe man. Soms is het gewoon lastig om niet naar hem te kijken. En ik val niet eens op mannen.’

Ik lachte en pakte een papieren doekje van de wastafel. ‘Hij is inderdaad knap.’

‘Kunnen jullie het überhaupt een beetje met elkaar vinden?’

‘Nee.’ Grijnzend zocht ik in mijn handtas naar mijn lippenstift. ‘Nou ja, we worden er steeds beter in om te doen alsof, en af en toe voel ik een sprankje waardering of zelfs dankbaarheid voor hem. Maar dan zegt hij weer iets weerzinwekkends en weet ik weer waarom hij zo erg is.’

Lachend deed ze in de spiegel haar haar goed. ‘Ik weet het niet, toch is er wel een klik tussen jullie. Aan tafel vlogen de vonken ervan af.’

‘Om de verkeerde redenen,’ zei ik met klem. ‘Het is geen goede klik.’

Ze trok haar schouders op. ‘Vonken zijn vonken. En het zou mij niet verbazen als er uiteindelijk iets vlamvat.’

Ik rolde met mijn ogen en deed lippenstift op. ‘Gaat niet gebeuren.’

Ze keek me droog aan. ‘Wil je nu beweren dat je je totaal niet tot hem voelt aangetrokken?’

‘Klopt.’ Maar ik voelde hoe mijn wangen warm werden en even later werden ze knalrood. ‘En daarbij hebben we afgesproken dat we niet rotzooien. Dat staat in het contract.’

Ze barstte in lachen uit. ‘Jullie hebben daadwerkelijk een contract opgesteld?’

‘Ja. We moesten de basisregels vastleggen,’ legde ik uit en ik deed het dopje weer op mijn lippenstift voordat ik hem terug in mijn tas stopte.

‘En wat moest die zoen voorstellen?’

Mijn wangen werden nog dieper rood, maar ik draaide me naar haar toe en keek haar aan. Die zoen. Die zoen. Die zoen. ‘Dat was voor de show.’

‘Het zag er echt uit.’

‘Omdat ik zo goed kan acteren. Kom, we gaan terug.’

Ik liep langs haar heen, duwde de deur open en ze volgde me op de hielen.

‘Zó goed kun je dus helemaal niet acteren,’ zei ze geamuseerd. ‘Dat je het maar weet.’

Ik wilde net tegen haar in gaan, toen Enzo vanaf de tafel opkeek en onze ogen elkaar ontmoetten. Mijn buik werd gewichtloos en ik struikelde bijna over mijn voeten. Verdorie, die klootzak was zo knap. Ik moest toegeven dat het niet heel moeilijk was om te doen alsof ik hem aantrekkelijk vond.

Maar het was wel nep.

Toch?

*

‘Wat moest dat in vredesnaam voorstellen?’ Enzo ontplofte zodra we samen in zijn auto zaten.

‘Dat was ons verlovingsdiner. Ik had trouwens het idee dat het wel goed verliep.’ Ik deed mijn gordel om.

‘Ik bedoelde die zoen. Waarom deed je dat?’ Hij startte de motor en staarde me in het donker aan.

Ik haalde mijn schouders op, terwijl ik vanbinnen alleen maar kon denken: die zoen. Die zoen. Die zoen. ‘Elkaar zoenen is iets wat een echt stel ook zou doen op hun verlovingsdiner, denk je niet? Ik probeerde het geloofwaardig over te laten komen.’

Hij reed van de parkeerplaats af, zijn rechterhand hield het stuur stevig vast. Zijn andere hand lag tot vuist gebald in zijn schoot. ‘Jij was degene die zei dat kussen niet waren toegestaan en ik was het daarmee eens.’

‘Sorry,’ zei ik schouderophalend. ‘Ik dacht niet dat je het zo’n probleem zou vinden.’

‘Het is niet dat ik het een probleem vind. Ik was er gewoon niet op voorbereid. Ik denk dat we dit soort dingen van tevoren moeten bespreken.’

Ik vond het grappig dat hij er zo door van slag was, dan was ik tenminste niet de enige. Ik keek hem aan. ‘Enzo, als we willen doen alsof we verliefd zijn, dan horen daar ook dingen bij die verliefde stelletjes nou eenmaal doen als er anderen bij zijn. Het hoort bij het spel. Ik bedoel, bij de ceremonie moeten we elkaar toch ook kussen?’

‘Dat is anders,’ sprak hij me tegen. ‘Dat is de verwachting. Dit was onverwacht. En het overviel me.’

‘Oké, oké. Rustig maar.’ Ik duwde hem tegen zijn been. ‘Volgende keer zal ik je waarschuwen, is dat goed?’

‘Ik heb geen waarschuwing nodig, Bianca. Nu ik weet dat zoenen is goedgekeurd, is het prima.’ Hij keek me vanuit zijn ooghoeken aan. ‘Ik wist niet dat je er zo’n moeite mee had om je zelfbeheersing te bewaren als je bij mij in de buurt bent.’

Mijn mond viel open. ‘Ik heb er geen moeite mee om mijn zelfbeheersing te bewaren, Enzo. Zoals ik al zei, ik speelde het spel.’

‘Juist,’ zei hij veelbetekenend. ‘Het spel.’

Mijn nekharen stonden rechtovereind. ‘Over onverwachte acties gesproken, wat was al die onzin over dat ik moest huilen van geluk toen jij me vroeg?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat doen vrouwen toch als ze gelukkig zijn? Ik probeerde het geloofwaardig over te laten komen,’ pakte hij me terug op mijn eigen woorden.

‘Het was niet geloofwaardig, het was afschuwelijk. Mijn “venijnige buitenkant”?’

‘Ja, hoor eens, jij was net zo erg, met dat ik je smeekte om mijn vrouw te worden.’ Hij maakte een geluid dat achter uit zijn keel kwam. ‘Alsjeblieft, zeg. Ik heb nog nooit van mijn leven een vrouw gesmeekt om iets te doen.’

‘Dat was hiervoor. Nu je verliefd op mij bent, is alles anders. Je hebt absoluut gesmeekt.’

Hij mompelde iets wat ik niet helemaal kon verstaan, maar volgens mij had het iets te maken met mij, waar ik naartoe moest gaan en wat ik daar dan met mezelf moest doen.

‘Luister, laten we geen ruziemaken,’ zei ik. ‘We moeten een aantal dingen afhandelen. Denk je echt dat je vader al binnen een week een datum voor de bruiloft kan hebben?’

‘Waarschijnlijk wel. Mijn vader kan nogal overtuigend zijn.’ Hij keek even naar me. ‘Dus we moeten ons erop voorbereiden dat het snel kan gaan.’

‘Oké.’

Hij had vast de lichte trilling in mijn stem gehoord. ‘Als je ermee wilt kappen, Bianca, dan moet je het nu doen. Laatste kans.’

Ik schudde mijn hoofd en ging rechtop zitten. ‘Als jij ervoor wilt gaan, dan ik ook.’

‘Ik ga ervoor. We moeten het erover hebben waar we gaan wonen,’ zei Enzo. ‘Jouw huis of het mijne.’

‘O ja. Een van ons zal moeten verhuizen, hè?’

Enzo lachte. ‘Eh, ja. Ik denk niet dat het heel geloofwaardig is als we apart van elkaar wonen.’

Ik dacht even na over mijn appartement van tachtig vierkante meter en zijn huis met drie slaapkamers, dat niet heel groot was, maar zeker ruimer dan mijn appartement. ‘Jouw huis is groter. Ik denk dat dat logischer is. Maar ik vind het vreselijk dat ik mijn appartement ervoor moet opgeven. Uiteindelijk wil ik er weer naar terug.’

‘Hou het dan,’ zei hij. ‘JJ kan er wonen.’

Ik huiverde bij de gedachte. ‘Misschien. Maar dan moet ik hem er weer uit trappen als ik zelf terug wil. Ik wil niet bij hem wonen, maar anders heb ik geen dak boven mijn hoofd.’

‘Dat gaat niet gebeuren, Bianca.’ Enzo klonk geïrriteerd. ‘Denk je dat ik je op straat zal zetten met ons kind? Als het erop aankomt kan ik altijd bij Beckett terecht.’

Ik keek naar hem. ‘Meen je dat? Zou je voor mij uit je eigen huis vertrekken?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Tuurlijk.’

‘Bedankt,’ zei ik, waarbij mijn adem even stokte.

Een paar minuten later zette hij de auto stil voor mijn appartementencomplex en ik deed mijn gordel af. ‘Bedankt voor de lift. En voor het eten.’ Enzo had de volledige rekening betaald, die nogal aanzienlijk was.

‘Graag gedaan.’

Ik keek op het dashboard hoe laat het was. Pas negen uur. ‘Wil je nog even mee naar binnen komen om iets te drinken of zo?’

‘Ja, kan wel.’

‘Het moet niet, hoor,’ zei ik snel. ‘Als je wat anders wilt gaan doen is dat prima.’

‘Ik heb niets anders te doen.’ Hij reed rond zodat hij de auto op een van de parkeerplekken voor bezoekers kon zetten. ‘Het verbaast me wel dat je meer tijd dan nodig is met me wilt doorbrengen.’

‘Ik probeer aan je gewend te raken,’ grapte ik. ‘Het is een soort exposuretherapie. En al snel zullen we al onze zaterdagavonden samen doorbrengen.’

‘Ik kan niet wachten,’ zei hij met een stem waar het sarcasme van afdroop. Toen zette hij de motor af en staarde door de voorruit naar de haven, die er in het donker spookachtig uitzag. ‘Heb je whisky?’

‘Dat heb ik zeker. En ik kan een lekkere manhattancocktail maken, als je dat wilt.’

Hij keek me vanuit zijn ooghoeken aan. ‘Dat wil ik wel.’

Mijn hart ging altijd sneller slaan als hij zo naar me keek, met die gezichtsuitdrukking van ‘ik ben ervoor in als jij dat ook bent’. Op neutrale toon zei ik: ‘In dat geval, kom binnen.’

5

Enzo

‘Waar zullen we op proosten?’ vroeg Bianca. Ze zat aan de andere kant van de bank en hield haar manhattan naar me op.

‘Op een lang en gelukkig leven, apart van elkaar,’ stelde ik voor en ik boog naar voren om mijn glas tegen het hare te klinken.

Ze nam een slok en trok haar voeten op de bank. De gordijnen waren dicht, één vloerlamp brandde en ze had de elektrische haard aangezet, waardoor het warm en knus was in de kamer. In een ander leven, met een andere vrouw, zou ik nu wat dichter tegen haar aan komen zitten, mijn hand op haar bovenbeen hebben gelegd, met mijn mond van haar hals naar haar mond zijn gegaan. Ze had perfecte lippen en toen ze me aan tafel kuste, verloor ik bijna mijn verstand. Mijn lul reageerde erop alsof ze haar hand in mijn broek had gestopt.

De rest van de maaltijd had ik me aan haar geërgerd en aan mijn lichamelijke reactie op haar. Maar hoe kon ik dat onder controle krijgen?

Het was verdomme niet de bedoeling dat ze me zou gaan zoenen! Dat was háár regel en die had ze zelf overtreden. En nu zoenen dus was toegestaan in ons spel, wat kon ik daar dan tegen doen? Hoe kon ik voorkomen dat ik een stijve kreeg als ze zich naar me toe boog, haar mond op de mijne drukte en naar me keek alsof ze me wilde? Was dat echt allemaal alleen maar voor de show?

Dat moest wel, want zodra we alleen waren, was ze altijd ergens pissig over. Maar allemachtig, het wond me op als ze zo kwaad werd. Haar boos krijgen was mijn nieuwe lievelingssport.

Wat was er in vredesnaam met me aan de hand?

‘De laatste tijd nog huizen doorverkocht?’ vroeg ze.

‘Niet echt. Jij?’

‘Al een tijd niet meer. Ik werkte samen met een vriend in Chicago, hij investeerde het geld en ik was degene die alles uitzocht, toezicht hield op de verbouwingen en een bevriende makelaar inschakelde voor de verkoop. Maar die vriend in Chicago heeft behoorlijk wat verlies geleden met een paar risicovolle investeringen in aandelen en heeft zich teruggetrokken.’ Ze trok haar schouders op. ‘En ik moest sparen voor de vruchtbaarheidsbehandelingen. Die zijn niet goedkoop.’

‘Begrijp ik.’ Ik nam nog een slok van mijn drankje. ‘Vond je het leuk om in Chicago te wonen?’

‘Ja, gek genoeg. Ik had mezelf nooit als een stadsmeisje gezien en ik vond het drukke verkeer vreselijk, maar het gemak van zoveel winkels en restaurants in de buurt vond ik wel heel prettig.’

‘Waar in Chicago woonde je?’

Ze leunde achterover tegen de leuning van de bank en strekte haar benen uit, waarbij haar voeten bijna mijn bovenbeen raakten. Ze droeg zwarte sokken met grijze stippen erop en haar tenen kraakten toen ze ze bewoog. ‘Toen ik er net naartoe verhuisde op de campus. Daarna woonde ik met een vriendin in een appartement in Bucktown.’ Ze richtte haar blik op haar drankje. ‘Maar de laatste vier jaar woonde ik met mijn vriend in de binnenstad. Hij had een appartement aan Lake Shore Drive.’

‘Luxe,’ merkte ik op en ik vroeg me af waarom ik nu al een hekel aan die vriend had, terwijl ik niet eens wist hoe hij heette.

Ze knikte zonder een glimlach. ‘Ja, dat was het.’

‘Vier jaar, hè? Dat is best lang.’

‘We waren zelfs vijf jaar samen.’

Ik nam nog een slok. ‘Hoe heette hij?’

‘Tate DuCharme.’

Uiteraard had hij een eikelige naam. ‘Waar ging het mis?’

Ze zuchtte en staarde naar haar glas. Even dacht ik dat ze me zou zeggen dat het mijn zaken niet waren en dat ik er dan, om te verbergen dat ik gewoon enorm nieuwsgierig was, tegen haar in moest gaan dat ik wel iets van haar relatiegeschiedenis moest weten als we echt verliefd waren. Maar ze verraste me weer.

‘Het ging mis omdat ik zo stom was,’ zei ze bitter. ‘Ik geloofde zijn leugens, hij overtuigde me ervan dat hij meer tijd nodig had en ik was blind voor alles wat erop wees dat hij niet klaar was voor een levenslange relatie.’

‘Hoe kwam dat?’

‘Omdat ik van hem hield.’ Haar ogen ontmoetten de mijne en ze glansden van de tranen. Ze droeg vanavond lenzen in plaats van haar bril. Daardoor zag ze er anders uit. ‘Ik wilde alleen maar dat hij net zoveel van mij hield. Maar hoe lang ik ook zou wachten, dat zou nooit gebeuren.’

‘Maar hij zal toch wel van je gehouden hebben?’ bracht ik ertegen in. ‘Anders zou hij nooit vijf jaar bij je zijn gebleven.’

Ze haalde haar schouders op en nam nog een slok van haar manhattan. ‘Misschien hield hij wel van me. Maar niet genoeg. En wat heb je daar dan aan?’

Daar had ik geen antwoord op.

‘Er was altijd een bepaalde voorwaarde waaraan we moesten voldoen, of een bepaald doel dat hij wilde bereiken, voordat hij over de volgende fase in zijn leven wilde nadenken. Dus trouwen en een gezin stichten, wat hij uiteindelijk wel wilde, tenminste, dat zei hij. Eerst was het zo dat hij eerst dertig wilde worden, daarna wilde hij partner worden bij zijn bedrijf, vervolgens wilde hij een bepaalde grote klant binnenhalen en daarna wilde hij een bepaalde zaak afronden.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Maar er was altijd een andere grote klant en de volgende grote zaak. Ik besefte dat ik nooit op de eerste plek zou komen. En toen kwam ik erachter dat het toch allemaal leugens waren, want hij ging naar bed met een vrouw die bij hem op kantoor werkte.’

‘Echt? Wat een sukkel.’ Ik had zin om hem een pak slaag te geven. Als je seksueel onafhankelijk wilt zijn, prima, maar lieg er niet over. Boos sloeg ik de rest van mijn drankje achterover.

‘En ze was waarschijnlijk niet de eerste.’

‘Dat vind ik rot voor je, Bianca,’ zei ik en ik vroeg me af of ik dat ooit tegen iemand had gezegd en het ook echt meende.

‘Het ergste was dat zelfs toen dat aan het licht was gekomen, ik naar hem toe ging en zei: “Dit is je laatste kans. Als je met mij wilt zijn, dan moet je daar nu voor kiezen.” En hij zei dat hij het leven dat hij had niet wilde opgeven voor de toekomst die wij gepland hadden.’

‘Klotezooi.’ Nu wilde ik hem echt in elkaar trappen. ‘Wat heb je toen gedaan?’

Ze dronk haar glas leeg. ‘Ik ben die avond bij hem weggegaan om bij een vriendin te logeren. De volgende dag heb ik ontslag genomen. Twee weken later ben ik hiernaartoe terugverhuisd.’

‘Dat was een goede beslissing. Die klootzak was jou niet waard.’

‘Dank je. En jij?’ vroeg ze terwijl ze de kers in haar glas ronddraaide. En het was niet zo’n neppe maraschinokers, ze had potjes met Michigankersen die ze zelf in alcohol inmaakte. Dat beviel me wel.

‘Wat is er met mij?’ Ik zette het lege glas op de tafel en legde mijn hoofd in mijn hand tegen de achterkant van de bank. Ik trok een knie op de bank. De onderkant van haar voeten raakte nu mijn scheenbeen.

‘Wat is jouw langste relatie geweest?’ Ze pakte de kers uit het glas en at hem op.

‘Wat is jouw definitie van een relatie?’

Ze grijnsde. ‘Dat is iets waarbij je exclusief met één persoon omgaat voor een wat langere periode.’

‘Hmm.’ Ik deed of ik moest nadenken. ‘Volgens mij heb ik op de middelbare school vier maanden lang een meisje naar huis gebracht.’

Ze duwde haar tenen tegen me aan. ‘Dat is geen relatie, dat is carpoolen.’

‘Als haar ouders niet thuis waren vroeg ze me soms mee naar binnen. Dan trok ze me af in haar slaapkamer. Telt dat?’

Ze trok haar neus op. ‘Nee. Je bent een vies varken.’

‘O, nee hoor, ik vond dat meisje echt leuk.’ Ik pakte haar tenen en trok er kort aan. ‘En ik bewees haar een wederdienst.’

‘Is dat zo?’ Ze trok haar wenkbrauwen op en strekte haar tenen uit.

‘Uiteraard. Ik ben een heer en een feminist. Ik bewijs altijd wederdiensten.’

Ze zette haar glas op tafel en sloeg haar armen over elkaar. Onderzoekend keek ze me aan. ‘En Julia?’

‘Wie?’

‘Julia. Die jou op de parkeerplaats had gepijpt nadat je voor Romeo auditie had gedaan.’

‘Wat is er met haar?’

‘Heb je haar ook zo’n wederdienst bewezen?’

‘Niet op de parkeerplaats. Maar inderdaad.’

‘Interessant.’

‘Waarom is dat interessant?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik weet niet. Sommige mannen willen dat niet doen.’

‘Sommige mannen zijn niet goed wijs.’

Ze keek naar de haard, de vlammen dansten in haar ogen. ‘Ben jij er goed in?’

Mijn mond zakte open. ‘Hè?’

‘Of je er goed in bent?’ Ze keek sluw. ‘Stel dat ik over je seksuele vaardigheden wil opscheppen of zoiets.’

‘Bij wie?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze met opgetrokken schouders. ‘Meidenpraat bijvoorbeeld.’

Ik ging iets rechterop zitten toen ik me herpakte. ‘Nou, daar kun je gerust over opscheppen, over mijn talent daarin. Ik weet alles van het vrouwelijk orgasme.’

‘Is dat zo?’ vroeg ze geïntrigeerd. Dat wond me op en ik kon het niet laten om meer te zeggen dan nodig was.

‘Ja. Ik ben erg geduldig, volg mijn intuïtie en ik ben bijzonder goed met mijn tong.’

Haar gezicht kleurde net zo rood als de kersen, maar ze bleef me aankijken.

‘En ook met mijn lippen, mijn handen en mijn...’

‘Oké, zo is het wel genoeg.’ Plotseling zette ze haar voeten op de grond. ‘Het is al laat en morgenochtend moet ik naar de kerk.’

‘Ik ook.’ Ik kon het niet laten om te glimlachen toen ik opstond. Het voelde alsof ik deze ronde gewonnen had. ‘En een echte heer weet wanneer hij moet vertrekken.’

Ze liep met me mee naar de deur, pakte mijn jas uit de kast en gaf me die aan.

‘Bedankt voor het drankje,’ zei ik terwijl ik mijn jas aantrok. Ik had er plezier in dat ze naar mijn vingers keek toen ik de knopen dichtdeed.

‘Graag gedaan.’ Ze trok de deur open en een koude voorjaarswind kwam naar binnen, waar ze van rilde.

‘Ik zou kunnen blijven slapen,’ bood ik plagerig aan. ‘Dan kan ik je de hele nacht warmhouden.’

‘Nee,’ zei ze en ze duwde me op haar deurmat. ‘Fijne avond, Enzo.’

Ik draaide me om en hield me boven de deuropening vast. ‘Geen zoen?’

Ze keek naar mijn mond en heel even dacht ik dat ze me echt zou zoenen.

Maar toen zette ze een stap naar achteren en gooide de deur in mijn gezicht dicht.

Lachend draaide ik me om en ik liep naar mijn auto. Het was moeilijk te zeggen wat ik het leukste vond. Als ze haar lieve en kwetsbare kant liet zien, zoals toen ze over Tate vertelde, of als ze in de aanval wilde gaan. Allebei die kanten waren aantrekkelijk.

Maar die nacht was het de vurige, strijdlustige Bianca die in mijn droom verscheen. Ze droeg enkel een geruit schort en gilde toen ik haar in mijn huis achternazat. Toen ik haar had gevangen begon ze te vechten. Ze sloeg me in mijn gezicht, stompte in mijn buik en beukte zo hard tegen mijn borstkas dat ik geen lucht meer kreeg. Ik viel zelfs achterover en zij viel bovenop me.

In een soepele beweging draaide ik haar op haar rug, hield haar armen boven haar hoofd vast en keek in haar vonkende blauwe ogen. Beiden ademden we zwaar toen ik...

Bzzz. Bzzz. Bzzz. Bzzz.

Verward en gedesoriënteerd deed ik mijn ogen open. Ik had een enorme stijve en ik was woest. Mijn eerste reactie was om een einde te maken aan het lawaai. Ik greep mijn telefoon, zette de wekker uit en smeet hem op het matras.

Mijn volgende reactie was om me af te trekken. Ik deed mijn hand in mijn boxershort, omklemde met mijn vuist mijn keiharde lul en begon verwoed te rukken. Waarom of op wie ik eigenlijk zo woest was, wist ik niet. Kwam het doordat Bianca me verleidde? Kwam het door mezelf, omdat ik me tot haar aangetrokken voelde? Kwam het door het universum, dat me in een situatie had gebracht waarin ik een nephuwelijk moest aangaan met een vrouw voor wie ik echte gevoelens begon te krijgen?

Nee, hield ik mezelf voor, terwijl ik mezelf in mijn hand duwde en mijn buikspieren aanspande. Nee, nee, nee. Geen gevoelens. Dit met Bianca was allemaal voor de show. Ik kon niet voor haar vallen. Ik vond haar niet eens leuk. Ik werd gek van haar. Knettergek. Helemaal gestoord. Het kwam door die droom, meer niet. Die droom waarin ik haar achternazat, waarin ze me uitdaagde met haar ronde kontje onder de strik van haar schort toen ze met blote voeten de trap op stampte om bij me weg te komen, terwijl haar gelach tegen de muren echode.

Ik vond het geweldig dat ze me te lijf ging. Sjezus, ze wist precies hoe ze me een adrenalinekick kon geven. Ik wilde dat ik haar ervoor kon straffen. En als ik haar zou neuken, dan zou dat er niet zacht aan toegaan. Ik zou niet voorzichtig zijn. Ik zou in haar stoten met alle hartstocht, woede en opwinding die ze bij me opriep. En ik zou haar laten smeken, eerst om meer en dan om genade. En als ik dan haar lichaam voelde verkrampen, als haar nagels zich in mijn rug boorden, als ze dan onder me samentrok en het niet meer hield, zou ik mijn lul diep in haar stoten en zo hard klaarkomen dat het voor haar als een straf voelde.

Het volgende moment kreunde en gromde ik hardop. Mijn lul klopte en mijn buik en hand zaten onder de warme, druipende troep. Ik ademde zwaar en bleef even met mijn ogen dicht op mijn rug liggen, met het beeld van Bianca in mijn hoofd.

‘Ga weg,’ zei ik tegen haar, verontwaardigd dat het beste orgasme dat ik in maanden had gehad kwam doordat ik over haar fantaseerde. ‘Ga weg en blijf weg, jij roodharige sirene.’

In de douche legde ik mezelf een regel op. Niet meer aan haar denken als ik me aftrok. Het feit dat ik me tot haar voelde aangetrokken, haar zelfs leuk begon te vinden, speelde een spelletje met me. Het zou niet mijn plannen mogen dwarsbomen.

Houd het doel voor ogen, Moretti, zei ik tegen mezelf.

En het doel was Moretti & Zn.

Dat moest ik in gedachten houden.

*

Op dinsdagochtend wilde ik net naar mijn werk gaan, toen mijn vader me een berichtje stuurde.

Pap: Rechter Reinhart heeft me teruggebeld. Hij kan jou en Bianca vrijdagmiddag om kwart voor vijf trouwen.

Meteen stuurde ik Bianca een bericht. Het staat vast. Vrijdag, kwart voor vijf.

Bianca: Oké. Wauw.

Ik: Zetten we het door?

Bianca: Hou op met dat te vragen. Ik word moe van je onzekere gedrag.

Ik: En ik van jouw betweterige gedrag.

Bianca: Kom bij me eten.

Ik: Vanavond?

Bianca: Ja. We gaan over drie dagen trouwen. Ik denk dat het handig is om een plan te maken.

Ik: Juist. Laat het je familie weten in de tussentijd.

Bianca: Doe ik. Zorg dat je er om zeven uur bent.

Ik: Wat ben je weer bazig.

Bianca: Nou, misschien hangt er vrijdag rond kwart voor vijf wel iemand bij het gemeentehuis rond die zachtmoediger en onderdaniger is.

Ik: Dat zou mooi zijn.

Maar dat meende ik niet. Toen ik mijn telefoon in mijn zak deed en door de achterdeur vertrok, besefte ik dat ik haar alleen maar onderdanig wilde zien in de slaapkamer, maar dan alleen nadat ze zich daartegen had verzet.

Die gedachte bleef me de hele dag afleiden.

*

Ik had rozen voor haar meegenomen.

‘Wat is dit?’ Wantrouwend stak ze haar hoofd in het boeket om eraan te ruiken.

‘Graag gedaan.’ Ik kwam haar appartement binnen, deed mijn jas uit en hing hem in de kast in de hal.

‘Sorry. Dank je. Ze zijn prachtig.’ Ze ging me voor naar de keuken en pakte een vaas uit een kastje. ‘Ik was gewoon verrast.’

‘Waarom? Ik weet dat je van bloemen houdt en dat witte rozen je favorieten zijn. Daarbij was het een goede gelegenheid om aan anderen te laten zien dat ik iets romantisch deed. Ik had de auto best ver van de bloemist neergezet, zodat iedereen me met die rozen kon zien lopen.’ Ik ging aan het keukeneiland zitten en tikte tegen mijn hoofd. ‘Ik denk altijd na.’

Lachend sneed ze de stengels schuin af. ‘Aha, dus het was voor de show.’

‘Dat is alles toch? Het ruikt lekker,’ zei ik en ik keek naar de pan op het vuur. ‘Wat eten we?’

‘Broodjes gehaktbal.’

Ik grijnsde. ‘Mijn favoriet.’

‘Dat weet ik. Wil je wat wijn inschenken?’ vroeg ze toen ze de vaas met water vulde. ‘Er liggen een paar flessen in het rek.’

‘Prima.’ Ik koos een fles uit en maakte hem open. ‘Ik zal zelfs de glazen uit het hoge kastje voor je pakken. Hé, dat moet ik in mijn geloften zetten.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, ik sprak vandaag met rechter Reinhart en hij zei dat het officiële gedeelte van de ceremonie nogal snel en onpersoonlijk is, dus als we er persoonlijke geloften aan willen toevoegen, dan kan dat.’ Ik pakte twee glazen en schonk de wijn in.

‘En jij wilt er echt persoonlijke geloften aan toevoegen?’ Ze stopte met het schikken van de bloemen en keek me over haar schouder verbaasd aan.

‘Dat leek me overtuigender overkomen,’ verdedigde ik mezelf.

‘Misschien heb je wel gelijk.’ Ze was klaar met de bloemen en zette de vaas op het eiland. ‘Nogmaals bedankt voor de rozen. Ze zijn prachtig.’

‘Graag gedaan.’ Ik gaf haar een glas wijn. ‘Ik heb vandaag ook met mijn vader gesproken.’

Haar ogen werden groot. ‘O ja? Wat zei hij?’

‘Hij zei dat hij het papierwerk in orde laat maken om mij als opvolger aan te wijzen.’

‘Proost.’ Ze raakte met haar glas het mijne aan, nam een slok en zette het neer. ‘Wil jij de broodjes doen terwijl ik wat antipasti maak?’

‘Prima.’

‘De grill is al voorverwarmd. Normaal gesproken doe ik de broodjes erin met een paar plakken provolonekaas voordat ik...’

‘Ik wéét hoe ik broodjes moet maken, Bianca.’

Ze glimlachte. ‘Ga je gang.’

We werkten samen om het eten klaar te maken en gingen zitten om te eten. ‘Heb je het je familie al laten weten van vrijdag?’ vroeg ik.

Ze knikte. ‘Mijn moeder moest huilen.’

‘De mijne ook.’ Ik nam een grote hap van mijn broodje. Het was heerlijk, net als alles wat ze klaarmaakte. ‘Trouwens, onze receptie begint om zes uur.’

‘Mooi,’ zei ze. ‘Waar is het?’

‘In de Bulldog Pub. We hebben de achterkamer afgehuurd.’

Ze trok haar neus op. ‘Mijn huwelijksreceptie is in de Bulldog Pub?’

‘Luister, prinses, ze verlenen ons er een gunst mee, dus niet klagen.’

Ze zuchtte. ‘Prima. De Bulldog dus. Ik weet alleen nog niet wat ik ga aantrekken.’

‘Ik ook niet.’ Ik nam nog een enorme hap. ‘Dit is echt lekker, trouwens.’

‘Dank je. Ik denk dat je een zwart pak moet dragen.’

‘Oké. Wat voor kleur stropdas?’

Ze nam een hap en dacht erover na terwijl ze kauwde. ‘Rood.’

‘Is goed.’

‘Ik zal een witte jurk kopen, denk ik.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Lijkt mij prima. Wil je nog een echte trouwring?’

‘Neuh,’ zei ze. ‘Eén ring is goed genoeg. Wil jij een ring?’

Schouderophalend zei ik: ‘Ik denk dat ik die wel zou dragen.’

‘Oké, dan koop ik er een voor je. En hoe zit het met het eten?’

‘Ik heb met de eigenaar van de Bulldog gesproken. We zijn ermee bezig. Als je de planning voor het menu over wilt nemen, ga je gang.’

Ze knikte. ‘Ik ga er morgen wel naartoe. We houden het eenvoudig. Een open bar voor het drinken?’

‘Dat is wel het makkelijkst.’

‘En wie komen er naar dit feest? Heb je vandaag nog iemand uitgenodigd?’

‘Griffin. Cole. Beckett. Mijn familie.’ Ik trok mijn schouders op. ‘Ik zei tegen mijn moeder dat ik geen tantes, ooms, nichten en neven uitnodigde. Ze denkt dat ze nooit meer tegen haar zullen praten.’

Haar ogen waren groot toen ze haar wijnglas pakte. ‘En wat zei jij?’

‘Ik zei: “Graag gedaan.”’

Ze barstte in lachen uit en dat vond ik veel te leuk.

*

Nadat we de vaat hadden afgespoeld en in de vaatwasser hadden gezet, gingen we zitten met pen en papier om een paar geloftes op te schrijven. Maar we konden allebei niets bedenken.

‘Wel verdorie! Het lijkt wel of we niet eens verliefd op elkaar zijn,’ grapte ze.

‘Misschien moeten we het praatje maar aan de rechter overlaten.’ Ik leunde achterover in de stoel en rekte me uit.

Ze schudde haar hoofd en duwde haar bril verder op haar neus. ‘Nee, ik vind het een goed idee om persoonlijke geloften af te leggen. Ik denk dat je gelijk hebt dat het dan geloofwaardiger is.’

‘Misschien moeten we ze voor elkaar schrijven,’ suggereerde ik.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat jij een paar dingen verzint die ik over jou moet zeggen en andersom.’

Langzaam verscheen er een glimlach op haar mond. ‘En we moeten dan zeggen wat de ander heeft opgeschreven?’

‘Ja. Maar maak het niet te uitgebreid.’

‘Ik hou het kort maar krachtig,’ beloofde ze.

‘Maar niet te krachtig.’ Opeens boezemde die glimlach op haar gezicht me angst in. ‘Ik wil mezelf niet belachelijk maken.’

‘Komt goed,’ zei ze lachend. ‘Ik zorg er gewoon voor dat het klinkt of je verliefd op me bent. Jij kunt hetzelfde doen. Dat is leuk.’

‘Leuk?’

‘O, kom op.’ Ze sloeg me op mijn been. ‘Misschien is dit wel het enige huwelijk dat we ooit hebben. Dan verdienen we het toch dat onze zielsverwant fijne dingen over ons zegt?’

‘Maar het is niet echt. Het is verzonnen.’

Ze trok haar schouders op. ‘Daar moeten we het mee doen.’

Ik probeerde iets te verzinnen om tegen haar in te gaan, maar wist niets.

Toen we die avond afscheid namen bij de deur, omhelsde ze me. ‘Bedankt voor de bloemen, ik waardeer het.’

‘Bedankt voor het eten,’ zei ik, waarbij ik probeerde te verbergen dat ik ervan schrok dat ze ook zonder dat er verder iemand bij was zo dicht bij me wilde zijn.

‘Geen probleem.’ Ze liet me los en zette een stap naar achteren. ‘Ik vind het leuk om te koken voor mensen die van eten houden. Mijn ex was altijd op de gezondheidstoer, hij at geen koolhydraten, geen zuivel, geen suiker.’

Ik trok een gezicht. ‘Wat heeft het leven dan nog voor zin?’

Ze lachte. ‘Ja, precies.’

‘Nou, fijne avond.’

‘Fijne avond.’

Ik liep naar mijn auto, stapte in, startte de motor en zette de verwarming aan. Maar ik vertrok niet meteen. Ik bleef zitten en staarde in het donker naar de haven, terwijl ik me afvroeg waarom ik zo’n raar strak gevoel in mijn borstkas had. Wat was dat in vredesnaam? Twijfels? Schuldgevoel? Angst? Zenuwen? Het voelde eigenlijk als een vreemde combinatie daarvan. Ik haalde diep adem in de hoop dat de spanning zou wegzakken, maar dat gebeurde niet.

Ik kon haar nog steeds ruiken.

*

De volgende avond ging ik naar Cole en Cheyenne om ze te helpen met het verven van de woonkamer. Cheyenne maakte eten klaar in de keuken met Coles dochter Mariah, die enthousiast kletste over een natuurkundeproject waar ze een tien voor had gekregen.

‘Doen ze nou nog steeds dat vulkaanproject?’ vroeg ik hoofdschuddend terwijl ik verf op de muur rolde.

‘Ja. En het wordt nog steeds net zo’n zooi als bij ons.’ Hij keek me even aan. ‘Over tien jaar kun jij dat project vast weer doen.’

Ik slikte en richtte me op de kleur die ik op de muur deed. ‘Misschien.’

‘Wat is er?’

‘Niets.’ Ik schraapte mijn keel en legde mijn roller in het verfbakje. ‘Er is deze week gewoon een hoop gaande.’

Cole lachte. ‘Joh. Over twee dagen ga je trouwen. Ik heb mijn vrije zaterdag moeten ruilen om erbij te kunnen zijn.’

‘Sorry.’

‘Het was maar een grapje. Die dag vrij maakt me niet uit, dat weet je.’ Daarna klonk hij bezorgd. ‘Wat is er aan de hand?’

Schouderophalend haalde ik de roller door de verf. ‘Niets bijzonders. Bianca zei gisteren alleen iets waardoor ik me rot voel.’

‘Trek het je niet aan. Jullie twee weten precies hoe je de ander op de kast moet jagen.’

‘Dat is het niet.’

‘Wat dan? Wat zei ze?’ Cole hield op met verven en keek me aan.

‘We schrijven onze geloften voor elkaar. Vraag me niet waarom, het was mijn idee en ik heb er nu al spijt van. Maar ik waarschuwde haar dat ze het niet moest overdrijven en toen zei ze zoiets als: “Misschien is dit wel het enige huwelijk dat we ooit hebben. Dan verdienen we het toch dat onze zielsverwant fijne dingen over ons zegt?”’

Cole knikte langzaam. ‘Oké.’

‘En ik weet niet, ik voel me daar rot over. Ze verpest haar enige kans om iemand te horen zeggen waarom hij zijn hele leven bij haar wil zijn.’

‘Dan zeg je toch wat aardigs over haar.’

Ik fronste. Hij snapte er niets van. ‘Maar dan is het niet gemeend.’

‘Nou en? Als zij dat wil.’

‘Het voelt gewoon niet goed,’ drong ik koppig aan.

Cole begon te lachen. ‘Moretti, je gaat vrijdagmiddag met dit meisje trouwen. Niet omdat je van haar houdt, maar zodat je het familiebedrijf kunt overnemen. En jij maakt je druk over die geloften die een paar minuten duren?’

‘Als je het zo stelt dan klinkt het inderdaad wel stom,’ gaf ik toe.

‘Ik denk niet dat het stom is dat je geen dingen wilt zeggen die je niet meent. Dat is bewonderenswaardig. Maar realistisch gezien is deze hele relatie nep. Dus er zal altijd iets van bedrog aan te pas komen, toch?’

‘Ja.’

‘En je liegt niet tegen Bianca zelf.’

‘Nee, wij zijn overal open over. We weten precies waar we aan beginnen.’ Al was ik er de laatste tijd niet meer zeker van of dat wel klopte. De grond onder onze voeten voelde niet meer zo vast aan.

‘Dan moeten jullie elkaar vertrouwen. Zij heeft hier tenslotte ook voor gekozen. Ze heeft jou uitgekozen om een kind mee te krijgen.’ Hij sprak wat zachter en keek over zijn schouder naar de keuken. ‘Dat is niet niks.’

‘Ja.’ Ik was even stil en staarde naar de roller in het verfbakje. ‘Heb je het aan Cheyenne verteld?’

‘Ja. Zoiets groots moet ik wel met haar delen. Hopelijk vind je dat niet erg.’

‘Het is oké.’ Ik slikte. ‘Vindt ze het idioot?’

‘Ja. Maar ze vindt het vreemd genoeg ook erg leuk.’ Lachend krabde hij aan zijn hoofd. ‘Ik denk dat ze bruiloften gewoon leuk vindt.’

‘Nou, dan zal ze deze wel bijzonder vinden.’ Ik deed mijn ogen dicht. ‘Ik kan me niet indenken wat Bianca me over haar wil laten zeggen bij die geloften.’

Cole lachte. ‘En wat ga jij haar over jou laten zeggen?’

‘Ik heb echt nog geen flauw idee.’ Hoofdschuddend begon ik te lachen. ‘Maar geen zorgen, ik maak er wel wat van.’

6

Bianca

‘Dat is hem. Dat is de jurk,’ zei mijn moeder. Ze depte haar ogen toen ik woensdagmiddag uit de kleedkamer van de bruidsmodezaak kwam.

‘Mam, dat zeg je tot nu toe bij elke jurk die ze heeft gepast,’ merkte mijn zus op. Ze zaten naast elkaar op een roze velours canapé en keken toe hoe ik mezelf bekeek in de drieledige spiegel.

‘Deze vind ik wel leuk.’ Ik draaide me om zodat ik de achterkant kon bekijken.

Hij was ivoorkleurig met kant, op knielengte met een rok vanaf mijn middel. Hij had een doorzichtige halslijn met een hartvormig lijfje en korte zijden kapmouwtjes met geschulpte randen. De getailleerde pasvorm werd benadrukt door een satijnen lint en de golvende rok had ook een geschulpte rand. Hij had een vintage uitstraling die ik mooi vond. Het deed me denken aan iets wat Lucy Ricardo van I Love Lucy zou dragen, waardoor ik een binnenpretje had. Maar het belangrijkste was dat hij niet te duur of te lang was, wat met mijn lengte eigenlijk een wonder was.

‘Dat is een geweldige keuze voor een bruid met jouw maat,’ zei de verkoopster. Op haar naamplaatje stond Anita.

‘Sorry dat ik te laat ben!’ Blair Dempsey, een vriendin van mijn leesclub, die pas was getrouwd met Enzo’s vriend Griffin, haastte zich de zaak binnen. Ik had haar gevraagd om te komen omdat ze een uitstekende smaak had en ik wilde ook de mening van iemand die geen familie was. Ze hield halt toen ze me zag en sloeg een hand voor haar mond. ‘O mijn god.’

‘Wat vind je ervan?’ Ik draaide me naar haar om.

‘Hij is práchtig.’ Ze drukte haar handen tegen haar borst. ‘Hij is lief, elegant, leuk, hij past bij je persoonlijkheid.’ Ze knikte. ‘Hij is perfect.’

‘Ik vind hem ook leuk.’ Ik keek weer in de spiegel. ‘Maar is hij niet te formeel?’

‘Helemaal niet,’ zei Blair zelfverzekerd.

‘Lieverd, het is je trouwjurk,’ zei mijn moeder. ‘Die moet juist formeel zijn.’

‘Maar ik ga trouwen in het gemeentehuis, mam. En mijn receptie is bij de Bulldog Pub. We eten hamburgers en friet en drinken wijn uit dozen.’

‘En het wordt geweldig,’ zei Blair. Ze kwam naar me toe en bekeek mijn spiegelbeeld. ‘Hij hoeft niet eens te worden aangepast, dat is een teken van boven.’

‘Dan wordt dit hem.’ Ik glimlachte triomfantelijk. ‘Doe je de rits open?’

‘Wacht, ga je verder niets meer passen?’ vroeg Anita geschrokken. ‘Je hebt er nog maar drie aangehad. De meeste bruiden passen er zeker tien.’

‘Zij is niet zoals de meeste bruiden,’ zei mijn zus grinnikend.

Ik keek haar over mijn schouder aan.

‘Dan nog. Weet je het zeker?’ Bezorgd had Anita haar handen in elkaar gevouwen.

‘Ik weet het zeker. De bruiloft is vrijdag, dus ik heb niet echt veel tijd.’

‘Dat is waar,’ gaf ze toe. ‘En je ziet er adembenemend uit in deze jurk. Wil je er een sluier bij?’

‘Nee,’ zei ik beslist. ‘Geen sluier.’

‘Een korte dan?’ Anita knipte met haar vingers. ‘Momentje, ik heb iets perfects. Het is net binnengekomen.’

Terwijl we wachtten zuchtte Blair nog een keer. Ze legde haar handen op haar wangen. ‘Deze jurk is zo mooi, Bianca. Enzo zal er ondersteboven van zijn als hij je ziet.’

Ik lachte. ‘Dank je. Ik hou ervan om ervoor te zorgen dat Enzo ergens ondersteboven van raakt.’

‘Het is gewoon geweldig hoe jullie twee voor elkaar gevallen zijn,’ zei ze met zachte en dromerige ogen. ‘En dan te bedenken dat jullie elkaar al je hele leven kennen.’

‘Is het niet romantisch en ouderwets?’ zei mijn moeder. Ze stond op van de canapé om naar me toe te komen en aan mijn haar te rommelen. Haar ogen werden weer waterig.

‘Hou op, mam.’ Ik sloeg haar handen weg. Door haar tranen kreeg ik een rotgevoel. Eerlijk gezegd ook door Blairs lieve woorden. Of misschien was het dat ongemakkelijke gevoel in mijn buik, doordat het me niet goed lukte om mijn gevoelens voor Enzo te onderdrukken.

‘Deze!’ Anita kwam gehaast terug in de omkleedruimte met in haar handen een haaraccessoire dat schitterde, met een toef van tule eraan vast. Ze kwam naast me staan en maakte hem vast aan de zijkant van mijn hoofd. Ik moest toegeven dat het perfect stond bij de jurk. ‘Ze noemen dit soort sluier een birdcage,’ legde Anita uit. ‘Het is een ouderwetse stijl, maar weer helemaal trendy.’

‘O, Bianca,’ zei Blair uitgelaten. ‘Hij staat zo mooi bij je rode haar.’

‘Wat vind jij?’ Ik draaide me om naar mijn zus en tot mijn frustratie kreeg zij ook weer tranen in haar ogen.

Toen knikte ze. ‘Perfect, B.’

Ik keek weer naar mijn spiegelbeeld en haalde diep adem om mezelf staande te houden. Maar dat was moeilijk met al die tranen. Zelfs Ellie moest huilen en zij wist dat het allemaal nep was.

Ik wist het ook. Waarom kneep mijn keel dan dicht?

‘Iemand zin in een glas wijn straks?’ vroeg ik. ‘Ik moet naar de pub om het menu te bepalen.’

‘Ik wel,’ zei Blair enthousiast. ‘Ik wil het hele aanzoekverhaal van begin tot eind horen. Ik had echt helemaal niets aan Griffin voor wat betreft de details.’

‘Ik zou wel willen, maar ik moet naar huis om voor je vader te koken,’ zei mijn moeder.

Ellie sloeg het ook af. ‘Sorry, ik moet ook naar huis.’

Ik trok mijn gewone kleren weer aan en zei gedag tegen mijn moeder en zus. Daarna rekende ik de jurk en het haaraccessoire af. Blair stond er weemoedig bij te kijken.

‘Ik zou willen dat ik weer opnieuw kon trouwen,’ zei ze.

‘In het gemeentehuis? Met je receptie bij de Bulldog?’ plaagde ik om de stemming niet te zwaar te maken.

‘Ja! Dat zou me niet uitmaken. Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoten van mijn bruiloft bij Cloverleigh Farms, maar het maakt niet uit waar je bent, Bianca.’ Arm in arm liepen we over straat. ‘Het enige wat ertoe doet is dat je Enzo hoort zeggen dat hij belooft de rest van zijn leven van je te houden, dat hij voor je zal zorgen en je zal respecteren. En dat je hem hetzelfde kunt beloven.’

Ik beet op mijn lip. ‘Ja.’

Aangekomen bij mijn auto legde ik de jurk voorzichtig op de achterbank en zette het doosje met het haaraccessoire op de passagiersstoel. We deden nog wat geld in de parkeerautomaat en liepen naar de pub.

Binnen gingen we aan de bar zitten en we bestelden twee glazen wijn. De manager kwam naar ons toe met de kok en we legden het menu vast. Enzo en ik hadden besloten dat we dan ook maar beter helemaal voor het pubthema konden gaan. Dus gefrituurde augurk en mozzarellastengels als voorafje, en verder kleine hamburgers en fishandchips. Toen ik vroeg of ze ook nog iets van groente erbij hadden, krabde de manager aan zijn hoofd, maar de kok verzekerde me dat hij heerlijke knapperige spruitjes kon maken.

‘Daar doe ik het voor,’ zei ik. ‘Afgesproken.’

De andere details hadden we ook uitgewerkt. Blair was eigenaar van een bakkerij en zij zou onze bruidstaart maken. We zouden de ouderwetse jukebox gebruiken voor de muziek. Ellies vriendin Sierra was fotografe en zij had aangeboden om als huwelijkscadeau foto’s te maken. En Griffin, die een Chevy pick-uptruck uit 1955 had, zou mij komen ophalen en me in stijl naar het gemeentehuis rijden.

Het was meer dan ik had durven vragen van onze familie en vrienden. Alleen werd het vervelende gevoel in mijn buik er wel erger door.

Toen we voor de catering de puntjes op de i hadden gezet en we weer met z’n tweeën waren, pakte Blair haar wijnglas en tikte het tegen het mijne. ‘Proost. Ik ben zo blij voor je, lieverd. Ik snap helemaal dat je zo snel wilt trouwen. Want als je het weet, dan weet je het gewoon. Nou, laat me die ring eens zien.’

Ik stak mijn hand uit en ze hapte naar adem toen ze de diamant om mijn vinger zag. ‘O, Bianca,’ zei ze buiten adem. ‘Hij is prachtig. De steen is groot maar niet te opzichtig. De zetting is klassiek en het goud is zo stijlvol.’

Ik kon er niet meer tegen.

‘Het is niet echt,’ flapte ik eruit.

‘Wat?’ Blair knipperde. ‘Is de diamant niet echt?’

‘De hele verloving is niet echt.’

‘Ik snap het niet. Ga je niet trouwen dan?’

‘Jawel, we gaan wel trouwen. Dat is wel echt. En voor zover ik weet is de diamant ook echt.’

‘Maar... ik begrijp er niets van.’

‘Neem wat wijn,’ zei ik en ik pakte mijn glas om een slok te nemen. ‘Dat heb je nodig voor dit verhaal.’

En dat deed ze. Ik legde de hele situatie aan haar uit en schetste waarom we gingen trouwen en wat we er allebei uit wilden halen. Ondertussen had Blair niet alleen haar eerste glas leeggedronken, maar was al halverwege een tweede. Ze viel bijna van haar barkruk toen ik haar de inscriptie op de ring liet zien.

‘Dus jullie zijn niet verliefd?’ Ze keek me zo bedroefd aan dat ik erom moest lachen.

‘Nee.’ Ik deed de ring terug om mijn vinger. ‘Ik denk dat we elkaar op dit punt wel iets leuker vinden, maar we zijn zeker niet verliefd.’

Terneergeslagen zuchtte ze. ‘Wat een domper.’

‘Niet echt,’ zei ik, waarmee ik probeerde haar op te peppen en tegelijk mijn eigen emoties onder controle te houden. ‘We doen dit juist voor elkaar. Uiteindelijk krijgen we precies wat we willen. Er zal niemand gekwetst raken.’

‘Maar ík ben nu gekwetst.’ Even keek ze ongelukkig, maar toen fleurde ze op. ‘Misschien worden jullie wel verliefd zodra jullie getrouwd zijn!’

‘Mijn god, ik hoop van niet.’ Ik trok een gezicht.

‘Waarom niet?’

‘Omdat dit plan juist werkt omdat we níét verliefd zijn. Fase drie zou een ramp zijn als een van ons echt gevoelens voor de ander had.’ Een enorme, afgrijselijke catastrofe op de plek van mijn hart.

‘Fase drie?’

‘Het plan heeft drie fases.’ Ik ging rechtop zitten en nam een slok wijn. Doordat ik zoveel aan het woord was geweest, was ik nog bezig met mijn eerste glas. ‘We zitten nu in de eerste fase. De verloving en de bruiloft. Het huwelijk en zwanger worden is fase twee. De scheiding is fase drie.’

‘Maar als je echt verliefd zou worden, dan hoef je niet uit elkaar te gaan,’ zei ze opgewekt.

Ik schudde mijn hoofd. ‘We worden niet verliefd, Blair. We zijn niet zoals jij en Griffin. Dit is een zakelijke overeenkomst.’

‘Maar misschien...’

‘Nee.’ Het kwam er feller uit dan ik bedoelde. ‘Ik denk niet dat je het begrijpt. Ik wil niet voor Enzo vallen. Ik was in Chicago vijf jaar lang op iemand verliefd en het was een ongezonde relatie, het was vreselijk en maakte me kapot. Het heeft lang geduurd voor ik me weer mezelf voelde. En nu dat zo is, ben ik niet van plan om weer iemand zoveel macht over mij te geven, en zeker niet Enzo Moretti.’

Ze knikte en zei aarzelend: ‘Wat erg van die slechte relatie. Dat wist ik niet.’

‘Ik praat er niet veel over. En het doet er nu ook niet meer toe.’ Ik verzachtte mijn stem. ‘Sorry dat ik zo kribbig deed. Ik hou er niet van om over mijn liefdesleven te praten. Maar ik wil nooit meer zo gekwetst worden. En ik besefte dat ik geen man nodig heb voor wat ik echt wil, namelijk moeder worden. Een kind opvoeden. Enzo en ik hebben niets met elkaar, behalve af en toe ruzie en een contract. En dat schend ik nu trouwens doordat ik jou de waarheid heb verteld.’

‘Ik zeg niets,’ zei ze. ‘Ik zal het niet eens tegen Griff vertellen, als je dat niet wilt.’

Ik beet op mijn lip. ‘Ik wil niet van je vragen om het geheim te houden voor je man.’

‘In dit specifieke geval denk ik dat hij de waarheid niet eens wil weten,’ zei ze. ‘Dus dat is geen probleem.’

‘Dank je.’ Ik dronk mijn glas leeg, zette het neer en vroeg haar iets waar ik misschien het antwoord niet op wilde horen. ‘Denk je dat we hiermee een stommiteit begaan?’

Zuchtend draaide ze de wijn rond in haar glas. ‘Ik weet het niet. Mijn eerste reactie was dat ik schrok, maar eerlijk gezegd denk ik dat anderen waarschijnlijk om slechtere redenen zijn getrouwd. Jullie twee zijn tenminste helemaal eerlijk tegenover elkaar.’

‘Dat is zo.’

‘Dus wie ben ik om daar iets over te zeggen?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik denk dat vrouwen soms moedig moeten zijn om te krijgen wat ze willen. Het avontuur aangaan. Buiten de lijntjes kleuren. Dat moest ik tenminste wel doen. En het was niet makkelijk voor me. Mij is altijd geleerd dat ik moest doen wat er tegen me gezegd werd, wat er van me verwacht werd. In plaats daarvan besloot ik op eigen benen te gaan staan en het op mijn manier te doen. En kijk nu eens naar me!’

‘Ik heb bewondering voor je,’ zei ik oprecht. ‘En voor je onafhankelijke geest. Hopelijk kan ik ook ooit zonder spijt terugkijken op de dag dat ik met Enzo Moretti trouwde.’

‘Sorry,’ zei een stem vanachter de bar. ‘Had je het nou over trouwen met Enzo Moretti?’

Ik keek op en zag een erg knappe, heel erg jonge vrouw met lang, steil, donker haar en perfecte make-up. Meteen wist ik dat dit Reina moest zijn, Enzo’s vorige vriendin. Die hij op de avond dat we ons plan maakten een aanzoek had gedaan. Snel dacht ik na.

‘Ja,’ zei ik stralend. ‘Jij bent zeker Reina? Ik heb zoveel over je gehoord. Ik ben Bianca.’

Ze leek helemaal in de war. ‘Ben jij zijn... heb jij... ben je met hem getróúwd?’

Ik lachte. ‘Nog niet. We stappen komende vrijdag in het huwelijksbootje.’

Haar ogen vielen bijna uit hun kassen. ‘Komende vrijdag?’

‘Ja. Ik weet dat het snel lijkt. We kwamen elkaar pas weer tegen nadat jullie uit elkaar waren gegaan. Maar jaren geleden waren we smoorverliefd op elkaar. Jeugdliefdes, eigenlijk. We gingen uit elkaar toen ik wegging om te gaan studeren. Toen we elkaar weer tegenkwamen was het net of er geen tijd voorbij was gegaan.’ Ik knipte in mijn vingers. ‘Het vuurtje was meteen weer aangewakkerd.’

‘Hij wilde ook met mij trouwen.’ Ze leek geërgerd dat Enzo zo snel verder was gegaan, wat ik haar niet kwalijk kon nemen. Ze keek naar mijn hand. ‘Hij heeft me zelfs gevraagd met diezelfde ring.’

‘Nou, godzijdank besefte je niet wat een buitenkans dat was, anders zou ik niet over twee dagen met mijn grote liefde gaan trouwen.’ Lachend gooide ik mijn hoofd in mijn nek. ‘Nou, ik moet op huis aan, hij heeft voor me gekookt en ik ben uitgehongerd. Hoewel hij zo’n beest is dat hij me waarschijnlijk niet eens eerst laat eten voor hij de kleren van me afrukt.’

‘Hij rukt de kleren van je af?’ vroeg Reina met haar armen over elkaar geslagen.

‘De hele tijd. Die man is onverzadigbaar.’ Enzo had mij verteld dat Reina het vreemd vond dat hij geen seksuele interesse in haar had, dus ik kon het niet laten om haar een beetje te kwellen. Als ze niet zo knap was zou ik me er rot om hebben gevoeld, maar dit meisje was echt een tien, misschien zelfs een elf. Enzo was niet goed snik. ‘De rekening graag.’

‘Ik betaal wel, Bianca.’ Ze probeerde haar gezicht in de plooi te houden toen ze haar creditcard uit haar portemonnee haalde. ‘Ga jij maar naar huis, naar je onverzadigbare verloofde.’

‘Dank je, Blair.’ Ik gaf haar een kus op haar wang. ‘Ik spreek je later. Leuk je ontmoet te hebben, Reina! Misschien zien we je hier vrijdagavond.’

‘Dan ben ik niet aan het werk.’

‘O, wat jammer. Nou ja, dan zien we elkaar nog wel een andere keer. Doei!’

Toen zorgde ik dat ik er als de bliksem vandoor ging, voordat ik het nog erger maakte. Maar onderweg naar huis bleef ik er maar om lachen.

*

Later die avond, toen ik in bed lag, stuurde ik Enzo een appje. Ik kwam vandaag je ex tegen.

Hij belde me meteen. ‘Sjezus, wat? Bedoel je Reina?’

‘Ja.’ Met een glimlach ging ik tegen mijn kussens aan zitten. ‘Ze is echt superknap. Waarom wilde je geen seks met haar hebben?’

‘Daarom niet. Wat zei ze?’

‘Nou, ze hoorde me praten over de bruiloft en ze was in de war, omdat jij haar zo kort geleden nog had gevraagd.’

Enzo kreunde.

‘Maak je niet druk, ik heb het geregeld. Ik heb verteld hoe we vroeger elkaars jeugdliefde waren, toen zij nog in de luiers zat. En dat ik zo blij was dat zij je had afgewezen, zodat het voor ons de deur opende naar onze magische reünie en dat dit was voorbestemd.’

‘En daar trapte ze in?’

‘Dat denk ik wel. Ik geloof dat ze het vooral te druk had met beledigd zijn omdat je haar nooit aanraakte, maar van mij niet kunt afblijven.’

‘Hè, wat? Van wie heeft ze dat?’

‘Van mij,’ zei ik lachend. ‘Het was erg lollig.’

Tot mijn verbazing begon hij ook te lachen. ‘Ze was zeker flink nijdig.’

‘Ik zou het meer verbluft noemen. Ik kon bijna de radertjes in haar hoofd zien draaien, terwijl ze probeerde te begrijpen wat ik heb dat zij niet heeft.’

‘Ha.’

‘Maar serieus, Enzo. Dat meisje is prachtig. Waarom wilde je geen seks met haar?’

‘Weet ik veel.’ Hij schoot in de verdediging. ‘Ze had het gewoon niet.’

‘O.’ Dat stemde me stiekem wel tevreden.

‘Of misschien had ik gewoon te veel aan mijn hoofd om aan seks te denken. Ik maakte me druk over hoe ik mijn vader van gedachten kon laten veranderen.’

‘Probleem opgelost,’ zei ik triomfantelijk.

‘Niet echt. Ik heb alleen het ene probleem voor het andere ingeruild.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, ik heb morgen een afspraak met mijn vader en zijn advocaat om het papierwerk te tekenen, voor de overdacht van het meerderheidsbelang van Moretti & Zn naar mij, maar ik mag een jaar lang met niemand naar bed.’

‘O. Dát probleem.’ Ik trok een sierkussentje op mijn schoot en speelde met de franjes aan de rand. ‘Nou ja, dat is in elk geval wel een gedeeld probleem.’

‘Zul je het missen?’

‘Seks?’

‘Ja, daar hebben we het toch over?’

Mijn huid begon te gloeien onder de dekens. Ik liet er een been onder vandaan glijden om af te koelen. ‘Ja. Maar hopelijk ben ik snel zwanger.’

‘Wat heeft dat ermee te maken?’

‘Dan ben ik op een andere manier met mijn lichaam bezig,’ zei ik. ‘Dan heb ik het te druk met het laten groeien van een mensje om me druk te maken over egoïstische bevredigende behoeften.’

‘Denk je dat echt? Dat seks een egoïstische behoefte is?’

‘Vind jij niet dat er niets egoïstisch is aan seksuele bevrediging?’

‘Nee. Omdat ik er altijd voor zorg dat degene met wie ik ben eerst volkomen bevredigd is voordat ik aan mezelf denk.’

Ik trok mijn andere been ook onder de deken vandaan. ‘O.’

‘Seks is niet egoïstisch, Bianca. Mensen zijn egoïstisch. En het klinkt alsof jij alleen met egoïstische mensen naar bed bent geweest.’

‘Zoveel zijn dat er niet geweest,’ zei ik. Voor Tate waren dat maar twee mannen en van geen van die ervaringen was ik echt onder de indruk. Bij Tate wel, in het begin, maar ik was jong en onervaren. En na een tijdje leek het erop dat ik hem niet zoveel meer opwond, waardoor hij blijkbaar zijn opwinding buiten de deur zocht.

‘Hoe dan ook, het is niet aan mij om seksueel gedrag van anderen te veroordelen. Nee, dat neem ik terug. Ik veroordeel wel die eikels met wie jij naar bed bent geweest en die ervoor gezorgd hebben dat jij denkt dat seks iets egoïstisch is.’

‘Misschien is het mijn oude katholieke schuldgevoel,’ zei ik zuchtend. ‘Als je al die jaren les hebt gehad van nonnen, groei je op met de gedachte dat seks buiten het huwelijk een zonde is waar je je voor moet schamen. Zeker als je er plezier aan beleeft. Het heeft even geduurd voor dat uit mijn systeem was en ik er van mezelf van mocht genieten.’

‘Het is duidelijk dat ik niet op een katholieke school heb gezeten.’

‘Nou, ik denk dat ze dit vooral de meisjes aanpraten. Ik dacht zelfs dat je al zwanger kon raken als je met kleren aan naast een man in bed ging liggen.’

‘Jezus. Wij sturen ons kind toch zeker niet naar een katholieke school?’

Hij verraste me met die vraag. ‘Ik weet het niet. Zo ver heb ik nog niet nagedacht.’

‘Ja, daar hoeven we nu ook niet over na te denken.’

‘Waar we wel over moeten nadenken is wanneer ik bij jou intrek. Het is raar als we getrouwd zijn en ik hier in mijn eentje blijf wonen.’

‘Inderdaad.’

‘JJ is er klaar voor om hier te komen wonen. Mijn ouders vinden het een geweldig idee, want ze zijn het zat dat hij nog steeds thuis woont. Ze hebben zelfs aangeboden de helft van de huur te betalen. Als hij nou zou stoppen met al die stomme tripjes naar Vegas en het wedden op sportwedstrijden, zou hij zijn eigen onderkomen kunnen betalen.’

Enzo lachte. ‘Ja, sommige mannen zijn zo. Oké, je zou zaterdag hiernaartoe kunnen verhuizen?’

‘Oké.’ Er ging een rilling door mijn ruggengraat en ik trok de dekens weer over me heen. ‘Dan zijn we getrouwd.’

‘Ja, dat klopt.’

Er viel een stilte toen we het ons beiden probeerden voor te stellen. Zouden we samen in één bed slapen? De gedachte daaraan was schaamteloos, maar opwindend en ik begon er sneller van te ademen. Het was alsof Enzo mijn gedachten kon lezen.

‘Je kunt hier je eigen slaapkamer krijgen,’ zei hij. ‘Ik ruim de logeerkamer wel op.’

Ik probeerde me niet terneergeslagen te voelen. Natuurlijk zouden we een eigen slaapkamer hebben. ‘Vind je dat... vind je dat goed?’

‘Natuurlijk. Ik heb toch bijna nooit iemand te logeren. Heb je een kantoorruimte nodig?’

‘Een thuiskantoor zou wel prettig zijn,’ zei ik.

‘Moet ik een busje huren of krijgen we alles in de auto hiernaartoe?’

‘We hebben geen busje nodig, denk ik. Het gaat vooral om kleding en boeken. Ik laat mijn meubels en keukenspullen hier voor JJ.’

‘Prima. Dus zaterdag dan.’

‘Zaterdag.’ Ik dacht even na. ‘Wat gaan we doen met eh... de huwelijksnacht?’

‘O ja. Dat.’ Enzo zuchtte. ‘Misschien moet je hier die nacht maar vast blijven slapen. Ik wil niet dat iemand ziet dat ik jou thuis afzet.’

‘Precies. Oké. Ik... ik pak wel een tas in voor de nacht.’

‘Klinkt goed.’

Weer een stilte, maar het was niet ongemakkelijk. Ik besefte dat ik nog niet wilde ophangen. ‘En heb je mijn geloften al geschreven?’

‘Ik ben ermee bezig geweest,’ zei hij. ‘En jij?’

‘Ik heb wat dingen opgeschreven.’ Toen giechelde ik. ‘Ik kan niet wachten om je ze te horen zeggen.’

Hij kreunde. ‘Denk er alsjeblieft aan dat mijn vrienden er ook zijn. Ontneem me mijn mannelijkheid niet.’

‘Ik zou niet durven.’ Nu hij het over zijn vrienden had, dacht ik aan afgelopen avond en ik voelde me verplicht om het op te biechten. ‘Maar ik moet je iets vertellen.’

‘Wat?’

‘Ik heb een regel overtreden.’

‘O, laat me raden. Je hebt het aan iemand anders verteld.’

‘Sorry!’ zei ik en ik ging rechtop zitten. ‘Ik flapte het er zomaar uit!’

Hij kreunde. ‘Wie was het?’

‘Blair.’

‘O.’ Hij klonk niet eens zo boos. ‘Gaat ze het aan Griffin vertellen?’

‘Ze zei van niet. Ze zei dat hij het waarschijnlijk niet eens wilde weten.’

‘Ja, dat snap ik.’

‘Sorry, in elk geval. Als jij het ook nog aan iemand anders wilt vertellen om het gelijk te trekken, dan is dat goed.’

‘Neuh. Hoe minder mensen weten dat het niet echt is, hoe beter.’

Ik plukje aan een los draadje aan mijn dekbed. ‘Inderdaad.’

‘En Cole zei dat Cheyenne het weet. Dus ik denk dat we gelijkstaan.’

‘Cheyenne weet het? Wat vindt ze ervan?’

‘Die heeft een kronkel in haar kop. Ze vindt het romantisch, net als een schijnhuwelijk om iemand in het land te kunnen laten verblijven.’

Ik lachte. ‘Misschien lijkt het daar wel een beetje op.’

Enzo gaapte en kreunde alsof hij zich uitrekte en ik zag het voor me. Zijn kleding die strak om zijn spieren zat. Tenzij hij naakt was en al in bed lag. Mijn adem stokte en ik deed mijn benen over elkaar waarbij ik mijn dijen tegen elkaar drukte. Mijn tepels tintelden.

‘Nou, ik duik erin,’ zei hij. ‘Truste, Lucy.’

Ik glimlachte. ‘Truste, Ricky.’

Ik hing op, zette mijn wekker, hing mijn telefoon aan de oplader en legde mijn bril ernaast op het nachtkastje. Nadat ik de lamp had uitgedaan, lag ik op mijn rug in het donker met de dekens onder mijn oksels. Ik hoopte dat het tintelende gevoel onder mijn huid zou wegtrekken.

Ik vond het vreselijk om toe te geven, maar ik werd opgewonden van Enzo’s stem. En van zijn gezicht. En van zijn lichaam. Die strakke, goedgevormde spieren. Zou ik hem naakt te zien krijgen? Zou ik per ongeluk bij hem binnenlopen als hij zich aan het omkleden was? Zich klaarmaakte om naar bed te gaan? Per ongeluk een glimp opvangen als hij onder de douche stond? Stel dat hij daar, je weet wel, met zichzelf aan het spelen was? Dat was toch de plek waar jongens zich het vaakst aftrokken? In een poging om sexy te doen probeerde ik Tate een keer onder de douche te verrassen, maar die was alleen maar geïrriteerd omdat ik zijn privacy geschonden had. De sfeer die ik had willen scheppen was totaal verpest. Ik had sorry gezegd, een handdoek gepakt en was weggegaan.

Iets in me zei dat het heel anders zou gaan als ik dat bij Enzo zou proberen.

Meteen sprak ik mezelf toe dat ik daar niet eens aan moest denken. Er was geen enkele aanwijzing dat Enzo me zo zou willen. En het was ook maar beter van niet.

Wij waren zakenpartners en die zouden geen affaire met elkaar moeten hebben.

Toch viel ik in slaap met de woorden ‘eerst volkomen bevredigd’ die als vuurwerk door mijn hoofd schoten.

*

Op mijn trouwdag werd ik vroeg wakker.

Zodra ik rechtop was gaan zitten, keek ik naar mijn kastdeur waar mijn trouwjurk aan hing. Op de grond stonden mijn schoenen, satijnen open pumps in een prachtige tint van rode peper, net iets donkerder dan mijn haar. Ik was gisteren naar de kapper geweest om het te laten knippen en kleuren. En ik had mijn nagels laten doen, mijn wenkbrauwen laten waxen en wimperextensions genomen. Blair en mijn zus hadden me overgehaald om me ook nog op een andere strategische plek te laten waxen, voor het geval dat. En hoewel ik het wel heb laten doen, had ik ze ervan verzekerd dat ik de enige zou zijn die er plezier van zou hebben.

‘Doe het dan voor jezelf,’ zei Blair. ‘Je hoeft niet altijd alles voor een man te doen. Verwen jezelf!’

‘Helemaal mee eens,’ had ik gezegd, hoewel een bikiniwax niet helemaal mijn idee was van lief zijn voor jezelf.

Maar ik had het wel gedaan.

Naast mijn schoenen stond de tas die ik gisteren had ingepakt om vannacht bij Enzo te logeren. Niets spannends, gewoon mijn flanellen pyjama waar ik in rond durfde te lopen, een spijkerbroek en trui, sokken en gympen. Straks, als ik klaar was, zou ik mijn make-uptas en haarborstel er nog bij gooien.

Aan het voeteneind van mijn bed stonden dozen vol kleding en andere persoonlijke spullen, klaar om naar Enzo’s huis te verhuizen. De afgelopen twee dagen had ik de spullen uit mijn slaapkamer, kantoor en badkamer ingepakt. JJ was dolblij dat hij zoveel geluk had en mijn ouders hadden me herhaaldelijk bedankt dat ik hem gematst had met de huur. Ik hoopte wel dat de boel niet helemaal verruïneerd zou zijn tegen de tijd dat ik weer terug wilde.

Ik pakte mijn bril van mijn nachtkastje, zette hem op en haalde een hand door mijn haar. Mijn telefoon trilde toen er een berichtje binnenkwam en ik keek op het scherm.

Blair: fijne trouwdag!!!

Met een glimlach stuurde ik een appje terug.

Ik: Bedankt.

Blair: Hoe voel je je?

Ik: Wel goed, denk ik.

Blair: Dat denk je? Kom op, het is je trouwdag, wees blij!

Ik: Blair, het is niet echt.

Blair: lalalalalalalala, ik hoor je niet! Het is nog steeds je trouwdag en ik ben er stipt om een uur om je te helpen zodat je er prachtig uitziet.

Ik: Je bent geweldig. Dank je.

Ik had het opgegeven om haar ervan te overtuigen dat al dit gedoe niet nodig was. Ze weigerde om te luisteren en deed alsof dit een echte bruiloft was. Net als Ellie. Ze haalde onze bloemen op en nam ze om twaalf uur mee, als we zouden gaan lunchen.

Om vier uur zou Griffin mij en Blair komen halen. Ellie ging met onze ouders, broer en oma Vinnie. Enzo’s ouders, broers, zussen, nichtjes en neefjes zouden er ook bij zijn. We wilden allebei niet zoveel mensen bij de ceremonie hebben, maar probeer dat maar eens tegen twee Italiaanse families te vertellen. Niet te vergeten de ouders van Enzo’s beste vrienden, die Enzo al zo lang kenden dat hij als een zoon voor ze was. Die trouwzaal zou helemaal vol zitten.

Het was allemaal een beetje uit de hand gelopen, maar ik had besloten ermee door te gaan. Het gaf me wel een goed gevoel dat er zoveel mensen waren die blij waren voor Enzo en mij. Dat betekende dat ze van ons hielden.

We hielden alleen niet van elkaar.

Hoofdschuddend gooide ik mijn benen over de rand van het bed en zette mijn gepedicuurde voeten op de vloer. Ik bekeek mijn robijnrode teennagels en glimlachte. Het wás mijn trouwdag en als dit de enige was die ik zou mogen meemaken, dan kon ik er maar beter van genieten.

In de keuken zette ik een kop koffie voor mezelf en ging toen op een kruk aan het keukeneiland zitten met de geloften die ik had opgeschreven voor Enzo. Grijnzend nam ik een slokje koffie en las ze nog een keer door. Ik pakte een pen om ze hier en daar nog een beetje aan te passen. Tegen de tijd dat ik mijn tweede kop koffie ophad, was ik tevreden.

Ik las ze nog een keer door voordat ik ze zou uittypen en ik begon hardop te lachen. Enzo zou me vannacht waarschijnlijk met een hoofdkussen smoren in mijn slaap, maar dan had ik hem in elk geval deze idiote dingen horen zeggen.

Het was het waard.

7

Enzo

Voor de vijfde keer deed ik mijn stropdas opnieuw om en ik bekeek mezelf in de grote spiegel aan de muur van mijn slaapkamer. Fronsend streek ik de bordeauxrode das recht en pakte het jasje van mijn pak van het bed.

Nadat ik het had aangetrokken deed ik het bovenste knoopje dicht en deed mijn mouwen goed. Ik veegde een pluisje van mijn revers en deed mijn kraag goed. Ik draaide me van links naar rechts om mijn spiegelbeeld van alle kanten te kunnen zien. Ik wierp een blik op mijn schoenen om er zeker van te zijn dat ze gepoetst waren. Dichter bij de spiegel bestudeerde ik mijn gezicht om te kijken of mijn wangen glad genoeg waren, mijn wenkbrauwen niet te rommelig en mijn lippen niet te droog. Ik haalde een hand door mijn haar en vroeg me af of ik niet te veel gel had gebruikt. Normaal gesproken maakte me dat niet uit, maar vandaag was ik een beetje uit mijn doen. Ik deed wat ik kon om ervoor te zorgen dat ik het gevoel had alles onder controle te hebben, ook al ging het alleen maar om mijn haar.

Tevreden zette ik een stap naar achteren.

Bij mijn kast deed ik een polshorloge om, ik stopte een klassieke witte pochet in mijn borstzakje en deed een geurtje op. Toen draaide ik me om en bekeek of de kamer het kritische oog van een vrouw kon doorstaan. Waarom weet ik niet. Bianca zou het toch niet zien. Gisteren was ik er uren mee bezig geweest om de logeerkamer voor haar op te ruimen. Ik haalde de ladekasten leeg en had mijn zomerspullen in dozen op zolder gezet. Het beddengoed had ik gewassen en ik had het bed opgemaakt. Mijn huishoudster was hier woensdag geweest, dus ze had overal gestoft en gestofzuigd, maar ik had toch nog een nat doekje over alle meubels gehaald. Toen had ik een paar witte rozen gekocht die ik in een zilveren vaas op het nachtkastje had gezet.

Misschien een beetje overdreven, maar als ze de geloften zou hebben voorgelezen die ik voor haar geschreven had, zou ze zichzelf hier waarschijnlijk in opsluiten en door de dichte deur naar me schreeuwen, zoals mijn moeder al zesendertig jaar naar mijn vader deed.

Bij die gedachte moest ik glimlachen. We hadden dan wel geen seks tijdens onze huwelijksnacht, maar we zouden waarschijnlijk wel een stevige ruzie hebben.

Wat betreft Bianca was dat het op een na beste.

Wel met een afstand tot nummer één, maar toch een tweede plaats.

*

Om twee uur ’s middags kwamen Cole, Griffin en Beckett naar mijn huis om me af te zeiken en shotjes whisky te drinken. Er was geen tijd voor een vrijgezellenfeest, dus het moest maar zo.

Beckett was er als eerste. Hij droeg een donkerblauw pak en had een bruine papieren zak bij zich, waaruit hij een fles bourbon van Journeyman Distillery tevoorschijn haalde. ‘Hoe voel je je?’ vroeg hij.

‘Gaat wel. Ik voel me vast beter als ik daar een paar slokken van heb genomen.’ Ik pakte vier glaasjes en zette ze op het keukeneiland dat een blad van zwarte steen had. Als Bianca hier nooit eerder zou zijn geweest, zou ik me zorgen hebben gemaakt dat ze mijn inrichting te mannelijk zou vinden. Ik hield van donkere neutrale kleuren, metaal, leer en strakke lijnen, in tegenstelling tot haar voorkeuren voor warme kleuren, witte kasten en zachte, vrouwelijke materialen.

Maar afgelopen maand was ze hier een paar keer geweest en ze had goedkeurend geknikt bij mijn keuzes, al vond ze het wel een beetje ‘monochroom en wat kil’. Ze neemt vast een koffer vol donzige kussens en dekentjes mee die ze overal gaat neerleggen.

Cole was de volgende die arriveerde. Net als ik droeg hij een zwart pak, maar dan met een blauwe stropdas. ‘Shit,’ zei hij. ‘Had ik een rode moeten dragen?’

Ik schudde mijn hoofd en gaf hem een glas whisky. ‘Er is geen dresscode. Dit is prima.’

Vlak daarna liet Griffin zichzelf in. Hij droeg een antracietgrijs pak zonder stropdas. ‘Is dit oké?’ vroeg hij. ‘Ik wist niet hoe chic het allemaal moest en Blair was niet thuis, dus ik kon het haar niet vragen.’

‘Het is prima,’ verzekerde ik hem. ‘Zo formeel is het allemaal niet.’

‘Maar het is wel je bruiloft,’ zei Beckett. ‘Dat is niet niks.’

‘Joh.’ Griffin greep het laatste glas whisky. ‘Ik snap het nog steeds niet helemaal. Heb je haar echt niet zwanger gemaakt?’

Iedereen lachte en ik voelde de spanning in mijn buik. Opeens wist ik hoe Bianca zich moest hebben gevoeld toen ze het aan Blair had verteld. Het was niet mijn gewoonte om dingen te verzwijgen voor mijn vrienden, en deze kerels kende ik al twintig jaar. We hadden elkaar op de middelbare school leren kennen en waren sindsdien zo hecht als broers.

‘Allemachtig, Moretti. Het was maar een grapje.’ Griffin grijnsde naar me. ‘Relax. Het getrouwde leven is zo erg niet.’

‘Dat is niet het punt,’ zei ik, bang dat ik alles zou opbiechten. Ik kneep mijn lippen op elkaar, om de bekentenis die omhoogkwam tegen te houden.

Beckett hield zijn glas omhoog. ‘Een toost,’ zei hij. ‘Op Moretti, die eindelijk zijn gelijke heeft gevonden.’

We goten allemaal ons shotje achterover en zetten de glazen neer.

‘Het is nep,’ flapte ik eruit.

Mijn vrienden staarden me aan.

‘Hè?’ Griffin keek me met toegeknepen ogen aan.

‘Nep?’ Beckett keek naar de whiskyfles, alsof hij misschien namaakbourbon had gekocht.

Cole liet zijn ogen op me rusten, maar hij zei niets.

‘Deze bruiloft. De hele relatie. Bianca en ik. Het is allemaal gespeeld.’

‘Wat? Waarom?’ vroeg Griffin.

Beckett had het als eerste uitgevogeld. ‘Je vader,’ zei hij. ‘Het bedrijf.’

Ik knikte.

‘Shit,’ zei Griffin. ‘Echt? Je trouwt met haar zodat je het bedrijf kunt overnemen?’

Mijn borst zwol een beetje op. ‘Ik moet wel. Dat is het me wel waard.’

‘Weet zij eigenlijk wel dat het nep is?’

Weer knikte ik. ‘Het was haar idee.’

‘Wat?’ Becketts mond viel open. ‘Waarom zou ze...’

‘Omdat ze een kind wil.’

Cole pakte de whiskyfles en schonk nog een rondje in.

‘Jezus christus,’ zei Griffin hoofdschuddend. ‘Dus ze is inderdaad zwanger.’

‘Nee, dat niet. Nog niet, in elk geval. Dat gaan we proberen zodra we getrouwd zijn.’ Ik had geen zin om in detail te treden, dus daar liet ik het bij.

Beckett pakte zijn tweede shotje en goot het achterover. We volgden allemaal zijn voorbeeld. Zodra de lege glaasjes weer op de tafel stonden, was het stil. Niemand wist natuurlijk wat hij moest zeggen.

‘Sorry, jongens. Ik wilde het jullie al vanaf het begin af aan vertellen, ongeveer een maand geleden. Maar Bianca en ik hadden afgesproken om het tussen ons te houden. Zoals je begrijpt willen we niet dat dit bekend wordt. Vooral voor onze ouders. Ik mocht het maar aan één iemand vertellen en ik had Coles naam getrokken.’

‘Ik ben blij dat je het aan iedereen hebt verteld,’ zei Cole opgelucht. ‘En als dit is wat jij wilt, dan steunen we je daarin.’

‘Sjezus, ja, zeker.’ Griffin was weer zoals vanouds onverstoorbaar. ‘Sorry dat ik zo reageerde.’

‘Het is wel goed,’ zei ik. ‘Ik weet dat het idioot is. Maar we zijn er allebei mee akkoord gegaan om te krijgen wat we willen. En ik heb altijd al vader willen worden. Dat is wel echt.’

‘En het huwelijk zal ook echt zijn?’ vroeg Beckett.

‘Ja. Het is meer een zakelijke overeenkomst, we zijn gewoon vrienden, maar we gaan wel echt trouwen.’ Het was de eerste keer dat ik Bianca als vriend bestempelde. Het voelde eigenlijk wel goed.

‘Nou, in dat geval.’ Beckett schonk nog een rondje shotjes in en pakte zijn glas op. ‘Op vriendschap.’

Cole hield zijn glas in de lucht. ‘En vaderschap.’

Griffin hield ook zijn glas omhoog. ‘En fuck de Mavs.’

‘Fuck de Mavs,’ zei de rest van ons in koor en ik voelde me bevrijd. Ik kon weer vrijer ademhalen.

Dat duurde ongeveer een uur.

*

Rond vier uur die middag stond ik op de stoep voor het gemeentehuis, toen Griffins oude rode pick-uptruck voorreed met Bianca voorin. Meteen voelde het weer of mijn longen in een bankschroef zaten. Ik kon haar niet goed zien door het raam, maar mijn hartslag nam toch toe.

Ik liep naar de auto en deed het portier open. Toen ze naar me glimlachte sloeg mijn hart op hol.

Ze was adembenemend mooi.

In een roes bood ik haar mijn hand aan om haar uit de pick-up te helpen. Ze legde haar hand in de mijne voordat ze voorzichtig probeerde een rode hak op het opstapje te zetten, maar ze kon er niet bij.

Ze keek me aan. ‘Eh, weet je nog dat je zei dat je me zou helpen bij dingen waar ik niet bij kon? Geldt dat ook voor de grond?’

Grijnzend legde ik mijn arm om haar smalle middel. Ik tilde haar uit de auto en zette haar zachtjes neer. ‘Zo goed?’

Ze lachte en maakte een buiginkje. ‘Dank u, vriendelijke heer.’

Ik bekeek haar van top tot teen en bleef even hangen bij haar robijnrode lippen. Onder mijn pak kreeg ik kippenvel. ‘Je ziet er prachtig uit, Bianca. Dat meen ik.’

‘Dank je. Jij ziet er ook heel knap uit.’

‘Dank je.’ Ik bood haar mijn arm aan. ‘Zullen we dan maar gaan trouwen?’

Ze lachte. ‘Dat gaan we doen.’

Iedereen die zich verzameld had voor het gemeentehuis, vooral onze familie en vrienden, maar ook een paar vreemden die toevallig voorbijkwamen, applaudisseerde en juichte ons toe, toen we de trap op liepen. Ik hield de glazen deur voor Bianca open en volgde haar naar binnen. De trouwzaal, waar de ceremonie werd gehouden, was boven.

‘We hebben nog even,’ zei ze. ‘Denk je dat we onze geloften moeten oefenen?’

Ik probeerde iets te zeggen, maar kreeg geen woord over mijn lippen. Ik was door haar uit het lood geslagen. Had ze iets anders met haar make-up gedaan? Haar ogen zagen er zo lief uit, zo puur en blauw. Waarom was het me nooit opgevallen dat ze kleine sproetjes op haar neus had? Of dat haar ene wenkbrauw net iets hoger was dan de andere? En die lippen, bijna dezelfde kleur als haar schoenen, maar ze zagen er niet plakkerig uit, alsof haar lippenstift op mij zou blijven plakken. Ze zagen er zacht en heerlijk uit, als een rijpe, rode kers. Hoe zouden ze proeven? We hadden een paar keer gezoend voor de show, maar zonder tong.

Nu wilde ik mijn tong in haar mond steken. Sjezus, wat was er met me?

‘Enzo?’

O, shit. Ze had geloof ik iets over de geloften gevraagd.

‘Eh, nee, we hoeven niet te oefenen. Ik denk dat het leuker is om elkaar te verrassen.’

‘Oké.’ Ze keek rond in de ruimte. ‘Moeten we ergens wachten? Zodat we boven een entree kunnen maken?’

‘Ja.’ Ik raapte mezelf bij elkaar en pakte haar hand. ‘Kom mee.’

Er waren niet veel lege ruimtes in het gemeentehuis, de meeste kantoren waren bezet. Maar aan het eind van de hal was een trappenhuis en daar gingen we binnen.

Ik keek haar weer aan en haalde een klein doosje uit de binnenzak van mijn jasje. ‘Ik heb iets voor je.’

Verrast opende ze haar mond. ‘Enzo! Ik heb niets voor jou!’

‘Maak nou maar open.’

Fronsend gaf ze mij haar boeket witte rozen. ‘Hou deze even vast.’

Ik nam ze van haar aan en gaf haar het kleine leren doosje, dat nieuw was, al waren de juwelen erin dat niet. Ze maakte het open en hapte naar adem toen ze de kleine diamanten oorbellen zag schitteren in het witte satijn. Haar gezicht lichtte op. ‘O, Enzo, ze zijn prachtig!’

‘Ze waren van mijn moeder,’ zei ik. ‘Mijn vader had ze aan haar gegeven op hun trouwdag. En daarvoor waren ze van zijn moeder, een cadeau van haar vader, de originele Enzo.’

‘O hemeltje, ik ga huilen.’ Ze wapperde met één hand in haar gezicht. ‘Dit is te veel.’

‘Wil je ze dragen? Het hoeft niet, hoor,’ zei ik snel. ‘Ik dacht dat je al iets zou hebben, maar...’

‘Natuurlijk wil ik ze dragen.’ Vlug haalde ze de gouden ringetjes uit haar oren. ‘Deze zijn niet zo bijzonder. Maar wil jij ze in je zak doen? Blair heeft mijn tasje.’

‘Tuurlijk.’ Ik pakte de ringetjes van haar aan en deed ze in mijn zak. Daarna keek ik toe hoe ze eerst het ene en vervolgens het andere diamantje in haar oren deed. In deze kleine, afgesloten ruimte was de geur van haar parfum nog verleidelijker.

‘Wat vind je ervan?’ Ze draaide haar hoofd zodat ik ze kon bewonderen.

‘Heel mooi.’ Maar ik keek amper naar de diamanten.

Haar ogen werden vochtig. ‘Dank je, Enzo. Ik vind ze echt prachtig en ik beloof dat ik ze zal teruggeven als... als...’ Maar het lukte haar niet haar zin af te maken en de tranen in haar ogen stonden op het punt om eruit te rollen.

Ik kneep haar in haar schouder. ‘Laten we daar vandaag niet aan denken, oké? Vandaag zijn ze van jou.’

‘Oké.’ Ze haalde een paar keer diep adem om weer tot zichzelf te komen. ‘Oké.’

Ik gaf haar het boeket terug en uit mijn binnenzak haalde ik nu een opgevouwen blaadje. ‘Hier zijn je geloften.’

‘O! Hier zijn die van jou.’ Ze bukte, deed één schoen uit en haalde een in vieren gevouwen kaartje eruit tevoorschijn. Ze kwam overeind. ‘Sorry, ik wist niet waar ik het anders moest laten. Ik heb ze uitgetypt en op het kaartje geplakt.’

‘Oké.’ We wisselden onze geschreven geloften uit en ik stopte het kaartje in mijn broekzak. ‘En jij gaat eerst, toch?’

‘Ja.’ Ze vouwde het papier om de stelen van het boeket en lachte. ‘Waarom ben ik zo nerveus?’

‘Ben ik ook. Maar het komt wel goed.’ Onze ogen ontmoetten elkaar. ‘En hoor eens. Ik wil je bedanken dat je dit doet. Het betekent heel veel voor me. Ik weet dat je niet echt met me wilt trouwen.’

Ze leek verbaasd. ‘Graag gedaan. En jij bedankt dat je de vader van mijn kind wilt zijn. Ik weet dat jij het ook liever anders had gewild.’

‘Dat maakt nu niet meer uit,’ zei ik beslist. En voordat ik het wist kwamen er nog meer woorden uit. ‘Ik ga voor je zorgen, Bianca. En voor ons kind. Ik wil dat je dat weet.’

Ze deed haar mond open om nog iets te zeggen, maar op dat moment vloog de deur van het trappenhuis open en Bianca’s zus Ellie verscheen, met Cole achter haar. ‘Jezus, jongens! We wisten niet waar jullie waren. Rechter Reinhart zegt dat het zover is. Pap wacht daar op je, B. Iedereen zit al op zijn plek in de trouwzaal.’

‘Oké, sorry.’ Bianca keek naar me op. ‘Ben je er klaar voor?’

Ik knikte en slikte iets weg. ‘Ja. Ik zie je daar.’

Ellie deed de deur voor me open en ik haastte me met Cole de hal door en de brede stenen trap op.

‘Is alles nog goed?’ vroeg hij.

‘Een beetje bezweet.’

Hij lachte. ‘Dat lijkt me normaal. Ik bedoel, weet je zeker dat je dit wilt doen?’

Ik dacht aan Bianca, aan haar betraande ogen toen ze de oorbellen indeed, haar ondeugende grijns toen ik haar uit de auto hielp en aan de geur van haar parfum.

O ja, en aan haar broodjes gehaktbal.

‘Ja,’ zei ik.

Alleen waren de redenen in mijn hoofd helemaal door de war geraakt. Ik deed dit voor mezelf, toch? Voor het bedrijf? Toen Cole en ik de trouwzaal binnenkwamen en langs de rijen banken aan iedere kant van het gangpad liepen, dwong ik mezelf om me op mijn taak te richten. Namelijk mijn toekomst bij Moretti & Zn vastleggen. Trouwen met Bianca was het middel om dat doel te bereiken, meer niet.

Ik knikte naar de rechter, een gezette man van in de zestig met een rand van peper-en-zoutkleurig haar en een grote buik onder zijn zwarte gewaad. Nadat ik helemaal vooraan op mijn plek was gaan zitten, keek ik om. Cole stond achter me. Snel scande ik de ruimte. Mijn ouders en de rest van mijn familie zaten in de voorste twee rijen. Becket, Blair, Griffin en Cheyenne zaten meteen achter hen. Aan de andere kant van het gangpad zat Bianca’s familie, met op de voorste rij de oude oma Vinnie die me opnam alsof ze wist dat ik een oplichter was. Ik keek weg. Italiaanse grootmoeders bezitten de kracht van il malocchio, het boze oog.

Met il malocchio valt niet te spotten.

De deur achter in de trouwzaal ging open en Ellie kwam naar binnen. Ze hield even stil om haar bloemen met beide handen vast te grijpen. Toen kwam ze door het gangpad lopen, haar hielen tikten op de houten vloer.

En toen, zonder muziek of begeleiding, verschenen Bianca en haar vader in de deuropening van de trouwzaal en ze liepen naar me toe. Iedereen ging staan en bewonderend gemompel ging door de menigte. Dat kon ik ze niet kwalijk nemen, Bianca was buitengewoon mooi.

Heel even voelde ik een oprechte vlaag van genegenheid voor haar. Het was geen liefde, maar warmte en waardering, sympathie en vriendschap. Met een glimlach kwam ze naar me toe. Ze liet zich door haar vader op haar wang kussen en keek toe hoe haar vader mij de hand schudde, me stevig vastgreep en me een paar keer op mijn rug klopte. Daarna ging hij naast haar moeder zitten, die haar tranen al zat weg te vegen.

‘Hé,’ fluisterde ik toen we voor elkaar stonden.

‘Hé,’ fluisterde ze terug met een zelfverzekerde en stralende lach.

Maar in haar handen trilde het boeket.

De rechter begon de ceremonie, die, zoals hij al had gezegd, inderdaad erg kort was. Ik kon me er eigenlijk niets meer van herinneren. Ik deed een ring om Bianca’s vinger. Ze deed er een om de mijne, een eenvoudige gouden ring. We verklaarden dat er geen onrechtmatigheden waren waardoor we niet zouden kunnen trouwen, blablabla. Het ging allemaal in een waas voorbij en ik bleef maar aan die beverige rozen denken. Daardoor wilde ik haar in mijn armen nemen en haar hier wegdragen, naar een plek waar we privacy hadden en waar we ons konden schuilhouden voor de wereld, wij met z’n tweetjes. Geen druk en geen zakelijke overeenkomst en geen gezeik. Alleen maar zij en ik, samen.

Ik voelde een druk op mijn borst. Of misschien kwam het door mijn boord. In elk geval kon ik moeilijk ademhalen. Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd en probeerde me te concentreren.

‘Nu heb ik begrepen dat jullie ook enkele persoonlijke geloften hebben geschreven?’ vroeg de rechter.

‘Ja,’ zei Bianca. Ze draaide zich om en gaf haar bloemen aan Ellie, waarna ze de geloften die ik had opgeschreven uitvouwde.

Even voelde ik me schuldig over wat ik voor haar had opgeschreven. Het was echt heel stom en ze zou me er zeker om haten. Haar wangen kregen zelfs de kleur van haar schoenen toen ze de eerste regels bekeek. Maar toen begon ze te lezen en die vreemde spanning vanbinnen werd minder. Het was zo verdomd grappig dat ik besloot dat ik nergens spijt van zou hebben.

‘Mijn liefste Enzo,’ zei ze, waarbij ze duidelijk moeite had om haar kaken niet op elkaar te klemmen. ‘Je bent het beste wat me ooit is overkomen. Ik weet niet waarom ik zo gemeen tegen je deed toen we kinderen waren. Nu denk ik dat het komt doordat ik bang was voor wat ik voor je voelde. Ik had nog nooit iemand ontmoet die zo knap was en die zo goed was in honkbal.’ Ze haalde even adem en hervond haar evenwicht. ‘Ik kijk ernaar uit om de rest van mijn leven jouw overhemden te strijken, je lievelingsmaaltijden te koken en te kijken hoe je elk jaar opnieuw de seniorenhonkbalcompetitie van Allegan County wint. Al mijn dromen komen uit. PS, het maakt me zelfs niet uit dat je snurkt, want dat is heel mannelijk. Ik hou van alles wat je doet en dat zal ik altijd blijven doen.’

Ze keek op van het blaadje en ik zweer dat ik dacht dat er stoom uit haar oren kwam.

‘Dat was prachtig, liefste,’ zei ik tegen haar en het lukte me niet om de grijns van mijn gezicht te halen.

‘Jouw beurt,’ zei ze met een giftige glimlach.

O, shit.

Ik haalde het papier uit mijn zak, vouwde het open en begon te lezen.

‘Mijn lieve, slimme, mooie Bianca. Het enige wat ik kan zeggen is dat mijn leven voordat ik jou had, betekenisloos, oppervlakkig en leeg was. In de woorden van de onsterfelijke Edward Cullen was het als een “oneindige, onveranderlijke middernacht”.’ Ik stopte even om haar aan te kijken. Wie was in vredesnaam Edward Cullen? Voordat ik verderging schraapte ik mijn keel. ‘Je hebt licht gebracht in de zelfzuchtige en onvolwassen duisternis van mijn ziel. Ik zie nu in dat je altijd mijn ware liefde bent geweest en dat ik het te druk had met mezelf om met iemand een relatie aan te gaan. Maar dat is nu voorbij. Kort gezegd, en weer citeer ik Edward Cullen: “Nooit zal ik lang genoeg bij jou kunnen zijn, maar laten we beginnen met voor altijd.”’

Ik liet de hand waarin het papier vasthield naast me vallen en keek haar indringend aan, mijn neusgaten trilden van woede.

Ze glimlachte triomfantelijk. ‘Dat was heel mooi, Enzo. Ik heb er tranen van in mijn ogen.’

‘Goed dan,’ zei rechter Reinhart kortaf. ‘Met de bevoegdheid die bij mij berust door de staat Michigan, verklaar ik jullie nu man en vrouw. Je mag de bruid kussen.’

Het laatste wat ik nu wilde wat die kleine heks kussen, maar wat moest ik anders? Ik boog me voorover, drukte beschaafd kort mijn lippen op die van haar en ze legde een hand op mijn schouder. Een zucht ging door de zaal.

We lieten elkaar los, maar bleven elkaar aanstaren toen de rechter het woord weer nam. ‘Dames en heren, meneer en mevrouw Moretti.’

Onze familie en vrienden gingen snel staan, ze klapten, floten en riepen. Ik bood de heks mijn arm en ze nam hem aan toen we terugliepen door het gangpad en de trouwzaal verlieten, gevolgd door onze gasten.

In de hal werden we omringd door mensen die ons de hand wilden schudden of een knuffel wilden geven, dus ik had geen tijd om Bianca op die stomme geloften aan te spreken. Mijn moeder en zussen waren aan het huilen. Mijn vader barstte van trots. Meneer en mevrouw DeRossi zeiden allebei tegen me hoe blij ze waren. Ik was het antwoord op hun gebeden voor hun dochter. ‘Zorg goed voor haar, jongen,’ zei Bianca’s vader en hij sloeg me op mijn schouder.

‘Dat zal ik doen, meneer.’ Ik keek naar mijn kersverse echtgenote, die momenteel door al mijn zussen tegelijk omhelsd werd en het schuldgevoel sloeg als een bom bij me binnen. Zou deze man over een paar maanden een hekel aan me hebben? Zou hij denken dat ik het type man was dat zich niet aan zijn beloften hield?

Toen werd het nog erger.

‘Je mag me wel pa noemen, hoor,’ zei hij, waarbij hij me nog een paar klapjes op mijn schouder gaf. ‘We zijn nu familie.’

‘Oké.’ Ik slikte. ‘Pa.’

Dit hele gedoe liep uit de hand.

Een paar minuten later liepen we allemaal de trap af en er werden foto’s gemaakt in de hal beneden en op de trappen voor de ingang. Ik probeerde te lachen. Voor een foto moest ik haar optillen en haar wiegen als een baby. Met op elkaar geklemde kaken fluisterde ik: ‘Ik zou je moeten laten vallen.’

Ze fluisterde meteen terug: ‘Ik zou je in je ballen moeten trappen.’

Eindelijk was het tijd om naar de Bulldog te gaan voor het feest. Nadat we tegen iedereen zeiden dat we ze daar zouden zien, pakte ik Bianca’s hand en trok haar mee de straat over naar mijn auto. Daar aangekomen trok ik het portier voor haar open, smeet het achter haar dicht en stampte naar de bestuurderskant.

Zodra ik achter het stuur zat, draaide ik naar haar toe.

‘Zelfzuchtig en onvolwassen? Waar ging dat verdomme over?’

Ze stak haar hand op. ‘Alsjeblieft, zeg. Het was net zo erg dat ik al die onzin moest zeggen over hoe gemeen ik was of hoe knap je bent en hoe geweldig goed je bent in honkbal. Of dat het mijn droom is om jouw overhemden te strijken en naar je wedstrijden te komen kijken.’

‘Wie is Edward Cullen in vredesnaam?’

‘Alleen maar het meest romantische boekpersonage dat er bestaat,’ zei ze verhit.

Ik rolde met mijn ogen en startte de motor. ‘Laat me raden. Een tienervampier.’

‘Nou ja, technisch gezien is hij meer dan honderd jaar oud,’ antwoordde ze. ‘Maar inderdaad, hij ziet eruit als een tiener. En Cheyenne en Blair vonden het heel lief dat je uit mijn lievelingsboek citeerde voor je geloften.’

‘Jíj citeerde uit je lievelingsboek,’ mompelde ik toen ik optrok.

‘Relax nou maar. Alles ging prima, Enzo. Het is ons gelukt.’

‘Dat zal wel.’

‘We zijn toch getrouwd? Hoppa. Fase één volbracht.’

Zwijgend reden we een tijdje verder, ik wreef over mijn kin.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

Ik fronste. ‘Niets.’

‘Er is wel iets. Je zit aan je kin en die ader op je voorhoofd is opgezwollen.’

Ik keek opzij en zag dat ze me overdreven nadeed, compleet met een vinger onder haar rode samengeknepen lippen. Met een flauwe glimlach keek ik weer naar de weg. ‘Het komt door iets wat je vader zei.’

‘Wat dan? Dat je me niet kon ruilen? Dat ik in de uitverkoop was?’

‘Nee. Hij zei dat ik goed voor je moest zorgen.’

‘O,’ zei ze nuchter.

‘Ik zei dat ik dat zou doen. En toen zei hij dat ik hem pa moest noemen.’ Ik schudde mijn hoofd met een vreemd gevoel in mijn buik.

‘Nou, dat was toch aardig.’

‘Ja, maar het is onzin, Bianca. Ik denk er alleen maar aan dat die man over een jaar of zo een vreselijke hekel aan me zal hebben. Hij zal denken dat ik iemand ben die zich niet aan zijn woord houdt. Dat zit me dwars.’

Gefrustreerd zuchtte ze. ‘Allemachtig, Enzo. Relax gewoon. We leven niet in 1955. Ik heb geen man nodig om voor me te zorgen. Mijn vader is gewoon ouderwets. En als we uit elkaar gaan, dan zorg ik ervoor dat hij dat begrijpt.’

‘Toch voelt het niet goed.’

Ze lachte. ‘Nou, nu is het te laat. We zijn getrouwd, Ricky.’

Ik fronste weer, hoewel ik wist dat die ader op mijn voorhoofd weer opzwol.

‘Hé,’ zei ze, toen ik de auto vlak bij de pub parkeerde. ‘We wisten waar we aan begonnen toen we deze afspraak maakten. Het is misschien niet gebruikelijk, maar wat is het huwelijk nu eigenlijk echt? Misschien is het gewoon een illusie die in stand wordt gehouden door Disneyfilms en romantische boeken. Misschien is het alleen maar een papiertje. Misschien is het een verouderd idee dat riekt naar vrouwonvriendelijkheid en seksisme. Ik bedoel, de vader van de bruid “geeft haar weg”, alsof ze zijn bezit is!’

Ik zette de motor uit en keek haar aan. ‘Dat klinkt nogal cru.’

‘Begrijp me niet verkeerd. Mijn hele leven heb ik in die fantasie geloofd. Ik wachtte tot er een knappe prins langs zou komen die voor mij zou kiezen, maar die kwam niet. Er kwam geen prins, Enzo, dus heb ik besloten om voor mezelf te kiezen.’ Ze was nu helemaal opgefokt, haar wangen kregen een kleur, haar ogen stonden strijdlustig. ‘Maar ik heb daarbij wel jouw hulp nodig.’

‘Ik heb ook jouw hulp nodig.’ Ik probeerde de zenuwen van me af te schudden en haalde een hand door mijn haar. ‘Sorry, ik weet niet wat ik heb.’

Ze liet haar adem ontsnappen. ‘Het is al goed. Luister, we hebben een rare week achter de rug. Alles ging zo snel dat het ons duizelt. Jij hebt waarschijnlijk ook te weinig slaap gehad, ik in elk geval wel. Dus laten we naar binnen gaan, wat drinken, een paar gefrituurde augurken eten en onze relatie vieren met onze vrienden en familie. Wat maakt het uit dat onze relatie niet precies is wat zij denken?’

‘Eh, daarover gesproken.’ Ik kromp ineen. ‘Ik heb zeg maar een beetje per ongeluk de waarheid verteld aan mijn vrienden.’

‘Enzo!’ Ze kneep haar lippen op elkaar. ‘Wie?’

‘Cole wist het al, dus eigenlijk alleen maar twee anderen. Griffin en Beckett.’

Ze knikte berustend. ‘Weten ze dat ze het voor zichzelf moeten houden?’

‘Ja. En ik vertrouw ze volkomen.’

‘Dan zal ik dat ook doen.’ Ze glimlachte. ‘Nou, tijd voor muziek en dansen!’

8

Bianca

‘Wát heb je gedaan?’ Ik keek naar de envelop in mijn handen en daarna naar mijn ouders die tegenover me aan tafel zaten.

‘We hebben een nacht in de bruidssuite in Bellamy Creek Inn voor jullie geboekt.’ Mijn moeder straalde. ‘Het is jullie huwelijkscadeau.’

Enzo en ik wisselden een ‘wat moeten we hier nu weer mee’-blik met elkaar, de eerste van de avond.

Om ons heen was het feest in volle gang. Iedereen had het naar zijn zin en ik ook. De jukebox stond hard, het eten was lekker, de gasten waren druk en er was niets formeels of stoffigs aan de gelegenheid. Meerdere mensen hadden me al gezegd dat het de leukste bruiloft was die ze ooit hadden meegemaakt.

We hadden wel een paar tradities in ere gehouden, zoals het aansnijden van de taart. Griffin had een korte toost uitgebracht en ik had mijn boeket achter me gegooid. Verder voelde het gewoon als een leuke avond met vrienden. Ik had zelfs met Enzo gedanst (ons liedje was nu officieel ‘Witchcraft’ van Frank Sinatra, uiteraard uitgekozen door Enzo) en we hadden taart in elkaars gezicht gegooid. Af en toe begon iemand met een vork tegen zijn glas te tikken en al snel was de hele ruimte dan gevuld met dat geluid. Enzo en ik drukten plichtsgetrouw onze lippen tegen elkaar, maar onze kussen waren altijd met dichte mond en snel. Het leek erop dat we zonder problemen de avond door zouden komen.

En toen riepen mijn ouders ons naar hun tafel en kregen we van hen een knauw in de vorm van een cadeaubon voor de bruidssuite.

‘We... we hebben niet echt iets van een huwelijksreis gepland,’ zei ik. ‘We hebben het te druk met ons werk.’

‘Dat weet ik, daarom is dit perfect. Het is alleen voor vannacht.’ Mijn moeder zuchtte. ‘Je zult het geweldig vinden. Het is inclusief champagne en bonbons, ontbijt op bed... Ik weet dat je zei dat je niet weg hoefde, maar jullie zijn pasgetrouwd! Je hebt in ieder geval één bijzondere nacht nodig.’

‘Jeetje, dank je wel.’ Ik forceerde een glimlach. Naast me schoof Enzo in zijn stoel. ‘Hier gaan we eh... van genieten. Maar je had het echt niet hoeven doen.’

‘Nou, jullie stonden erop dat jullie zelf voor je eigen bruiloft betaalden,’ zei mijn vader. ‘Dus dit was het minste wat we konden doen.’

‘Juist.’ Ik deed de envelop in mijn tas en dronk mijn wijn op. ‘Ik ben zo terug. Ik ga nog een glas prosecco halen.’

‘Ik ga met je mee.’ Enzo stond op. ‘Heel erg bedankt voor het cadeau, meneer en mevrouw DeRossi.’

‘Uh uh,’ zei mijn vader waarschuwend.

Enzo deed zijn das recht en probeerde geen krimp te geven. ‘Ik bedoel, pa en ma.’

Mijn ouders straalden.

Op weg naar de bar legde Enzo een hand op mijn onderrug. Het was me opgevallen dat hij dat vaker deed en ik moest toegeven dat ik het wel prettig vond. Het was een intiem gebaar zonder dat het suggestief was. Diep vanbinnen hoopte ik dat het niet bij het spel hoorde.

Iedereen glimlachte naar ons toen we door de ruimte liepen en ik voelde een merkwaardig trots gevoel dat ik zijn vrouw was. Of dat mensen in elk geval dáchten dat hij voor mij had gekozen. Hij was zo knap, charmant en geliefd. Hij had elke vrouw kunnen krijgen die hij wilde, maar hij had voor mij gekozen.

Hij heeft niet voor jou gekozen, sprak ik mezelf toe. Dit is allemaal één groot spel. En je kunt je er beter niet door laten meeslepen.

Bij de bar bestelden we een prosecco voor mij en een biertje voor Enzo. ‘Dus, wat doen we met die bruidssuite?’ Ik draaide me naar hem toe. ‘Die zag ik niet aankomen.’

‘Ik ook niet.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Jij kunt er wel naartoe gaan, lijkt me.’

‘In mijn eentje?’ Ik lachte hoofdschuddend. ‘Hoe lang denk je dat het duurt voordat iedereen in de stad weet dat ik in mijn eentje onze huwelijksnacht in de bruidssuite van Bellamy Creek Inn heb doorgebracht?’

‘Da’s waar.’ Enzo fronste en het viel me op dat hij nog steeds zo knap was, ook al zat hij ergens over te peinzen. Hij zag er ook fantastisch uit in zijn pak en stropdas. Vanavond had ik al een paar keer bedacht hoe het zou zijn om die kleren stuk voor stuk van hem af te trekken. Om mijn handen door dat dikke, donkere haar te laten gaan en zijn perfect gestylede, golvende haar te verpesten. Om tegen hem op te springen en mijn benen om zijn lijf te slaan. Om op zijn onderlip te bijten.

Onze drankjes werden gebracht en ik nam een hoognodige slok. ‘Maar ik voel me er rot over. Het is zonde om er niets mee te doen.’

Enzo bracht zijn biertje naar zijn mond en nam een paar grote slokken. ‘Boeiend. We maken er gewoon gebruik van.’

‘Er gebruik van maken?’ Verrast keek ik hem aan. ‘Dus er samen naartoe gaan?’

‘Ja.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat kunnen we nu maar net zo goed doen.’

‘En wat doen we dan met het bed?’

‘Wat is daarmee?’

‘Ik denk dat we een paar extra regels nodig hebben.’ Warmte kroop omhoog vanuit het lijfje van mijn jurk naar mijn gezicht.

Enzo keek me geamuseerd aan. ‘Oké.’

‘Een van ons slaapt op de bank, als die er is.’

‘Waarom? Vertrouw je jezelf niet als je met mij in één bed slaapt?’

Ik staarde hem aan. ‘Erg grappig.’

‘Bianca, als je wilt dat ik op de bank slaap dan doe ik dat. Maar ik verzeker je dat zelfs als we allebei in hetzelfde bed liggen, je kuisheid geen gevaar loopt. Ik kan namelijk mijn handen wel bij me houden.’

‘Nou, dat kan ik ook.’

‘Dus dan slapen we vannacht in hetzelfde bed.’ Hij zette het bierflesje weer aan zijn mond.

‘Prima. We slapen in hetzelfde bed.’ Ik wees naar hem. ‘Maar geen gedoe. Jij blijft aan jouw kant en ik aan de mijne.’

‘Ga je een lijn trekken in het midden?’

‘Misschien wel.’ Ik nam een slok. ‘En we slapen niet naakt.’

‘Dat is gemeen.’

‘Hoezo?’

‘Misschien slaap ik altijd wel naakt. Alsof ik me daarvoor zou moeten schamen. Voor het menselijk lichaam hoef je je niet te schamen, Bianca. Het mijne is zelfs best aardig. Ik denk dat je het juist wel leuk zou vinden om het naakt te zien.’

‘Dat zal vast.’

‘En misschien vind ik het wel leuk om dat van jou naakt te zien.’ Hij trok zijn schouders op. ‘Zogezegd.’

‘Ha! Dat gaat niet gebeuren.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik had geen idee hoe onderdrukt je was.’

‘Ik ben niet onderdrukt omdat ik een pyjama draag in bed, Enzo. Je probeert me er gewoon in te luizen zodat ik jou naakt zie.’

‘Werkt het?’

‘Nee.’

Hij nam nog een slok. ‘Je zou op z’n minst topless voor me kunnen rondlopen of zoiets. Aangezien ik net voor jou ben begonnen aan een jaar lang droogstaan.’

‘Dat overleef je wel.’ Ik gaf hem een klopje op zijn arm.

‘Dat kun jij makkelijk zeggen. Jij bent een vrouw.’

‘Krijgen we dit weer?’ Ik rolde met mijn ogen. ‘In tegenstelling tot wat mannen denken, Enzo, hebben vrouwen ook behoefte aan seks.’

‘Ik had geen idee dat je er behoefte aan had om seks met mij te hebben, Bianca.’ Enzo keek me verleidelijk aan en legde zijn arm om mijn middel. ‘Maar geen zorgen, ik weet hoe we dat probleem kunnen oplossen.’

Ik lachte en sloeg hem met een vuist op zijn borst. ‘Als je dat maar laat. En haal je poten van me af.’

Maar in plaats van dat hij me losliet, voelde ik eerst zijn mond en toen zelfs zijn tong, tegen mijn wang aan. Toen liet hij me los. ‘Glazuur,’ zei hij en hij likte zijn lippen af. ‘Geen zorgen, ik heb het weggehaald.’

Ik raakte de plek aan waar hij aan me had gelikt. Mijn hart hamerde in mijn borstkas, tussen mijn benen werd het warm. Ik deed een stap naar achteren en probeerde onaangedaan te kijken terwijl ik mijn haar gladstreek. ‘Je hebt er een rommel van gemaakt toen je die taart in mijn gezicht duwde. Zit het nog ergens anders?’

Zwijgend bekeek hij me en hij nam nog een slok bier. ‘Nee. Je ziet er perfect uit.’

Ik goot wat wijn naar binnen en probeerde tot rust te komen.

Maar terwijl ons feestje tot zijn einde kwam, kon ik er alleen nog maar aan denken om seks met hem te hebben. In gedachten stelde ik me hem naakt voor, hoe zijn lichaam zich over het mijne zou bewegen. Hoe zou het zijn om samen met hem in bed te liggen? Zou ik überhaupt wel kunnen slapen?

Dit is belachelijk, bleef ik tegen mezelf zeggen. Je kunt de regel over geen seks niet overtreden. Jij hebt het tenslotte zelf in het contract opgenomen. Goed, dit is misschien niet je droomhuwelijksnacht, maar houd voor ogen waarom je dit allemaal eigenlijk doet.

Maar mijn lichaam maakte het me lastig om mijn verstand aan het roer te laten staan.

*

‘Gaat het met je?’ vroeg Enzo toen we naar zijn huis reden. We wilden de cadeaus die we hadden gekregen daarheen brengen en Enzo wilde nog wat dingen pakken voor in het hotel.

‘Prima.’ Ik wilde hem niet aankijken.

‘Je bent opeens zo stil.’

‘Ik ben gewoon moe.’

‘Ik ook.’ Hij gaapte. ‘Trouwen is doodvermoeiend.’

‘Een kind krijgen is erger.’

‘Da’s waar.’ Hij was even stil. ‘Daarover gesproken, wanneer gaan we de eerste poging doen?’

‘Volgende week heb ik een afspraak met de vruchtbaarheidsspecialist. Omdat ik geen normale ovulatie heb, moet ik wat voorbereidend werk doen. Dat is om zeker te weten wanneer het precies plaatsvindt, om de inseminatie te plannen. Ik moet een bepaald medicijn innemen.’

‘En wat moet ik doen?’

‘Niet veel. Komen opdagen en je ding doen.’

‘Ik hou het liever op het beschikbaar stellen van donormateriaal,’ zei hij arrogant. ‘Zoals jij het zegt klinkt het zo ordinair.’

Ondanks alles schoot ik in de lach. ‘Als je er maar voor zorgt dat het goed spul is. We hebben de zwemkampioenen nodig.’

‘Hoe durf je te veronderstellen dat er ook maar iets anders bij zou zitten?’

‘Daarover gesproken.’ Ik draaide me in mijn stoel zodat ik hem kon aankijken. ‘Waar ga je aan denken?’

‘Wanneer?’

‘Terwijl je, je weet wel, bezig bent om het donormateriaal beschikbaar te stellen. Waar ga je aan denken?’

Hij fronste. ‘Jezus, Bianca. Weet ik veel.’

‘Porno?’

‘Vast wel. Wat dan, moet ik aan de Heilige Geest denken of zo? Want ik denk niet dat ik dan tot een optimaal resultaat kom.’

‘Het hoeft niet iets religieus te zijn,’ zei ik. ‘Als het maar niet te... je weet wel, te ranzig is.’

‘Misschien is jouw definitie van ranzig niet hetzelfde als die van mij. We hebben het nooit gedaan, dus ik weet niet of je alleen van de gebruikelijke dingen houdt, of wel in bent voor wat kinky dingen.’

‘Wat voor kinky dingen?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Wat dan ook. Vastbinden, blinddoeken, rollenspel.’

‘Zoiets heb ik nooit gedaan,’ biechtte ik op. Maar nu zat het in mijn gedachten. Zou ik me door hem laten blinddoeken? Me laten vastbinden? Zou ik hem vertrouwen dat hij me geen pijn zou doen of me zou vernederen? Ik wist het niet.

‘Ik zal met liefde je grenzen verkennen. Onder het mom van research, uiteraard.’

‘Weet je? Laat maar zitten.’ Ik sloeg mijn benen over elkaar. ‘Het maakt niet uit waar je aan denkt. Het gaat mij toch niet aan.’

Daarna hield ik me stil. Wat was er in vredesnaam met me aan de hand? Ik moest mijn hormonen niet meer de kans geven om er tussen ons iets van te maken wat er niet was.

Het voelde of hij mijn grenzen nu al had verkend.

*

Rond tien uur die avond deed Enzo de deur open van de bruidssuite van Bellamy Creek Inn. Hij duwde hem open en keek naar mij. ‘Wil je dat ik je over de drempel draag?’

Ik rolde met mijn ogen en trok mijn koffer mee de kamer in. ‘Zodat je weer kunt dreigen dat je me zou moeten laten vallen? Dat hoeft niet, nee.’

Hij deed de deur achter hem dicht, liet zijn leren tas op de grond vallen en gaapte.

Ik trok mijn schoenen uit en liet me achterover op het kingsize bed vallen, dat versierd was met neprozenblaadjes en twee enorme kussens waarop Meneer en Mevrouw stond. Op de tafel bij het raam was een ijsemmer neergezet waarin een fles champagne zat, met daarnaast twee glazen en een doosje bonbons.

Enzo liep ernaartoe. ‘O, kijk. Er ligt een briefje bij. “Gefeliciteerd, meneer en mevrouw Moretti. Laat het ons weten als er iets is wat we kunnen doen om uw verblijf nog aangenamer te maken. Proost op jullie toekomst.”’

Ik steunde op mijn ellebogen. ‘Iedereen is zo blij voor ons. Daar voel ik me schuldig over.’

‘Ik weet het.’ Hij maakte de knoop van zijn stropdas wat losser en kwam naar het bed. Daar liet hij zich naast me op zijn rug vallen in een zee van neprozenblaadjes waardoor er nu een paar als confetti om ons heen dwarrelden. ‘Maar we kunnen niet meer terug.’

Ik zuchtte. ‘We kunnen niet meer terug.’

Hij keek me aan. ‘Dus, wat doen we nu?’

‘Ik weet het niet.’

‘De bar beneden is al dicht.’

‘Ik ben toch te moe om nog iets te doen.’

‘Ik ook.’ Hij gaapte nog een keer. ‘Zullen we maar naar bed gaan?’

Mijn blote tenen kromden zich. ‘Ik denk het.’

‘Ik kan niet wachten om dit pak uit te trekken.’ Hij stond op en liep naar het dressoir.

Ik keek toe hoe hij zijn stropdas losrukte, zijn jasje uittrok en zijn manchetknopen eruit haalde. Dat was allemaal prima, ik vond het wel plezierig eigenlijk, maar toen begon hij zijn riem los te maken.

‘Enzo!’ berispte ik hem. ‘Niet hier!’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik erbij zit!’

‘Dan ga je maar naar de badkamer of zo.’

‘Ga zelf naar de badkamer!’

Lachend trok hij zijn riem uit de lussen en legde hem op het dressoir. ‘Dit is ook mijn kamer. En ik heb geen probleem met mijn lichaam. Als je het niet wilt zien dan doe je je ogen maar dicht of zo.’

Maar dat kon ik niet. Gebiologeerd staarde ik in de spiegel naar zijn handen die zijn overhemd losknoopten en het uittrokken. Hij gooide het aan de kant en trok zijn hemd uit door het van achteren vast te pakken en het over zijn hoofd te trekken. Ik wist niet waar ik moest kijken. Naar zijn gespierde armen? Zijn sterke rug? Zijn sixpack? Zijn blote borst, goudbruin en breed met wat borsthaar? Op de een of andere manier verbaasde dat me. Ik dacht dat Enzo zo iemand was die zijn hele lichaam zou trimmen. Maar ik vond het leuk dat hij dat niet had geschoren, het was mannelijk en sexy. Ik beet op mijn onderlip toen ik naar zijn spiegelbeeld staarde.

En hij betrapte me. Hij trok een mondhoek op, maar zei niets. Hij bleef me gewoon aankijken toen hij de knoop en rits van zijn broek losmaakte.

Ik sprong van het bed, vluchtte de badkamer in en sloeg de deur achter me dicht. ‘Prima! Vooral zo doen!’

In de badkamer leunde ik achterover tegen de deur en ik kneep mijn ogen dicht. Ik ademde zwaar. Onder mijn jurk voelde het warm en plakkerig en mijn maag kneep zich samen. Had hij zijn broek al uit? En zijn onderbroek? Zou hij iets anders aantrekken? Wat moest ik doen als ik uit de badkamer kwam en hij was naakt? Verwachtte hij soms dat ik voor zijn ogen mijn jurk zou uittrekken?

Ik deed mijn ogen open en keek de badkamer rond. Op de marmeren toilettafel stonden handdoeken die in de vorm van een zwaan waren gevouwen. Twee zachte badjassen hingen aan houten hangers aan haakjes op de deur. Het bad was enorm, zeker groot genoeg voor twee personen. In de spiegel zag ik dat er twee bloedrode vlekken op mijn wangen waren verschenen. Ook mijn nek was rood. Zelfs mijn benen leken een beetje rozig.

Ik wapperde in mijn gezicht in de hoop dat mijn huid wat zou afkoelen en mijn hormonen tot bedaren zouden komen.

Ik schrok van een klop op de badkamerdeur.

‘Ja?’ riep ik met schorre stem.

‘Je kunt eruit komen. Ik heb iets aan.’

‘Wat bedoel je met “iets”?’

‘Alle enge mannelijke lichaamsdelen zijn bedekt.’

‘Ik vind je mannelijke lichaamsdelen niet eng, Enzo.’

‘Niet? Waarom vluchtte je dan de badkamer in zodra ik mijn broek wilde uittrekken?’

‘Om je privacy te geven!’ Boos gooide ik de deur open. Daar stond hij in een grijze loungebroek die wel heel erg laag om zijn heupen vastzat met een wit koordje. Ik was even kort afgeleid door de bovenkant van de V-vorm die bij zijn onderbuik te zien was, maar ik raapte mezelf bij elkaar en keek hem in zijn ogen aan. ‘Maar als je geen privacy nodig hebt, prima. Dan kom ik er wel uit.’

Hij grijnsde toen ik langs hem heen liep, waarbij ik ervoor zorgde dat ik hem niet aanraakte. ‘Heb je hulp nodig om uit die jurk te komen?’

‘Nee, dank je.’ Ik greep een hanger uit de kast en trok mijn koffer mee de badkamer in. ‘Ik ben zo klaar.’

‘Zoals je wilt.’ Hij deed de deur achter me dicht.

Nu ik weer alleen was, besefte ik meteen dat ik zijn aanbod had moeten aannemen. Ik kon onmogelijk zelf bij de rits die achter op mijn jurk zat. Na een paar minuten proberen gaf ik het op. Zuchtend deed ik de deur open en liep de kamer in, waar hij champagne inschonk.

‘Hé,’ zei ik. ‘Ik heb wel je hulp nodig.’

Hij zette de fles neer en kwam naar me toe. ‘Draai je om.’

Ik ging met mijn rug naar hem toe staan en hij trok langzaam de rits naar mijn middel. Eigenlijk verwachtte ik dat hij een grap zou maken of me zou aanraken, dus het verbaasde me dat hij dat niet deed. ‘Dank je.’

‘Geen probleem.’ Hij ging verder met het inschenken van de champagne en ik ging de badkamer weer in.

Zie je wel? Hij heeft echt geen interesse in je. Hij raakte je niet eens aan.

Ik probeerde er niet teleurgesteld over te zijn.

Achter de gesloten deur deed ik mijn jurk uit en hing hem bij de badjassen. Nadat ik mijn witte kanten slip had verruild voor een comfortabele roze katoenen short, trok ik mijn marineblauwe geruite flanellen pyjama aan. Ik deed mijn contactlenzen uit, deed mijn haar in een staart en haalde de make-up van mijn gezicht.

Toen mijn gezicht schoon was, zette ik mijn bril op en bekeek mijn spiegelbeeld. Ik had nog steeds de diamanten oorbellen in die hij me had gegeven. Met vlinders in mijn buik raakte ik ze aan. Het deed iets met me dat hij me een familie-erfstuk had gegeven. Toen keek ik naar mijn ring, waarin nog steeds Liefde voor altijd, Ricky stond. Ik moest erom glimlachen. Enzo had me gevraagd of ik wilde dat ze de inscriptie zouden verwijderen, maar ik zei dat het niet hoefde. Het paste wel bij ons.

En het was een goede reminder.

Met mijn koffer kwam ik de badkamer uit en ik hing mijn jurk in de kast. Toen liep ik naar het bed, waar Enzo tegen het Meneer-kussen aangeleund zat met zijn benen voor zich uit gestrekt met zijn enkels over elkaar en met blote voeten. Hij hield een champagneglas vast en naast hem stond de doos bonbons.

‘Hé,’ zei ik en ik klom op de Mevrouw-kant van het bed, waar ik in kleermakerszit ging zitten.

‘Hé.’ Hij pakte een tweede champagneglas van het nachtkastje en gaf het aan mij. ‘Voor jou, mevrouw Moretti.’

‘Dank je, meneer Moretti.’ Ik lachte en we tikten onze glazen tegen elkaar. ‘Op het succesvol volbrengen van fase één.’

‘Proost.’

We namen allebei een slok en toen werd het stil in de kamer. Ik bekeek de bonbons en koos er eentje uit waar ik een hapje van nam. ‘Dit is waarschijnlijk niet hoe je onze huwelijksnacht voor je had gezien, hè?’

Enzo koos ook een bonbon uit. ‘Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik me ooit mijn huwelijksnacht heb voorgesteld.’

‘Meen je dat?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik neem aan dat jij dat wel hebt gedaan?’

‘De hele tijd. Sinds ik een klein meisje was.’

‘En wil je nu zeggen dat het er niet zo uitzag?’ Hij spreidde zijn armen uit.

Lachend schudde ik mijn hoofd en pakte nog een bonbon. ‘Nee, eigenlijk niet.’

‘Hoe zag het er dan uit? Wacht, laat me raden.’ Hij nam een slokje champagne en vervolgde: ‘Een lange, sterke, donkerharige vampier nam je mee naar zijn onderkomen en boorde zijn staalharde hoektanden diep en hard in je.’

Dat klopte precies, tenminste, voor zover het om mijn tienerdromen gingen. Maar ik deed alsof ik beledigd was. ‘Nee, dat is dus niet hoe ik het me voorstelde, eikel.’

Hij glimlachte. ‘Zeg dan.’

‘Als kind dacht ik aan prins Eric van De Kleine Zeemeermin. Als volwassene dacht ik dat ik met mijn ex-vriend zou gaan trouwen,’ zei ik, waarbij ik zorgvuldig de vampierjaren oversloeg.

‘O ja. Hoe heette hij ook alweer? Taint?’

‘Tate.’

‘Goed dan. En wat ging Taint voor jou doen om deze nacht zo onvergetelijk te maken?’

Ik zuchtte en nam een slokje champagne. ‘Weet je, dat kan ik niet eens specifiek benoemen. Het zou gewoon de meest magische nacht uit mijn leven worden.’

‘Magisch? Nou, toe maar. Dan was het gedoemd om een teleurstelling te worden, schatje. Een magische lul bestaat niet.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Het ging niet om zijn lul die magisch was. Het was de nacht zelf. De dingen die hij zou zeggen. De hele sfeer.’

Hij deed alsof hij beledigd was. ‘Wil je nou zeggen dat de bruidssuite van Bellamy Creek Inn geen sfeer heeft? Er is champagne. We hebben bonbons. Er zijn zwanen in de badkamer en we hebben kussens met Meneer en Mevrouw erop. Hoe kan het nog romantischer?’

Lachend trok ik mijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Kijk, ik vind dit dus perfect. Ik heb me er nooit iets bij voorgesteld, dus ben ik niet teleurgesteld.’ Hij dacht even na. ‘Behalve dan de regel over geen seks. Dat is absoluut een tegenvaller.’

‘Nou ja, ik had me er ook seks bij voorgesteld. En zelfs als mijn echtgenoot geen magische lul had, dan zou hij op z’n minst wel weten wat hij ermee moest doen.’

‘O ja?’ vroeg Enzo geamuseerd. ‘Vertel verder.’

‘Nee, dan lach je me uit.’

‘Ik zweer dat ik niet zal lachen.’ Hij stond op om de fles champagne te pakken en schonk mij bij voordat hij zijn eigen glas volschonk. ‘Ik wil je diepste fantasieën weten.’

Na nog een slokje ging ik erin mee. ‘Hij zou één blik op me werpen en niet meer in staat zijn om mij te weerstaan. Hij zou me helemaal willen hebben. Hij zou zeggen...’

‘Sorry, ik moet je even onderbreken. Bij deze fantasie, heb je dan díé pyjama aan?’ Hij gebaarde naar het marineblauwe flanel.

Ik staarde hem aan en duwde mijn bril hoger op mijn neus. ‘Weet je, laat maar zitten.’

‘Nee, nee. Sorry. Ga verder. Ik luister.’ Hij nam nog een slok en keek me aan met een glinstering in zijn donkere ogen. ‘Ik wil weten wat hij zou zeggen.’

Ik zuchtte. Ik wist dat ik erom vroeg om te worden uitgelachen, maar ik kon mijn mond niet meer houden. Door die stomme champagne en zijn gladde praatjes. ‘Hij zou zeggen dat ik zijn enige ware liefde was. En dat er nooit iets tussen ons zou komen. Hij zou zeggen dat hij ernaar uitkeek om de rest van zijn leven met mij door te brengen.’

‘En zou hij ook zeggen: “Jij maakt me compleet”? Want dat heb ik een keer in een film gezien en het leek me wel iets wat een vrouw zou willen horen.’

Ik vernauwde mijn ogen. ‘Net nu ik begon te denken dat je toch geen varken was.’

‘Sorry,’ zei hij lachend. ‘Het punt is gewoon dat mannen en vrouwen andere fantasieën hebben.’

‘Oké. Wat is jouw fantasie dan?’ vroeg ik. ‘Wat zou je vrouw op je huwelijksnacht tegen jou moeten zeggen zodat jij opgewonden raakt?’

‘Dat is simpel,’ zei hij. ‘Allemaal korte woordjes, zoals “o, ja, daar ja, ja zo, wat ben je groot, niet stoppen, neuk me, harder...” Nou ja, je snapt het wel.’

Niet alleen snapte ik het, maar het wond me ook op om Enzo die woorden te horen uitspreken. Onder mijn pyjama werden mijn tepels hard en het bloed stroomde naar de plek tussen mijn benen. Maar ik moest doen alsof het me niets deed. ‘Knor. Ook een kort woordje.’

Langzaam begon hij verleidelijk te grijnzen. ‘Je houdt er niet van om te praten in bed?’

Ik trok mijn schouders op, geërgerd dat mijn gezicht bloedheet was. Ik was vast knalrood. ‘Niet echt.’

‘Nou, ik vind dat een vrouw dat juist wel zou moeten doen. Ik vind dat ze precies moet zeggen wat ze wil en hoe ze dat wil. Hoe moet de man anders weten hoe hij haar moet bevredigen?’

‘Weet ik niet.’

‘De meeste mannen denken dat als ze niets zegt, dat het dan allemaal wel goed zal zijn. En ik denk dat dat niet altijd het geval is.’

‘Dat klopt,’ bevestigde ik. ‘Mag ik de laatste bonbon?’

‘Ga je gang. Maar daarom moet je dus praten,’ ging hij verder. ‘Je moet de ander vertellen wat lekker voelt en wat niet. Hij kan geen gedachten lezen.’

‘Maar als ik daar nou te verlegen voor ben?’ vroeg ik terwijl ik de karamel met chocolade proefde.

‘Jij? Verlegen? Kom nou.’ Hij keek naar me alsof hij wilde zeggen “geen sprake van”. ‘Misschien als kind, maar nu niet meer.’

‘Maar ik vind het nog steeds moeilijk om me te uiten in die bepaalde situatie, oké?’ Ik likte mijn vingers af.

‘Hoe laat je dan aan de ander weten wat je lekker vindt?’

‘Ik denk er gewoon heel hard aan en dan hoop ik dat hij het begrijpt.’

‘Dat is belachelijk.’ Enzo dronk zijn glas leeg, stond op en zette het glas op de tafel. ‘Hoe hard je er ook aan denkt, er bestaat geen lul die als een soort magische toverstaf gewoon weet hoe hij jou moet laten klaarkomen. Zelfs ik heb wat aanwijzingen nodig. Wil je nog wat champagne?’

Opgewonden schudde ik mijn hoofd. Wat ik wilde was zijn magische toverstaf in me voelen en me laten klaarkomen zonder dat ik erom hoefde te vragen. Waarom was hij niet zo tot me aangetrokken dat hij me niet kon weerstaan?

‘Ik ben zo terug.’ Hij ging de badkamer in en zodra ik hem de deur hoorde dichtdoen, trok ik een paar keer mijn pyjamajasje van mijn huid in een poging wat af te koelen. Toen goot ik de rest van mijn champagne naar binnen. Als ik de hele nacht naast hem moest liggen dan zou ik smelten.

Toen hij de badkamer uit kwam, ging ik naar binnen om mijn tanden te poetsen. Tegen de tijd dat ik eruit kwam, had hij alle lichten uitgedaan en moest ik op de tast terug naar bed. Daar aangekomen sloeg ik het dekbed open en ging eronder liggen. Met mijn rug naar hem toe legde ik mijn bril op het nachtkastje en rolde me op als een balletje.

Mijn hart bonsde en mijn hoofd duizelde van de champagne. Bij elke ademhaling kon ik zijn geurtje ruiken. Met dichtgeknepen ogen probeerde ik mijn zintuigen voor hem af te sluiten, zodat ik kon gaan slapen.

Maar dat lukte niet. Ik was te aangeschoten. Ik had het te heet. Ik was te erg van slag.

En te nieuwsgierig.

Ik bleef maar denken aan wat Enzo had gezegd. Ik vind dat een vrouw juist wel zou moeten praten in bed. Ik vind dat ze precies moet zeggen wat ze wil en hoe ze dat wil.

Ik ging op mijn rug liggen en in het donker fluisterde ik: ‘Hé.’

‘Wat?’

‘Ik kan niet slapen.’

‘Ik ook niet. Ik wilde me gaan aftrekken, maar ik dacht dat je dan boos zou worden.’

Ik beet op mijn lip. ‘En als ik dat niet zou zijn?’

‘Hè?’ Hij klonk alert. ‘Dat was een grapje.’

‘Maar wat als ik er niet boos om zou zijn? Zou je het dan doen?’

‘Wacht even.’ Hij ging zitten, deed de lamp aan en keek me aan. ‘Wat wil je daar nou eigenlijk mee zeggen?’

Het verbaasde me hoe opgefokt hij was. ‘Ik weet niet. Ik wilde denk ik gewoon proberen om te doen wat jij zei. Praten in bed. Zeggen wat ik wil. Je hebt nooit gezegd dat het niet telde als ik alleen maar wilde kijken.’

Enzo staarde me aan met zijn kaken op elkaar geklemd. ‘Dat is niet grappig.’

‘Ik maak geen grapje.’

‘Jawel, en het is niet leuk.’ Opeens sprong hij uit bed. Hij hield het Meneer-kussen voor zijn kruis. ‘Je zit me gewoon te stangen, zodat ik een stijve krijg en jij weer kunt zeggen dat ik een vies varken ben.’

‘Dat is niet waar!’ Ik ging overeind zitten en zag dat hij blote benen had. ‘Heb je je broek uitgedaan?’

‘Ik had het heet,’ snauwde hij. ‘Maar ik heb mijn onderbroek aan en ik ben niet bij je in de buurt geweest. Ik ben aan mijn kant gebleven.’

‘Ik beschuldig je helemaal nergens van!’ Ik staarde naar het kussen. ‘Heb je door mij een stijve gekregen?’

‘Nee.’

Hij loog. Het gaf me een kick. ‘Door mij? Met mijn flanellen pyjama?’

‘Néé,’ hield hij vol.

‘Geloof ik niets van.’ Grijnzend ging ik op mijn knieën zitten. ‘Geef dat kussen eens.’

‘Blijf daar, Bianca.’

‘Kom op, geef me dat kussen.’ Ik kroop naar zijn kant van het bed en greep ernaar.

Hij deinsde achteruit. ‘Kappen!’

‘Waarom, Enzo? Ik wil alleen dat kussen hebben.’

‘Nou, dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat je niet wilt wat erachter zit.’

Mijn ogen gleden over zijn borstkas, armen en buikspieren. Ik likte mijn lippen. ‘Misschien wel.’

‘Bewijs het maar.’

‘Hoe?’

Hij stak zijn kin naar voren en keek me uitdagend aan. ‘Doe je broek uit.’

Ik aarzelde.

Ongeveer drie seconden.

9

Enzo

Ze deed het nog echt ook.

Voor mijn ogen wurmde Bianca zich snel uit haar flannellen broek en gooide hem opzij. En alsof haar blote benen niet al verleidelijk genoeg waren, ging ze weer op haar knieën zitten en maakte de twee bovenste knoopjes van haar pyjamajasje los.

‘Shit!’ Mijn lul werd nog stijver. ‘Ik dacht dat je zat te bluffen.’

‘Nou, niet dus.’ Ze deed nog twee knoopjes los en liet het jasje over een schouder glijden. ‘Ik ben ervoor in, Enzo. Eén nacht. Jij?’

‘En het contract dan?’

Ze trok haar schouders op. ‘We kunnen er een verbale uitzonderingsclausule aan toevoegen?’

‘Zoals een uitzondering voor vanavond? Waarbij we de regels tijdelijk opschorten?’

‘Precies.’

‘En morgen vervalt die clausule?’

‘Ja. Ik denk dat dat voldoende is om onze nieuwsgierigheid te bevredigen.’

Ik trok een wenkbrauw op. ‘Als je het zo wilt noemen.’

‘Dat is het toch?’ Ze legde een hand op de plek van haar hart. ‘Ik ben nieuwsgierig naar wat je achter dat kussen verborgen houdt. En jij bent nieuwsgierig hoever ik zal gaan om dat kussen te pakken te krijgen.’

Daar had ze gelijk in. Iets in mij dacht nog steeds dat ze zat te bluffen, maar stel dat dat niet zo was... ‘Je pyjama. Uit.’

Ze maakte de overige knoopjes los, liet het jasje van haar schouders glijden en gooide het aan de kant. ‘Zo.’

Mijn ogen bleven strak gefocust hangen op haar borsten en ik kwijlde als een tiener. Ze waren klein, maar perfect, met schattige abrikooskleurige tepels die ik al bijna onder mijn tong kon voelen.

‘Nu jij,’ zei ze.

Ik gooide dat stomme Meneer-kussen aan de kant en daar stond ik met mijn lul die een bobbel maakte in mijn boxershort. Haar ogen vielen erop en ze deed haar mond een stukje open. Ik kon het niet laten om mezelf aan te raken door het katoen heen, van mijn ballen tot aan mijn eikel. Haar ogen werden groter. Haar nek en borst werden zo rood als haar onderbroek, die ik met mijn tanden van haar af wilde rukken.

‘Moet ik doorgaan?’ vroeg ik toen ik met mijn duim aan de bovenkant van mijn boxershort naar binnen gleed.

Ze keek me aan en ging de uitdaging aan. ‘Ja.’

Ik deed mijn boxershort uit en kwam overeind, spiernaakt. Mijn lul was dik en hard en richtte zich op naar het plafond. Ik pakte hem vast en liet mijn hand langzaam op en neer glijden. ‘En nu je weet wat er achter het kussen zat, waar ben je nog meer nieuwsgierig naar?’

Ze deed haar mond open om iets te zeggen, maar deed hem toen weer dicht, alsof ze niet meer durfde.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, nee. Niet vanavond, mevrouw Moretti. Vanavond moet je precies zeggen wat je wilt.’

‘En dan maak jij dat waar?’ vroeg ze. ‘Doe je wat ik maar wil?’

‘Als het menselijk gezien mogelijk is en jij ervan zult genieten.’

Ze slikte en beet op haar duim, maar door haar blauwe ogen die zich nog steeds op mijn lul richtten, ging ik een stapje verder.

‘Zeg het,’ eiste ik. ‘Zeg wat je wilt, anders houdt het nu op.’

Ze liet haar hand vallen en de woorden tuimelden gehaast uit haar mond. ‘Ik wil weten hoe het voelt om je in me te hebben. Ik wil weten hoe het is om met iemand te zijn die mij op de eerste plek zet. Ik wil me mooi en onweerstaanbaar voelen, alsof ik het waard ben om voor altijd met iemand samen te zijn, alsof hij eraan kapot zou gaan als hij me niet kan krijgen, dat hij helemaal gek zou worden als ik niet...’

‘Lucy.’ Ik pakte haar onder haar armen en legde haar op haar rug. ‘Even ademhalen, oké? Laten we bij het begin beginnen.’

Ze hield haar adem in toen ik haar onderbroek langs haar benen trok en hem op de grond gooide.

Mijn hart bonkte in mijn borstkas toen ik op handen en knieën ging zitten en ik over haar lichaam bewoog tot mijn gezicht boven het hare was. Haar blauwe ogen waren donkerder dan normaal en haar gezicht was rood. ‘Nou, even denken,’ zei ik toen ik haar haar naar achteren deed. ‘Wat moest ik ook alweer zeggen? O ja.’ Ik kuste haar op haar mond en deed deze keer plagend mijn tong tussen haar lippen. ‘Je bent mijn enige ware liefde.’

Ik voelde dat ze moest lachen en ik liet mijn mond over haar hals glijden. ‘Er zal nooit iets tussen ons komen.’

Ik ademde de warme, bloemige geur van haar huid in en ging kussend naar haar sleutelbeen en weer terug langs de andere kant van haar nek. ‘Ik kijk ernaar uit om de rest van mijn leven met jou door te brengen, of de rest van deze nacht in elk geval.’

Ze lachte hardop en greep met haar handen in mijn haar. ‘Je hebt goed opgelet.’

‘Natuurlijk.’ Met mijn tong plaagde ik haar oorlel, waardoor ik erachter kwam dat ze nog steeds de oorbellen droeg die ik haar had gegeven. Ik vond het sexy dat ze niets aanhad en alleen de diamanten droeg, en ik was blij dat ze ze niet had uitgedaan. Dat deed iets met me, wat de greep om mijn hart verstevigde.

Dat gevoel negeerde ik en ik concentreerde me op de vrouw onder me. Ik lag met mijn heupen op die van haar en liet onze hele lichamen voor het eerst huid-op-huidcontact maken. Bianca kreunde zachtjes en deed haar benen iets uit elkaar. Ze trok mijn hoofd omhoog zodat ze haar mond op die van mij kon drukken. Deze keer zoende ze me anders. Ze zoog mijn tong in haar mond terwijl ze met haar vingers nog vaster mijn haar vastgreep. Haar hielen boorden zich in mijn kuiten en ze begon onder me met haar heupen te bewegen.

Ik was absoluut niet onervaren, maar toch was ik gespannen nu ik voor het eerst samen met Bianca was. Ik wilde dat dit perfect zou zijn voor haar. Ik wilde dat ze zich dit zou herinneren als de beste nacht van haar leven. Ik wilde dat haar toekomstige vriendjes, die ongetwijfeld allemaal eikels zouden zijn, omdat ze wat mannen betreft zo’n slechte smaak had, allemaal achtervolgd zouden worden door het schrikbeeld dat ik haar het soort bevrediging had kunnen geven waar ze alleen maar van kon dromen.

Met dat in gedachten had ik meer aandacht voor haar dan ooit eerder voor iemand anders. Ik deed het langzaamaan. Ik onderdrukte mijn eigen behoeften en hield mezelf onder controle. Ik was me bewust van elke beweging die ze maakte, van elk geluid, van elke ademhaling en zucht. Ik ontdekte dat ze het lekker vond als ik met mijn tong over haar hals ging, ze genoot ervan als ik haar tepel tussen mijn tanden nam en ze kreunde luid toen ik mijn hand tussen haar benen deed en haar klit met zachte, langzame draaibewegingen masseerde.

‘O, god.’ Ze greep mijn schouders vast. ‘Dat voelt zo goed. Ik vind het heerlijk als je me zo aanraakt.’

Even haalde ik mijn mond van haar borst. ‘Wacht maar tot je mijn tong voelt.’

Ze hapte naar adem toen ik al kussend over haar buik ging, over een heup, haar huid als satijn tegen mijn lippen. Ik bewoog me tussen haar benen en duwde ze voorzichtig uit elkaar terwijl ik mijn mond eroverheen liet gaan... haar dij, haar knieholte, haar kuit, haar enkel. Ik nam de tijd om omlaag te gaan over het ene been en me weer omhoog te werken via haar andere been. Daarna hield ik stil tussen haar dijen en ademde tegen haar huid.

‘Ja,’ hijgde ze.

‘Ja, wat?’

‘Ja, ik wil dat je dat doet. Ik dacht dat je was gestopt om mijn goedkeuring te krijgen.’

Met een glimlach duwde ik zachtjes mijn lippen op haar. ‘Is dat zo? Schattig.’

‘Enzo.’ Haar stem was zwak. Haar handen klauwden zich in het beddengoed. ‘Doe het.’

‘Doe wat?’ Ik plaagde haar door een kort, zacht likje te geven met het puntje van mijn tong.

‘Leg je mond op me.’

‘Zeg “alsjeblieft”.’

‘Alsjeblieft.’ Een fluistering. Smekend.

Ik beloonde haar voor het zeggen wat ze wilde met een paar lange en stevige likken, kreunend bij het genot van hoe zijdezacht ze was, hoe zoet ze rook, hoe ze naar honing smaakte. En als beloning daarvoor kreeg ik haar gelukzalige zuchten, haar grijpende handen, haar heupen die zich tegen mijn tong aandrukten. Ze reageerde zo heftig dat ik bijna dacht dat ze had gelogen toen ze zei dat ze verlegen was in bed. Maar ik concludeerde dat ze de waarheid had gesproken en dat ik dit in haar naar boven bracht.

Door die gedachte steigerde mijn lul van verlangen.

Maar eerst moest zij klaarkomen.

Ik trok mijn hele trukendoos open, liet haar duizelen met acrobatische hoogstandjes van mijn tong en versteld staan met behendige vingervlugheid. Tot ze wild onder mijn mond begon te schokken. Haar klit klopte tegen mijn tong, haar lichaam trok zich samen om de vingers die in haar zaten. Ze ging los met al mijn favoriete korte woorden, en zelfs wat langere woorden. ‘Niet stoppen, ja, ja, daar, o god, je bent echt fantastisch, ik kom al bijna, dit is te gek,’ en toen hoorde ik een paar woorden waarvan ik nooit dacht dat Bianca DeRossi ze zou zeggen.

‘Enzo,’ zei ze schor. ‘Ik wil dat je me neukt. Nu.’

Hoewel ik niet kon wachten om in haar te zijn, nam ik mijn tijd. Ik kwelde haar door me langzaam over haar lichaam omhoog te werken, alsof ik elke centimeter van haar huid wilde kussen. Uiteindelijk werd ze zo ongeduldig dat ze me onder mijn armen greep en me omhoog rukte.

Ik lachte. ‘Wat ontzettend ongeduldig, mevrouw Moretti. Ik hou me nog aan het script. Dit is denk ik het moment waarop ik vertel...’

Maar toen kon ik niets meer uitbrengen, want ze had haar armen omlaag gedaan en hield met beide handen mijn lul vast. Met de ene ging ze op en neer en met de andere voelde ze aan mijn eikel. Het was zo lang geleden dat iemand me op die manier had aangeraakt dat ik even verlamd raakte door hoe lekker het was.

En toen, toen schoof ze naar onderen, tussen mijn benen, zodat ik over haar gezicht knielde. Terwijl ik vol ongeloof op haar neerkeek, bewoog ze mijn lul naar haar mond en ging met haar tong over de eikel. Ik viel voorover, waarbij ik me met twee handen aan het hoofdbord kon vastgrijpen. Godzijdank had ik die lamp aangedaan.

‘Ik wist niet dat dit ook bij de show hoorde,’ wist ik uit te brengen.

‘Ik improviseer.’ Haar adem voelde warm op mijn huid en mijn hele lichaam beefde van genot, van verlangen, van verrassing.

Verbijsterd bleef ik toekijken hoe ze langs de rand van mijn eikel likte, eraan zoog, haar tong over mijn hele lul liet glijden. Mijn adem werd zwaarder en sneller terwijl ik probeerde de controle niet te verliezen, om de neiging te weerstaan mijn lul tussen die robijnrode lippen te duwen waar ik al de hele dag naar keek. De hele week. De hele maand. Sjezus, al sinds ze weer hier was komen wonen en me in verwarring bracht.

Maar al snel liet ze het zelf gebeuren. Ze tilde haar hoofd op om mijn lul in haar mond te nemen en met haar handen op mijn kont duwde ze me naar haar toe, dieper in haar. Er kwam een kreun diep uit mijn keel, doordat het zo lekker was dat het pijnlijk werd. Het zag er zo geil uit en ik wilde wanhopig mezelf laten gaan en met volle overgave haar mond neuken.

Ik was niet in staat om mezelf tegenhouden. Mijn heupen begonnen boven haar te bewegen, mijn buikspieren spanden zich aan. Ze drukte haar handen tegen mijn heupen en liet ze over mijn buik glijden, kreunend van genot. Het was te veel voor me. Haar bleke handen met die rode nagels, haar lippen om mijn lul, haar tong die eroverheen gleed. Ik werd zelfs geil van de ring die ik om haar vinger had gedaan.

Ze was van mij.

Van mij.

Van mij.

Ik verloor de controle. Mijn verlangen was groter dan mijn fatsoen. Mijn heupen bewogen sneller, harder, mijn lul stootte tegen haar keel. Bianca klonk steeds machtelozer en paniekeriger, maar ze duwde me niet weg. Even deed ze haar ogen dicht en ik zag dat ze moeite had met ademhalen. Ik werd er geiler van dan zou moeten. Ik voelde me als een god en een monster tegelijkertijd. Toen ze haar ogen weer opendeed en me aankeek, knalde ik bijna uit elkaar.

Maar als dit een eenmalige uitzondering was op onze afspraak, dan wilde ik niet dat het zo zou eindigen. Ik trok mezelf uit haar mond, greep haar en trok haar weer omhoog.

‘Je bent nog niet klaargekomen,’ zei ze en ze veegde met haar hand haar mond af.

‘Omdat het hier nog niet eindigt.’ Ik liet mijn vingers weer in haar glijden. Ze was warm en nat. ‘Moet ik een condoom omdoen?’

‘Wil je dat?’

Ik aarzelde. Dat wilde waarschijnlijk geen enkele man, maar als het seks betrof nam ik geen enkel risico. Ik gebruikte altijd een condoom.

Maar vanavond was het anders.

‘Nee,’ zei ik.

‘Dan hoeft het niet.’ De mondhoeken van die natte, rode mond stonden omhoog. ‘Als ik zwanger raak, dan scheelt het ons tijd en geld.’

‘Daar ben ik helemaal voor in,’ zei ik en ik verruilde mijn vingers voor mijn lul. ‘Maar ik wil vooral weten hoe het voelt om in je te zijn.’

Ze deed haar ogen weer dicht toen ik me met langzame, diepe stoten in haar bewoog, steeds dieper. Het was ongelooflijk lekker om zo in haar te zijn en ik deed een schietgebedje dat ik het zou uithouden tot ze op z’n minst nog een orgasme had gehad.

‘Ik wil je weer laten komen,’ fluisterde ik met een schorre stem van lust. ‘Praat tegen me.’

‘Je bent perfect,’ zei ze en ze begroef haar gezicht in mijn nek. Haar handen bewogen zich naar mijn kont. Haar ademhaling was snel en oppervlakkig. ‘Ga door. Het is heerlijk zoals je beweegt. Zo lekker hoe diep je in me bent. Ik kan niet beschrijven wat dat met me doet.’

Tevreden hield ik mijn ritme aan met mijn lijf dicht tegen het hare aan. Ondanks het verschil in lengte, pasten we perfect. Ik vond het geweldig zoals ze onder me bewoog, alsof ze dit net zo graag wilde als ik. Haar vingers boorden zich in mijn huid. Haar tanden in mijn schouder. Haar adem op mijn huid. Haar heupen schokten. Ze maakte meer harde geluiden. Ze zei mijn naam. Haar huid plakte tegen de mijne. Frictie. Spanning. Lust. Hitte.

Toen schreeuwde ze het uit en haar lichaam trok zich samen, wat mij over het randje dreef. Een beestachtige grom ontsnapte uit mijn binnenste toen ik mezelf in haar leegspoot met zalige, pulserende golven. Het was zo intens dat ik in paniek raakte. Ik krijg geen adem, dacht ik. We hebben alle zuurstof in de kamer opgebruikt. Ik krijg geen adem.

Ik duwde me van haar af en hapte naar lucht.

‘Gaat het?’ vroeg ze buiten adem en ze legde haar handen op mijn borst.

Ik knikte, maar toen ik op haar neerkeek voelde het of mijn hart uit elkaar zou knallen. Ik zag haar bekende gezicht, maar haar uitdrukking was nieuw voor mij. Zachter. Liever. Kwetsbaarder. Alsof de show afgelopen was en wij nu achter het doek stonden. Het doen alsof was voorbij.

Het drukkende gevoel in mijn borst werd erger, alsof iemand mijn hart met zijn vuist samenkneep, alsof hij een citroen uitkneep.

Bianca fronste. ‘Je hart gaat wel heel snel. Als je een hartaanval krijgt en doodgaat, is jouw huis dan van mij?’

Dat verlichtte de druk en het lukte me om te lachen. ‘Probeer je me te vermoorden?’

‘Natuurlijk niet. We zitten nog niet eens in fase twee.’

‘Juist.’ Ik ging van haar af en draaide me op mijn rug.

‘Ik ben zo terug,’ zei ze en ze zette haar bril op en ging naar de badkamer.

Terwijl ze weg was, concentreerde ik me er met gesloten ogen om gelijkmatig adem te halen. Maar het was lastig, want elke keer als ik dacht aan wat er zojuist was gebeurd, probeerde mijn hart weer uit mijn borstkas te springen. Verdomme. Waarom was de seks met Bianca zo lekker? Het was mijn bedoeling om zoveel indruk op haar te maken dat ze gekweld zou worden door de herinnering eraan en dat niemand er ooit aan zou kunnen tippen. Maar nu was ik bang dat ik degene was die gekweld zou worden. Welke vrouw zou me ooit nog zo kunnen verrassen? Wie kon me het ene moment laten lachen en me het volgende moment laten grommen? Kwam het doordat ik al die jaren zo kwaad op haar was geweest, dat de seks zo geil was? Misschien was dit de eerste en laatste keer. Maar ik had wel ideeën, zoveel ideeën, over wat ik met haar wilde doen.

Ik fronste. Door Bianca te neuken had ik verwacht dat ik mijn behoefte zou kunnen bevredigen, niet dat die nog groter zou worden.

De deur van de badkamer ging open en ze kwam terug de kamer in. Nadat ze haar bril weer op het nachtkastje had gelegd, sprong ze weer op het bed. Een paar neprozenblaadjes vielen ervanaf.

‘Waarom kijk je zo chagrijnig?’ vroeg ze toen ze languit op haar kant ging liggen.

Ik lag nog op mijn rug en legde een arm onder mijn hoofd voordat ik haar aankeek. ‘Ik ben boos.’

‘Waarom?’

‘Omdat de seks zo goed was.’

Haar ogen lichtten op en met haar hand sloeg ze op mijn borstkas. ‘O mijn god, dat vond ik ook. Ik was me net in de badkamer aan het opfrissen en ik bedacht hoe boos ik op je ben.’

‘Op mij!’

‘Ja! Hoe durf je een magische toverstaf te hebben!’

Ik moest lachen. ‘Hoewel ik dat graag zou willen, was er niets magisch aan, Bianca. Je zei gewoon wat je wilde.’

Ze rolde met haar ogen. ‘Ik heb iets van drie dingen gezegd.’

‘Dat was genoeg.’ Ik aarzelde. ‘Ik denk dat er ook goede chemie is tussen ons. En we hadden van tevoren al een hoop... spanning opgebouwd.’

Ze zuchtte. ‘Ja. Dat was de beste seks die ik ooit heb gehad. Maar als ik je dat vertel raak je zelfingenomen.’

‘Dat was ik al door die magische toverstaf.’

Ze vernauwde haar ogen. ‘Geen complimentjes meer voor jou vanavond.’

‘Hé, ik heb ze verdiend. Heb ik me niet goed aan het script gehouden?’

‘Jawel,’ gaf ze toe. ‘Een tien omdat je het uit je hoofd deed.’

‘Over een tien gesproken...’ Uit eerbied was ik even stil.

‘Wat?’

‘Hoe je me pijpte.’

Ze grijnsde. ‘Vond je dat lekker?’

‘Eh, ja.’

‘Mooi.’ Ze ging op haar rug liggen met haar handen achter haar hoofd en gesloten ogen.

‘Kijk wie er nu zelfingenomen is,’ plaagde ik en ik rolde me op mijn zij vlak naast haar.

Ze hield haar ogen gesloten, maar de glimlach bleef. Ik kon het niet laten om met mijn vingers haar lippen te volgen. Ze begon te lachen. ‘Wat doe je?’

‘Ik weet niet. Ik vind je mond gewoon mooi.’

‘Dat zal vast. Je mocht je lul erin steken.’

‘Hé, daarvoor vond ik hem al mooi.’ Ik porde haar in haar zij. ‘Ik heb er alleen nooit iets over gezegd.’

Ze deed haar ogen open en keek me aan. ‘Waarom niet?’

‘Weet ik niet. Zo gaan we niet met elkaar om. We wisselen beledigingen uit, geen lieve woordjes.’

‘Da’s waar.’ Ze zuchtte en deed haar ogen weer dicht.

Ik kon het niet laten om mijn hand op haar heup te leggen en haar dichter naar me toe te trekken. ‘Dus dat met die uitzonderingsclausule. Wanneer verloopt die precies?’

‘Ik weet niet. Middernacht?’

Ik keek op de wekker op haar nachtkastje. ‘Raad eens? Het is pas vijf over half twaalf.’

Verrast keek ze me aan. ‘Wil je nog een keer?’

‘Waarom niet?’

‘Ik weet het niet. Omdat we onze nieuwsgierigheid al bevredigd hebben.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Sorry, maar mijn nieuwsgierigheid is nog lang niet bevredigd.’

‘Niet?’

‘Nee.’ Ik pakte haar bij haar middel en trok haar boven op me, zodat ze met gespreide benen op mijn heupen zat. ‘Ik ben er bijvoorbeeld erg nieuwsgierig naar hoe je eruitziet als een cowgirl.’

Door de glimlach die op haar lippen verscheen schoot er een stoot lust naar mijn lul. ‘Pak het zadel, Ricky. Yeehaw.’

*

‘Als je een superkracht zou kunnen hebben, welke zou je dan willen?’ Bianca keek me verwachtingsvol aan vanaf de andere kant van het bad. Na een heftig rondje rodeoseks, waren we zo bezweet dat we ons wilden afspoelen en ze had me overgehaald om in bad te gaan. We zaten tegenover elkaar in het schuim met onze rug tegen de rand aan.

‘Simpel,’ zei ik. ‘Ik wil gedachten kunnen lezen.’

‘O mijn god, dat zou ik dus echt nooit willen.’

‘Waarom niet? Het geeft je veel macht. Je zou slimmer zijn dan elke tegenstander, elke discussie kunnen winnen, weten hoe de bal naar je gegooid wordt voordat je hem moest slaan.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Het leven is geen honkbalwedstrijd en sommige gedachten moeten privé blijven.’

‘Oké, welke superkracht zou jij dan willen hebben?’

‘Tijdreizen,’ zei ze. ‘Zodat ik terug in de tijd zou kunnen gaan en een paar domme fouten recht kon zetten.’

Ik bekeek haar druipende haar dat nat veel donkerder was, bijna bordeauxrood. Daardoor gloeide haar huid nog meer op. Ik vond haar gezicht ook mooi zonder make-up. En ik vond het leuk dat ze de diamantjes nog in haar oren had. ‘Zoals toen je een boek meenam naar het schoolfeest?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, daar sta ik nog steeds achter.’

Lachend stak ik mijn arm naar haar uit en ik trok haar dichter naar me toe. ‘Kom hier, egoïst. Ik wil mijn benen strekken en jij neemt daar alle ruimte in beslag.’ Het was eigenlijk alleen maar een excuus om haar huid op de mijne te voelen, maar dat hoefde ze niet te weten.

Ze gleed naar me toe en lag met haar buik op de mijne, haar handen op mijn borst. Onder haar heupen kwam mijn lul tot leven. Ik wist dat ze het voelde door de manier waarop ze naar me keek. Ik verwachtte dat ze een grap zou maken, maar tot mijn verbazing deed ze dat niet. Sterker nog, zoals ze naar me keek nodigde ze me praktisch uit. Ik kon dan wel geen gedachten lezen, maar ik was er best goed in geworden om haar te lezen.

‘Dus,’ zei ik, terwijl ik mijn handen over haar rug en over haar kont liet glijden, ‘het is nu na middernacht.’

‘Dat klopt.’

Ik trok haar dichter tegen me aan. ‘Ik stem voor om de clausule te verlengen tot aan zonsopkomst.’

‘Daar stem ik mee in.’

‘Dan is het unaniem, mevrouw Moretti.’

Ze glimlachte, haar ogen werden groot en ze fluisterde: ‘Dat klinkt zo raar.’

‘Ik weet het. Wil je ook echt je naam veranderen?’

‘Ik denk het wel. Het zou vreemd zijn als ik het niet deed.’

‘Ja, ik vind ook dat je het moet doen.’ Dat vond ik echt en niet alleen om de schijn op te houden. Eerlijk gezegd stond het idee me wel aan, al zou het leuker zijn geweest als zij het vreselijk had gevonden. Ik was niet van haar gewend dat ze overal mee instemde. Het verwarde me.

Ze trok haar knieën op naast mijn heupen en volgde met een vinger mijn sleutelbeen en speelde daarna met mijn borsthaar. ‘Weet je, al met al is dit toch een behoorlijk goede huwelijksnacht.’

Ik grijnsde. ‘O ja? Heb ik de juiste dingen gezegd?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Dat dénk je? Wat kan ik nog meer zeggen? Dan kan ik dat gebruiken.’

Ze hield haar hoofd schuin en drukte haar lippen op elkaar. ‘Hmm. Iets uit Romeo en Julia. Maar liever niet iets over doodgaan.’

‘Oké. Even denken.’ Ik pijnigde mijn hersenen om me iets te herinneren wat ze romantisch zou vinden. Ik had een goed geheugen, maar shit, het was wel vijftien jaar geleden. ‘Ik heb iets,’ zei ik.

‘Ik luister.’

‘O, mijn lief, ik heb het waarlijk geprobeerd. Geprobeerd om mijn gevoel te onderdrukken. En als jij je wellicht net zo voelt als ik, laten we er dan voor gaan.’

‘Enzo!’ Met een kwade blik spetterde ze me nat. ‘Dat is niet van Shakespeare, dat is van Marvin Gaye!’

‘Maar ik heb het aangepast,’ verdedigde ik mezelf. ‘Ik heb het chic gemaakt en zo.’

‘Je bent vreselijk.’ Ze pakte mijn haar vast en drukte haar mond tegen de mijne, waarna ze haar tong tussen mijn lippen liet glijden. ‘Maar je maakt me aan het lachen.’

‘Ik kan nog veel meer dan dat,’ zei ik en ik raakte haar weer aan.

Ze glimlachte met haar mond op de mijne. ‘Laten we er dan voor gaan.’

*

De volgende ochtend werd ik wakker van de zon die door de gordijnen scheen.

Even was ik vergeten waar ik was, maar toen ik ademhaalde rook ik Bianca’s parfum. Ik keek naar haar kant van het bed en was teleurgesteld dat het leeg was, waarna ik me langzaam bewust werd van het geluid van de douche in de badkamer. Ik keek op de wekker op het nachtkastje. Het was net na negenen.

Afwezig liet ik mijn hand over de gekreukte lakens glijden, op de plek waar ze had geslapen. Na de vierde ronde waren we allebei vrij snel in slaap gevallen, zo rond drie uur ’s nachts. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatste zoveel seks in één nacht had gehad. Misschien wel nooit. Maar ik bleef haar maar willen.

Ik had al het idee dat Bianca vurig zou zijn in bed en dat was ze. Fel, speels, attent, vrijgevig. Zelfs tijdens de seks vond ze het leuk om me te bijten, te plagen en te ruziën. Dat vond ik prima, want het wond me alleen maar op. En uiteindelijk gaf ze altijd toe. En waarom ook niet, als het resultaat een orgasme was dat, zoals ze het zelf zei, ‘de aarde liet beven’?

Mijn lul begon rechtop te staan en fronsend ging ik weer op mijn rug liggen. Dit had geen zin. De zon was opgekomen, de clausule was verlopen en het contract was weer ingegaan. Wat was ik trouwens aan het doen? Als een smoorverliefde idioot lag ik de lakens te strelen. Ik hield niet op die manier van haar. Ik hield van niemand op die manier en dat wilde ik ook niet. Liefde was verwarrend, rommelig en onvoorspelbaar. Ik wilde toch geen huis bouwen op drijfzand?

Bianca kwam de badkamer uit met een handdoek om haar lichaam gewikkeld en een andere handdoek als een tulband om haar hoofd. Haar bril was beslagen. ‘Je bent wakker,’ zei ze.

‘Ik ben wakker.’ Aangezien ik niet goed wist hoe het nu tussen ons zat, probeerde ik snel het laken zo te leggen dat mijn ochtendlul niet te zien was.

Te laat.

‘Je bent wel heel erg wakker,’ zei ze giechelend om de tent die mijn erectie had gevormd.

‘Zo word ik altijd wakker,’ verdedigde ik mezelf, omdat ik niet wilde dat ze wist dat ik zo stijf was geworden doordat ik aan haar had gedacht.

‘Maak je niet druk, ik zal je niet vragen om weer met je toverstaf te gaan spelen.’ Ze liep naar haar koffer en bukte zich.

Oké. Dus we waren terug bij af. Prima, maar eigenlijk vond ik het helemaal niet prima. Ik voelde me boos en rancuneus.

Maar dat wilde ik niet laten merken.

‘Goed,’ zei ik. Voorzichtig ging ik uit bed en nam het laken mee. Ik sloeg het als een toga om me heen en liep naar de badkamer, terwijl ik probeerde niet te kijken naar haar kont die een stukje onder de handdoek uitstak.

Bianca kwam overeind met kleding in haar handen en een glimlach op haar lippen. ‘Je hoeft je niet te verstoppen, Enzo. Ik heb al gezien wat er onder het laken zit.’

‘Ik verstop me niet. Ik dek me toe. Dat doe ik voor jou,’ voegde ik eraan toe.

Haar wenkbrauwen schoten de lucht in. ‘Voor mij?’

‘Ja. Ik wil niet dat je opgewonden raakt om iets wat je niet kunt krijgen. Alsof je favoriete toetje op de menukaart staat, terwijl je het niet mag bestellen.’

Ze snoof. ‘Maak je maar geen zorgen. Ik heb afgelopen nacht genoeg toetjes gehad voor de komende tijd.’

‘Heel graag gedaan,’ zei ik en ik maakte een buiginkje voordat ik de badkamer in ging.

Daarbinnen bleef ik staan en haalde diep adem.

Het zou moeilijker worden dan ik dacht om tijdens fase twee mijn waardigheid en mentale gezondheid te behouden.

10

Bianca

Zodra de badkamerdeur dicht was, ging ik op bed zitten en liet mijn adem ontsnappen.

Vanaf het moment dat ik wakker werd en keek hoe hij naast me lag te slapen, deed ik alsof.

Alsof mijn hart niet sneller ging slaan door hem. Alsof afgelopen nacht niet de beste nacht van mijn leven was geweest, de heetste, meest romantische en leukste. Alsof ik gewoon weer kon doen alsof alles normaal was.

Maar ik had geen keuze. Dit was onze afspraak. De overeenkomst die we hadden gesloten. En ik wilde niet zo iemand zijn die seks voor liefde aanzag, daar had hij me al voor gewaarschuwd. Hij hield er niet van als een vrouw het ene zei terwijl ze iets anders deed of als ze van gedachten veranderde over wat ze van hem wilde.

Maar dat gold niet voor mij, toch? Niet echt. Het was niet zo dat ik verliefd op hem was, dacht ik, terwijl ik hem in zijn slaap bewonderde, zo knap, naakt en sexy en verfomfaaid. Als ik dichter bij hem zou komen, kon ik vast de warmte van zijn huid voelen. Zou hij me tegen hem aan laten liggen? Zou hij zijn armen om me heen slaan? Zou hij me vasthouden of me juist wegduwen?

Ik kon het niet riskeren dat hij me zou afwijzen. Dat kon ik echt niet.

Dus in plaats van dichter bij hem te gaan liggen, ging ik uit bed en nam een douche. Ruw scrubde ik mijn huid, alsof ik de herinnering aan hem van me kon afschrobben. Alsof ik zijn gevoelens kon wegwassen. Alsof ik zo van dat stomme idee zou afkomen dat er echt iets tussen ons zou kunnen zijn.

Toen ik uit de badkamer kwam, dwong ik mezelf om me zo te gedragen zoals hij van me zou verwachten. Alsof afgelopen nacht niets meer voorstelde dan dat. Ik glimlachte. Ik plaagde hem. Ik lachte als hij me terug plaagde. En ik lachte hardop toen ik hem in dat laken naar de badkamer zag gaan, waarbij hij probeerde om zijn erectie te verbergen die als een zwaard tegen het laken duwde.

Hij had er geen idee van hoe graag ik dat laken van hem af wilde rukken, mijn handdoek op de vloer wilde gooien en met hem terug in bed wilde springen.

Nee. Hij kon niet weten hoe ik me voelde. Hoe ik meer om hem was gaan geven dan goed voor me was. Hoeveel spijt ik had dat ik op die regel over geen seks had gestaan. Hoe graag ik wilde dat er ook maar één ding van wat hij afgelopen nacht tegen me had gezegd waar was.

Hoe bang ik was dat afgelopen nacht niets voor hem betekende. Nee, dat was stom. Daar hoefde ik niet bang voor te zijn. Ik wíst dat het niets voorstelde. Ik had me gewoon raar gedragen, misschien kwam dat door alle hormonen in mijn systeem. Door een orgasme kwam er iets vrij waardoor je helemaal beneveld raakte en knuffelig werd. Na al die orgasmes die Enzo me vannacht had bezorgd was mijn systeem duidelijk van slag.

Ik moest gewoon wachten tot die hormonen tot rust zouden komen. Het script volgen en de schijn ophouden. Ik legde een hand op mijn buik, haalde diep adem en ademde uit. Ik kon dit.

Toen keek ik naar mijn ring.

Echt, op dit punt in het spel had ik geen keuze.

*

Tegen de tijd dat Enzo uit de badkamer kwam, drijfnat en met een handdoek laag om zijn heupen, was ik volledig aangekleed. Ik zat op het bed mijn haar te borstelen.

Mijn maag kneep samen toen hij langs me liep. ‘Heb je je probleem opgelost?’

‘Ik had geen probleem, Bianca. Ik had een stijve. Die ging vanzelf weg.’

‘Helemaal vanzelf?’ plaagde ik. Ondertussen kneep ik mijn dijen tegen elkaar om het getintel tussen mijn benen te onderdrukken.

‘Ja,’ snauwde hij. Met zijn rug naar me toe gooide hij de handdoek op de grond en hij haalde een boxershort uit zijn tas.

Ik keek toe hoe hij erin stapte en hem optrok, met verlangen dat zich vanbinnen ophoopte. Sjezus, hij had echt een mooi kontje. En die rode strepen op zijn rug, had ik dat gedaan? Shit, dat was geil.

Ik probeerde normaal te klinken. ‘Heb je honger? We zouden naar beneden kunnen gaan om in de eetzaal te ontbijten voordat we vertrekken. Ik neem aan dat we geen ontbijt op bed willen.’

‘De eetzaal is prima.’ Hij stapte in een spijkerbroek en trok hem op. ‘Tenzij je hier de hele dag wilt rondhangen om naar mijn kont te staren.’

Toen besefte ik dat hij me kon zien kijken in de spiegel. Meteen werd ik rood. ‘Ik zat niet naar je kont te staren!’

Hij grijnsde. ‘Niet?’

‘Nee.’ Nerveus stond ik op. ‘Ik had hem gewoon alleen... gezien. Meer niet. Hij was op ooghoogte. Maar van nu af aan zou ik het waarderen als je niet meer naakt rond zou willen lopen. Ondanks wat er vannacht is gebeurd, is dit nog steeds een zakelijke overeenkomst. Ik wil niet dat de grenzen vervagen en dat we niet meer weten waar we aan toe zijn.’

‘Tien minuten geleden zei je nog dat ik me niet achter een laken hoefde te verstoppen omdat je me al naakt gezien had.’ Duidelijk geamuseerd deed hij deodorant op.

Het was al heel lang geleden dat ik had gekeken hoe een man zich aankleedde. Ik was vergeten dat het net zo intiem kon zijn als toekijken terwijl hij zich uitkleedde. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. ‘Ik wil er gewoon duidelijk over zijn dat de regels nu weer gelden.’

‘Maak je niet druk. We hebben in mijn huis allebei onze eigen slaapkamer, dus je zult niet van slag raken door mijn naakte kont.’ Hij gooide zijn deo terug in de tas en trok een wit T-shirt over zijn hoofd.

‘Trek ik nog steeds vandaag bij je in?’ vroeg ik, terwijl ik in de spiegel zijn buikspieren onder het katoen zag verdwijnen, teleurgesteld dat ze uit het zicht waren.

‘Ik vind het best.’

‘Goed. Ik heb alles al ingepakt. We zullen een paar keer moeten rijden, maar alles staat in dozen klaar.’ Ik keek hoe hij een blauwe trui aantrok en besefte dat ik hem nog steeds aangaapte, dus ik draaide me om en liep naar de badkamer. ‘Ik zal mijn haar even föhnen, dan kunnen we gaan eten.’

In de badkamer deed ik de deur achter me dicht, zette de föhn op de koudste stand en richtte hem op mijn gezicht.

*

‘Wat is de kans dat het ons gisteravond, je weet wel, gelukt is?’ Enzo nam een hap van zijn omelet en keek me nieuwsgierig aan.

‘Dat wat gelukt is?’ vroeg ik terwijl ik boter op mijn toast smeerde.

‘Dat we ons tijd en geld bespaard hebben. Dat fase twee voor elkaar is.’

Ik praatte zo zacht dat ik fluisterde. ‘O, je bedoelt wat de kans is dat ik zwanger ben?’

‘Ja.’

Ik nam een hap van mijn toast en trok mijn schouders op. ‘Geen idee. Zoals ik gisteren al zei, mijn ovulatie is niet normaal, dus ik weet nooit zeker wanneer mijn vruchtbare dagen zijn. Maar als ik zou moeten raden, dan zou ik zeggen klein tot zeer klein.’

‘Ik begrijp niets van hoe dat zit met die vruchtbare dagen. Kun je niet altijd zwanger worden? Moet je op bepaalde dagen wachten?’

‘Nou, ik denk dat het technisch gezien wel mogelijk is om op elk moment zwanger te raken, maar dat is niet waarschijnlijk. Zeker voor mij.’

Met een bedenkelijke blik keek hij me aan, alsof hij me niet geloofde. ‘Maar we hebben het gisteren wel vier keer gedaan. Ik heb het gevoel dat ik zeker een keer in de roos geschoten heb.’

Lachend pakte ik mijn koffie. ‘Het is iets anders dan dartpijltjes gooien, Enzo. Het hangt niet af van je mate van bekwaamheid, hoe indrukwekkend die ook mag zijn.’

‘Dus je bent onder de indruk van mijn bekwaamheid?’

‘Misschien,’ zei ik terughoudend. ‘In elk geval van je uithoudingsvermogen. Je enthousiasme. En de grootte van je, ehm, gereedschap. Wat dat betreft moet ik mijn woorden terugnemen.’

Hij glimlachte zelfingenomen. ‘Dank je. Ik kan altijd goed werk afleveren onder de druk van een deadline.’

Ik hield mijn hoofd schuin en keek hem met samengeknepen ogen aan. ‘Bedoel je te zeggen dat je het zag als werk?’

‘Oké, ik presteer goed onder druk. Is dat beter?’

‘Amper.’

‘Luister, het was een race tegen de klok, zo bedoelde ik het. Ik dacht dat je elk moment kon zeggen dat het tijd was, dat de clausule niet meer geldig was en we ons weer aan het contract moesten houden. Ik wilde mijn voldoening eruit halen, voordat jij de winkel dicht zou gooien.’

‘En is dat gelukt?’

‘Mijn voldoening eruit halen?’ Zijn ogen hielden de mijne vast, hij knipperde ondeugend. ‘Eerlijk gezegd niet, nee.’

Mijn maag kneep zich samen. Ik zette mijn koffie neer, het kopje trilde op het schoteltje. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Niets. Ik heb alleen je vraag beantwoord.’

We keken elkaar nog steeds strak aan toen onze serveerster, Shelly, verscheen.

‘En hoe gaat het met ons pasgetrouwde stel?’ vroeg ze terwijl ze onze koffiekopjes bijschonk.

‘Goed,’ zei Enzo.

Ik kon nog steeds niets uitbrengen.

‘Gaan jullie nog op huwelijksreis?’ Shelly glimlachte weemoedig naar ons. ‘Naar een warm en zonnig oord?’

‘Nee, Shelly.’ Enzo bracht zijn charme in en pakte mijn hand. ‘Geloof het of niet, ik heb mijn prachtige bruid aangeboden dat we overal naartoe konden gaan waar ze wilde, waar ter wereld ook. En weet je wat ze zei?’

‘Wat?’ vroeg Shelly gefascineerd.

Enzo keek me aan met een ontwapenende glimlach. ‘Ze zei dat ze geen luxe reisje naar een exotisch oord nodig had. Getrouwd zijn met mij zou voor haar al een vakantie zijn.’

‘O.’ Shelly klakte met haar tong en legde een hand op haar borst terwijl ze naar me keek alsof ze een traantje moest laten. ‘Zei je dat echt?’

‘Zoiets.’ Met een neppe glimlach op mijn gezicht stampte ik onder tafel op Enzo’s voet.

Shelly zuchtte. ‘Dat is zo romantisch.’

‘Ja toch?’ Enzo kuste mijn hand. ‘Wat zeg je ervan, dotje, zullen we zo gaan?’

Ik staarde hem aan. ‘Ja.’

‘Zal ik het op de rekening van de kamer zetten?’

‘Ja, graag.’ Enzo schonk haar nog een laatste glimlach. ‘Dank je.’

Toen we weer alleen waren trok ik mijn hand uit die van Enzo. ‘Waar sloeg dat op?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik zat gewoon in mijn rol. Ik dacht dat een handkus wel was toegestaan.’

‘Nee, dat niet. Maar wat je zei. Over dat je er vannacht geen voldoening uit had gehaald.’

‘O, dat.’ Enzo pakte zijn koffie en nam een slokje.

‘Ja, dát. Wat bedoelde je daarmee?’ Mijn hart ging tekeer.

‘Precies zoals ik het zei. Ik heb nog geen voldoening. Als ik met iemand anders was geweest, en de situatie anders was, dan had ik hier niet met haar beneden zitten ontbijten. Dan zouden we boven nog in bed bezig zijn de neprozenblaadjes ervanaf te gooien.’ Hij zette zijn kopje neer. ‘Maar regels zijn regels en ik begrijp waarom we ze in stand moeten houden.’

‘O ja?’

‘Tuurlijk. Zoals je zojuist zei toen je van slag was door mijn naakte kont, dit is nog steeds een zakelijke overeenkomst. De grenzen moeten niet vervagen.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Toch?’

‘Ja.’ Ik pakte mijn koffie en nam een slokje. ‘Dat is inderdaad wat ik zei.’

*

Na het ontbijt checkten we uit en reden naar mijn appartement. Onderweg belde Enzo Griffin om te vragen of we zijn busje mochten lenen. Dat vond Griffin geen probleem en hij bood zelfs aan om te komen helpen met de verhuizing. Hij zei dat hij rond een uur bij mij zou zijn, als hij klaar was met een paar klusjes bij de Bellamy Creek Garage, waar hij de eigenaar van was en waar hij werkte als hoofdmonteur. De garage was gevestigd in een oude brandweerkazerne en hij woonde met Blair in een appartement erboven.

In de tussentijd vervoerden Enzo en ik wat kleinere spullen in mijn auto en zijn suv. Ik liet mijn bmw in zijn garage staan en samen reden we terug naar mij. We gingen nog één keer heen en weer naar Enzo’s huis voordat Blair en Griffin samen verschenen.

Blair had broodjes van haar bakkerij meegenomen en we namen een korte lunchpauze voor we de rest van de dozen achter in het busje laadden.

Aangekomen bij Enzo hielp iedereen mee om mijn spullen naar binnen te krijgen. Ruim de helft van de dozen ging naar de logeerkamer boven die Enzo voor me had opgeruimd. De kamer was erg ruim en prachtig ingericht. Er stond een tweepersoonsbed met een hoofdbord dat bekleed was met antracietkleurig suède, een zwartgeverfd dressoir met een spiegel met zilveren rand erboven en een zwart nachtkastje. De muren waren geverfd in een zachte grijstint en het witte beddengoed zag er verrassend zacht uit. Er stonden zelfs witte rozen in een vaas op het dressoir.

Toen ik de rozen zag sloeg mijn hart op hol. Het was precies zo’n lief, attent gebaar dat Enzo graag maakte, waar ik achter was gekomen. Maar meer dan dat was het ook niet, het was voor de show.

Ik keek ervan weg.

Aan de andere kant van de hal was mijn eigen badkamer, brandschoon en voorzien van zachte witte handdoeken. Hij had zelfs mijn favoriete shampoo en conditioner gekocht, die hij in de badkamer bij mij thuis zal hebben zien staan.

Verdomme. Waarom bleek nu dat hij zo attent was? Zo vrijgevig? Zo goed in bed?

Dit was precies de manier waarop hij me zo kon ergeren.

Ik bedoel, wie was de echte Enzo? De arrogante klootzak die me al die onzin had laten zeggen bij onze trouwgeloften of de aardige vent die bloemen voor me kocht?

Blair kwam met me mee naar boven, zogenaamd om me te helpen met uitpakken, maar ze was vooral gewoon nieuwsgierig.

‘En? Hoe was jullie huwelijksnacht?’ Ze ging op het bed zitten en bewoog haar wenkbrauwen op en neer.

De mannen waren beneden, buiten gehoorsafstand, maar ik deed toch de slaapkamerdeur dicht. ‘Goed.’

‘Vertel! Heeft hij nog wat geflikt?’

Ik maakte een doos open en begon mijn sokken, bh’s en ondergoed in laatjes te leggen. ‘Misschien.’

Achter me slaakte Blair een gilletje. ‘Ik wist het wel!’

Ik draaide me om en zag dat ze op haar rug lag met haar voeten in de lucht. ‘Hoe bedoel je?’

Ze ging weer zitten. ‘Nadat ik jullie bij de receptie had gezien, wilde ik met Griffin om vijftig dollar wedden dat jullie twee niet samen op een hotelkamer konden zitten zonder van elkaar af te blijven.’

‘Echt?’ Ik lachte.

‘Ja, alleen het was zo overduidelijk dat Griffin de weddenschap niet eens wilde aannemen.’

‘Hoezo was het overduidelijk?’

‘Dat was gewoon zo. Er is iets tussen jullie dat gewoon een soort van knettert.’

Hoofdschuddend leunde ik tegen het dressoir. ‘Ik weet niet eens meer wat er precies gebeurde. Het ene moment zaten we zoals altijd te ruziën en het volgende moment trok ik mijn broek uit.’

Ze giechelde. ‘Zoals ik al verwacht had. En was het goed?’

‘Het was fantastisch,’ gaf ik toe. ‘Die man weet waar hij mee bezig is. En hij denkt juist helemaal niet alleen maar aan zichzelf, zoals ik had gedacht. Hij is geduldig en attent en heeft bijzonder goede vaardigheden.’

‘Wauw. Was het een soort van haatseks?’

Daar dacht ik even over na. ‘Nee. We hebben veel gelachen. Het was heel leuk. Na de eerste keer waren we allebei kwaad dat het zo lekker was.’

‘Waarom waren jullie daar kwaad om?’

‘Omdat we het maar één keer mochten doen. Maar daarna deden we het nog eens over.’ Mijn wangen werden warm. ‘Drie keer.’

Haar mond viel open. ‘Zelfs Griffin en ik hebben het maar één keer gedaan op onze huwelijksnacht.’

‘Dat is anders. Jullie hadden al eerder seks gehad en jullie wisten dat je je hele leven nog zou hebben, jullie kunnen het zo vaak doen als je wilt. Enzo en ik hadden alleen die ene nacht maar.’

Ze leek in de war. ‘Dat begrijp ik niet. Jullie zijn getrouwd. Waarom zou je alleen die ene nacht hebben?’

‘Omdat seks geen deel uitmaakt van onze overeenkomst.’ Ik draaide me weer om en ging verder met mijn kleding in de laden te leggen. ‘Daar zijn we het over eens. We hadden onszelf alleen een vrijkaart voor de huwelijksnacht gegeven. Nu gelden de regels weer.’

Dat liet ze even op zich inwerken. ‘Dus nu zeg je eigenlijk dat je hem zou wegsturen als hij vanavond op je slaapkamerdeur zou kloppen?’

‘Dat gaat hij niet doen.’ Maar alleen al bij de gedachte werd mijn hele lichaam warm.

‘Maar stel dat hij dat wel zou doen,’ drong ze aan. ‘Wat doe jij dan?’

‘Hmmm. Is hij aangekleed?’

‘Hij heeft alleen een broek aan.’

‘Shit. En valt die lok haar zo over z’n voorhoofd?’

‘Absoluut. En hij ruikt lekker. Echt heel lekker.’

‘Argh, dat is zo irritant.’ Ik zuchtte. ‘Het liefst zou ik graag de eerste vrouw in zijn leven zijn die weerstand tegen hem kan bieden.’ Ik keek haar aan. ‘Maar realistisch gezien zou ik er nog geen twee seconden over nadenken voor ik hem zou bespringen.’

Ze giechelde van plezier. ‘Ik wist het wel.’

*

Blair en Griffin bleven eten, en ik kookte voor het eerst in Enzo’s keuken. Italiaanse bruiloftsoep en bruschetta op geroosterd zuurdesembrood. Enzo had aangeboden om naar de supermarkt te gaan voor de ingrediënten, dus nadat ik zijn voorraadkast en koelkast had bekeken, had ik hem met een lijstje op pad gestuurd. Griffin ging met hem mee en Blair hielp me met het uitpakken van de rest van mijn spullen en het herorganiseren van Enzo’s keuken.

De komende tijd zou hij waarschijnlijk niets kunnen vinden, maar mijn systeem was veel handiger voor als je wilde koken. De keuken was trouwens heel mooi, met de nieuwste apparatuur, prachtig afgewerkt en er stonden dure, koperen pannen. Ik vond het heerlijk om er te koken.

Nadat Griffin en Blair naar huis waren gegaan, deed ik met Enzo de afwas en we ruimden de keuken op. Toen de gootsteen leeg was en het aanrecht glom, had ik zin in een kopje thee. Ik was nogal nerveus en ik had het idee dat alcohol geen goed idee zou zijn. Hoe verder de avond vorderde, hoe zenuwachtiger ik werd. Had Blair gelijk? Zou hij op mijn deur kloppen?

Ik pakte een witte mok uit het kastje en vond in de voorraadkast een doosje kruidenthee dat ik van thuis had meegenomen. ‘Wil je ook?’ vroeg ik aan Enzo, die bij het keukeneiland op zijn telefoon stond te kijken.

Hij keek op. ‘Nee, dank je.’ Toen richtte hij zijn aandacht weer op het scherm en fronste.

‘Wat is er?’ Ik vulde mijn mok met de heetwaterkraan.

‘Mijn moeder wil dat we zondagavond na de kerk bij hen komen eten.’

‘Oké.’ Ik was even stil. ‘Is dat een probleem?’

Hij keek me aan. ‘Pastoor Mike komt ook. Ik denk dat hij ons wil gaan overhalen om toch ons huwelijk te laten inzegenen.’

‘O.’ Ik liet het theezakje in het hete water vallen. ‘Daar heb ik nog steeds geen goed gevoel bij. Omdat dit geen echt huwelijk is.’

‘Ik ook niet.’ Hij legde zijn telefoon weg en wreef met beide handen over zijn gezicht. Vandaag had hij zich niet geschoren en zijn stoppels waren donkerder en dikker dan normaal. ‘Ik verzin wel iets om het af te wimpelen. Heb je zin om een film te kijken of zo?’

‘Best.’

Met mijn thee liep ik naar de kleinste van de twee banken en ging in de hoek ervan zitten, met mijn benen languit over de zitting. Nadat hij een biertje uit de koelkast had gepakt, ging Enzo aan de andere kant van dezelfde bank zitten, al stond er nog een naast, een grotere zelfs, waarvandaan je net zo goed het grote televisiescherm kon zien. Allebei namen we niet de moeite om de afstandsbediening te pakken om de tv aan te zetten.

‘Gaat het?’ vroeg ik. Ik had mijn handen om mijn warme mok gevouwen.

‘Ja. Ik zit gewoon even na te denken.’

‘Over de pastoor?’

‘Over mijn ouders, eigenlijk.’

‘Wat is daarmee?’

Hij wreef over dat plekje onder zijn mond waar hij altijd over wreef als hij ergens over piekerde. ‘Hun relatie heeft er voor het grootste deel voor gezorgd dat ik nooit wilde trouwen.’

Ik nam een slok thee. ‘Vertel.’

‘Het komt erop neer dat ik ben opgegroeid met het idee dat het huwelijk betekent dat er altijd herrie is, veel frustratie en dat het destructief is. Er wordt veel geschreeuwd en wat je het hardste schreeuwt, is precies dat waar je de ander het best mee op de kast jaagt. Je laat nooit iets los als je daarmee een ruzie kunt uitlokken. En als je je punt niet duidelijk kunt maken door te schreeuwen, dan ga je met deuren gooien, of met borden, of je dreigt weg te gaan.’

‘Wauw.’ Mijn ogen waren groot. ‘Ik had geen idee dat je ouders zoveel ruziemaakten.’

‘Dat doen ze niet in het openbaar. En misschien is het niet meer zo erg als het vroeger was, maar toen ik opgroeide was het erg genoeg. Ik kon me niet voorstellen waarom iemand ooit met iemand zou willen trouwen als dat niet hoefde. Alsof je een ander een handleiding geeft hoe diegene jouw leven compleet kan verzieken. Een gedetailleerde gebruiksaanwijzing hoe je de ander kunt ophitsen en uitlokken.’

‘Nou, ze zullen het ook wel goed hebben gehad. Ze zijn nog steeds samen.’

‘Ja. Ze waren in twee dingen heel goed. Ruzie en seks.’

Ik kon het niet laten om hem een duwtje te geven met mijn blote tenen. ‘Klinkt als een ander getrouwd stel dat ik ken.’

Hij lachte en zette zijn biertje aan zijn lippen. ‘Alsjeblieft, zeg. Nee, wij zijn niet zoals mijn ouders.’

‘Nee, dat niet. En ook niet zoals die van mij.’ Ik was even stil toen ik nog een slok thee nam. ‘Mijn moeder stelt zich volledig ten dienste van mijn vader. Ze is nog nooit tegen hem in gegaan, ook niet als ze het ergens echt niet mee eens was. Ik werd er altijd gek van. En ik denk...’ Ik aarzelde voordat ik dit toegaf. ‘Ik denk dat ik daarom zo kwaad ben om mijn vorige relatie. Ik ben veel te lang meegegaan in wat hij wilde, om maar bij hem te blijven. Niet dat mijn vader ooit mijn moeder bedrogen heeft, niet dat ik weet tenminste, maar zo wilde ik nooit zijn. Timide en onderdanig.’

Vanuit zijn ooghoeken keek hij me aan. ‘Prinses, je hebt geen enkel dienstbaar of onderdanig gen geërfd.’

Ik porde hem weer met mijn voet en hij pakte hem. Toen keek hij me aan. ‘Waarom heb je van die koude voeten?’

‘Sorry.’ Ik trok mijn knieën op. ‘Mijn sokken waren nat geworden en ik ben vergeten andere aan te trekken.’

Hij stond op en pakte een dekentje van de andere bank, dat hij over mijn benen legde. En dat niet alleen, maar toen hij ging zitten, tilde hij mijn voeten op zijn schoot en masseerde ze met één hand terwijl hij verder praatte. ‘Ik denk dat ik eigenlijk wilde zeggen dat ik blij ben dat wij het op onze manier doen. Ik was er altijd bang voor om zoals zij te eindigen. Dat leek me geen prettige manier van leven.’

‘Dat vind ik ook,’ zei ik. Mijn tenen werden warmer en mijn binnenste ook. ‘Ons huwelijk is dan misschien wel nep, maar het functioneert wel.’

‘Juist.’ Zijn hand bleef stil op mijn voeten liggen en hij keek ernaar. Toen liet hij langzaam zijn vingers naar mijn scheenbeen glijden.

Ik hield mijn adem in.

Maar het volgende moment schraapte hij zijn keel en pakte de afstandsbediening. ‘Wat zullen we kijken?’

We besloten een paar afleveringen van Schitt’s Creek te kijken. Allebei konden we erom lachen en de sfeer in de kamer werd minder gespannen. Maar de spanning kwam terug toen we de tv uitzetten en naar bed gingen. Enzo volgde me de donkere trap op.

Met ingehouden adem hoopte ik dat hij zijn armen om me heen zou slaan. Dat ik zijn warme, stevige lichaam achter me kon voelen, dicht tegen me aan. Dat ik zijn stem mijn naam hoorde fluisteren, dat hij me vertelde dat hij niet in zijn eentje wilde slapen.

Toen dat nog niet gebeurd was zodra ik boven was aangekomen, liep ik naar links, linea recta naar mijn slaapkamer.

‘Truste,’ zei hij zachtjes.

‘Truste,’ zei ik, zonder me om te draaien. In mijn kamer leunde ik tegen de gesloten deur om te luisteren. Toen ik zijn slaapkamerdeur hoorde dichtgaan, liet ik mijn adem ontsnappen.

Blijkbaar zou hij me deze avond niet op de proef stellen.

Daar zou ik blij mee moeten zijn.

11

Enzo

Ik maakte me klaar om naar bed te gaan en boos sloeg ik de deken open. Toen ik tussen de lakens lag, trok ik ze op tot aan mijn middel en staarde kwaad in het donker naar het plafond.

Ik wilde haar. Ik wilde haar en ze was verdomme hier, aan de andere kant van de muur. Dit was belachelijk.

Hoe zou zij erover denken? Wat zou ze doen als ik op haar deur zou kloppen?

Maar welke reden zou ik daarvoor hebben? De regels golden weer, onze huwelijksnacht was voorbij. Ik kon er geen smoes voor bedenken. Als ik naar haar kamer zou gaan, zou ze of denken dat ik een varken was dat alleen maar seks wilde, of vermoeden dat ik iets voor haar voelde.

Ik weet niet wat erger zou zijn.

Als ik nou maar een goede reden zou kunnen bedenken om de regels van het contract te overtreden, zou het prima zijn. Ik draaide me op mijn buik en sloeg een paar keer op mijn kussen voordat ik mijn gezicht erin begroef. Zodra ik mijn ogen dichtdeed, verscheen ze. Ze knoopte haar pyjamajasje los, daagde me uit om haar aan te raken. Ze liet zich tussen mijn dijen glijden en nam mijn lul in haar mond. Ze legde haar handen op mijn kont, trok me dieper in haar, mijn lul was in haar begraven. Ik kreunde in mijn kussen bij de gedachte aan hoe lekker dat was geweest.

En ineens wist ik het. De reden waarom we het nog een keer konden doen. Het was geniaal!

Ik sprong uit bed, liep door de donkere hal en klopte op haar deur.

‘Ja?’ riep ze.

‘Mag ik binnenkomen?’

‘Oké.’

Ik deed de deur open en zij knipte het lampje op het nachtkastje aan. Ze zat rechtop in bed.

‘Wat is er?’ vroeg ze met haar blik op mijn blote borstkas gericht.

‘Ik zat zo eens te denken.’

‘Waarover?’

‘Over het besparen van tijd en geld.’

Ze knipperde. ‘Hè?’

Ik kwam naar haar toe en ging op de rand van het bed zitten. ‘Om tijd en geld te besparen met de inseminaties, zoals je zei. In plaats van elke maand te betalen voor een injectie, kunnen we het gratis thuis proberen, zo vaak als we willen.’ Ik legde mijn hand op de deken waar haar been onder lag. ‘Aangezien we het toch al hebben gedaan.’

‘Maar...’ Haar blik dwaalde naar mijn hand. ‘De regels dan?’

‘Dat heb ik al bedacht. Wat als we samen overeenkomen om die specifieke regel op te schorten, in het belang van het vergroten van de kans op succes in fase twee?’ Terwijl ik uit mijn nek lulde, liet ik mijn hand naar haar dij glijden. ‘Ik heb het gevoel dat fase twee een sterke, proactieve toewijding verdient en een innovatieve aanpak om onze kans op conceptie te maximaliseren.’

Ze lachte. ‘Dus daarvoor ben je nu hier? Om de kans op conceptie te maximaliseren?’

‘Absoluut. Waarom anders?’

‘Ik weet niet.’ Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Zeg jij het maar.’

We staarden elkaar aan.

Het was een staarcompetitie die ik niet wilde verliezen.

Maar ik wilde ook niet vertrekken.

‘Oké, misschien is er dan ook nog wel een andere reden,’ dekte ik mezelf in.

Door haar tevreden glimlach kreeg ik genoeg zelfvertrouwen om haar een kus te geven, maar toen ik naar haar toe boog, legde ze twee vingers op mijn lippen. ‘Dan moet je eerst vertellen wat die reden is.’

Geërgerd ging ik weer rechtop zitten. ‘Luister, je bent uiteindelijk met mij getrouwd vanwege mijn superieure genetisch materiaal, dat ik je nu gratis aanbiedt, wanneer je het maar wilt. Wat is het probleem?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat is niet zoals het werkt.’

Ik snoof luidruchtig. ‘Goed dan. Ik had het vannacht erg naar mijn zin met je.’

‘En?’

‘En dat wil ik nog een keer.’

‘Omdat?’

‘Omdat het lekker was.’

‘Máár,’ ze haalde haar schouders op, ‘je kunt jezelf in je eentje op je kamer ook een lekker gevoel bezorgen. Daar heb je mij niet voor nodig.’

‘Prima.’ Ik keek haar boos aan. ‘Ik vind het leuk om jóú een lekker gevoel te bezorgen.’

Die glimlach verscheen weer. ‘Waarom? Vind je me leuk?’

‘Verdomme, Bianca,’ tierde ik. ‘Wat ben je toch een irritant mens! Ik wil je, oké? Is dat wat je wilt horen? Ik heb vanavond bij je aangeklopt omdat ik in mijn eentje in bed lag en maar aan jou bleef denken. Je kunt zeggen dat ik op moet donderen, maar stop met die spelletjes! Wil je me of niet?’

Als antwoord pakte ze mijn hoofd en drukte haar mond op die van mij. ‘Ja, ik wil je,’ fluisterde ze. ‘Maar ik hou van spelletjes.’

Ik gleed onder de lakens, ging op haar liggen en veroverde haar mond. ‘Je maakt me helemaal gek,’ zei ik terwijl ik mijn lul tussen haar benen duwde en haar polsen op het matras gedrukt hield. ‘Echt waar, het is of ik ze niet meer allemaal op een rijtje heb.’

Lachend begroef ze haar gezicht in mijn nek en ademde in. ‘Jeetje, ze had gelijk. Je ruikt écht lekker.’

‘Hè?’

‘Laat maar. Ik heb besloten dat ik het eens ben met je voorgestelde wijziging met betrekking tot onze eerdere overeenkomst,’ zei ze terwijl ze haar benen om me heen sloeg. ‘Daarbij waardeer ik vooral je aanzienlijke inbreng en je bereidheid om flexibel te zijn. Zullen we de orgasmes dan maar als toegevoegde waarde beschouwen?’

Ik grijnsde toen ik op haar neerkeek. ‘Dat bevalt me wel.’

*

Ik bracht de hele nacht in haar bed door, en toen we de volgende ochtend wakker werden, lag ze nog steeds in mijn armen. Regen tokkelde zachtjes op het dak. Ik ademde in en rook de geur van haar haar. Eventjes drukte ik mijn lippen op haar hoofd.

Zo hield ik van haar. Warm. Lief. Zacht. Geen gepraat.

Door die gedachte moest ik grinniken en ze bewoog. Maar ze bleef liggen zoals ze lag, met haar wang tegen mijn borst en een arm en been over me heen geslagen. Vroeger vond ik het altijd verstikkend als iemand zo aan me hing. En dan had ik allang voor de zon opkwam het bed verlaten. Deze ochtend, met Bianca, dacht ik er alweer aan dat ik in haar wilde zijn.

Over hekserij gesproken.

‘Denk je dat we verwacht worden in de kerk?’ vroeg ze met een slaperige stem.

‘Waarschijnlijk wel. En dan moeten we voor het avondeten naar mijn ouders.’

Ze zuchtte. ‘O ja.’

Ik streelde haar rug, volgde met mijn vingers haar ruggenwervel.

‘Ik denk dat we het wel kunnen overslaan. Niemand zal het ons kwalijk nemen tijdens ons huwelijksweekendje.’

‘Maar de pastoor komt ook eten.’

‘Nog een goede reden om zelf niet aanwezig te zijn. Mijn moeder zal waarschijnlijk proberen of hij ons bij de Parmezaanse kip kan inzegenen.’

‘Goed punt. Laten we spijbelen.’

‘Wat zouden we dan kunnen gaan doen? Hoe ziet jouw perfecte zondag eruit?’

‘Hm.’ Haar hand dwaalde langs mijn buik naar beneden. ‘Dit is een goed begin.’

‘Mee eens.’

‘En er moet iets te eten zijn. Wafels of zoiets. Dan zou ik waarschijnlijk op de bank kruipen met een boek, een dekentje en koffie.’ Ze keek naar me op. ‘Is dat saai?’

‘Ja.’

Ze glimlachte. ‘Wat zou jij dan doen op deze regenachtige zondag?’

‘Eerlijk gezegd zou ik waarschijnlijk proberen om onder dat dekentje te komen en je broek uit te trekken.’

‘Heb je daar nog geen genoeg van?’

‘Vraag je me dat nou echt?’

‘Ja.’

Ik draaide haar op haar rug en legde mijn heupen op die van haar, met mijn erectie tussen ons in. ‘Denk je dat dat zo is?’

Ze duwde tegen mijn borstkas. ‘Gisteren in het hotel zei je dat je ’s ochtends altijd een stijve hebt. Je zei specifiek dat het niet door mij kwam.’

‘Dat was gelogen. Het kwam zeker wel door jou.’ Ik kuste haar kaaklijn, haar nek en haar sleutelbeen en richtte toen mijn hoofd weer op. ‘Heb jij ergens over gelogen in het hotel?’

‘Hm.’ Daar dacht ze even over na. ‘Ja. Ik loog toen ik zei dat ik niet naar je kont keek. Ik keek absoluut wel.’

‘Dat zag ik ook absoluut.’

‘Ik kon er niets aan doen.’ Met beide handen greep ze mijn kont. ‘Je hebt een geweldige kont.’

‘Dat vind ik ook van jou,’ zei ik. ‘Ik heb zelfs een keer gedroomd dat ik je in huis achternazat terwijl jij alleen maar een schort droeg.’

Ze giechelde. ‘Had je me gevangen?’

‘Hmhm.’

‘En toen?’

‘Weet ik niet meer. Ik werd wakker en moest me aftrekken.’

Ze grijnsde. ‘Volgende keer zorgen we voor een leukere afloop.’

*

Uiteindelijk gingen we naar beneden en maakte ik wafels voor haar, terwijl zij me bekeek vanaf haar zitplaats aan het keukeneiland. Ze droeg mijn oude Detroit Tigers-shirt dat voor haar gigantisch groot was en daaronder een klein broekje dat ik niet eens kon zien. Haar haar was rommelig, ze had het in een hoge staart gedaan, maar de helft was eruit ontsnapt en hing om haar gezicht heen.

‘Sjezes, wat is dit?’ klaagde ik, terwijl ik lade na lade opendeed. ‘Ik kan niets vinden. Waar is mijn rubberen spatel?’

Ze lachte en wees. ‘De lade links van je. Ik moest gisteren wat dingen herorganiseren.’

Ik keek haar kwaad aan. ‘Dat moest?’

‘Dat wilde ik. Er zat totaal geen systeem in.’

‘Voor mij wel,’ gromde ik, maar ik vond de spatel in de lade die ze had aangewezen.

Ze kwam van haar plek af en sloeg van achteren haar armen om me heen. Het voelde belachelijk fijn. ‘Sorry. Zal ik uittekenen waar alles ligt?’

‘Laat maar. Ik vind het wel.’ Ik keek hoe ze haar koffiekopje bijvulde en bewonderde haar blote benen. ‘Weet je, volgens mij heb ik nog nooit voor iemand ontbijt klaargemaakt in mijn keuken.’

‘Echt niet?’ Ze leunde tegen het aanrecht met haar handen om haar kopje gevouwen.

‘Niet op deze manier. Ik heb het nooit zo gehad op logeerpartijtjes, vooral niet in mijn huis.’

‘Ik ben in shock.’

Ik roerde in het wafelbeslag. ‘Aardig zijn, anders zeg ik niet die lieve dingen die ik wilde zeggen.’

Ze lachte. ‘En welke dingen zijn dat?’

‘Dat ik het oprecht fijn vind dat je hier bent.’ Ik keek haar aan. ‘Zet je schrap. Ik denk dat ik je leuk vind.’

‘Iieeuw.’ Ze trok een walgend gezicht.

‘Ja, ik weet het.’

‘Ik denk dat het wel oké is.’ Ze zette het kopje aan haar mond. ‘Aangezien we getrouwd zijn en zo.’

Ik wierp een blik op de trouwring aan mijn vinger. Het was nog steeds een shock om die te zien, maar ik had er geen hekel aan. Ik vond het eigenlijk wel cool.

‘Hé, denk je dat we ons geschreven contract moet aanpassen om de regel over geen seks eruit te halen?’ vroeg Bianca.

‘Ehm, ik denk niet dat ik snel zal vergeten dat seks nu is toegestaan. Jij?’

Ze lachte. ‘Nee. En je had gelijk, hoe vaker we het proberen, hoe groter de kans.’

‘Ik heb altijd gelijk, schat, dus wen er maar aan.’ Ik wachtte even om naar haar geërgerde blik te kijken. ‘En zodat je het weet, ik was vanochtend echt heel gefocust op de taak.’

‘Bedankt voor je professionele inzet, maar moet je het nou echt een taak noemen?’ Ze trok haar neus op.

‘Sorry. Dan noem ik het raakschieten, dat klinkt meer als een hobby. Of als een sport. Een aangename vrijetijdsbesteding.’ Ze stak haar tong naar me uit en ik schoot in de lach. ‘Weet je, als iemand me een jaar geleden had verteld dat ik nu met Bianca DeRossi getrouwd zou zijn en probeerde met haar een kind te krijgen, dan zou ik hem hebben gevraagd wat hij ophad. Maar kijk ons nu eens.’

‘Kijk ons nu eens.’

‘En weet je?’ Ik keek of het wafelijzer heet was. ‘Aangezien we nu vrienden zijn, zal ik je een geheim verklappen.’

‘Ooo!’ Haar ogen lichtten op. ‘Ja, vertel me een geheim.’

‘Ik dacht dat ik het vreselijk zou vinden om getrouwd te zijn, maar ik vind het wel leuk. Ik heb het gevoel dat ik daardoor...’ ik hief een vuist in de lucht, ‘drastische en mannelijke dingen wil doen.’

Ze barstte in lachen in. ‘Drastische en mannelijke dingen? Zoals?’

‘Nou, nu je me hebt uitgelachen, ga ik dat niet meer vertellen,’ zei ik arrogant en ik goot wat beslag op het wafelijzer.

‘Nee, zeg op. Vertel. Ik wil het echt weten.’

Ik deed de deksel dicht en keek haar aan. ‘Oké. Sinds je ja hebt gezegd, krijg ik soms als ik naar je kijk een soort holbewonersinstinct waarbij ik je over mijn schouder wil gooien en wil grommen naar elke eikel die te dicht bij je komt. Ik weet dat het bezitterig, seksistisch en vreselijk klinkt, want je bent niet mijn bezit, je bent mijn vrouw.’ Ik trok mijn schouders op. ‘En je kunt me een varken noemen, maar ik kan het niet helpen dat die kant van mij zich laat zien nu ik een echtgenoot ben.’

Ze grijnsde ondeugend. ‘Als ik nou zou zeggen dat ik dat wel leuk vind, ga je je dan op je borst slaan en gorillageluiden maken?’

‘Misschien wel.’ Ik deed of ik me als een aap onder mijn oksel krabde.

Ze schudde haar hoofd alsof ik een hopeloos geval was. ‘Dus, dat je raak wilt schieten... is dat ook zo’n drastisch en mannelijk ding?’

‘Ja.’ Ik kon het niet laten om haar bij haar middel te pakken en mijn heupen tegen haar aan te drukken. ‘Dat betekent dat mijn ego nu ook meedoet en als dat gebeurt... kijk maar uit.’

‘Dan hoop ik in dit geval dat je een nog groter ego krijgt.’ Toen keek ze naar het plafond. ‘God, sta me bij.’

*

Dinsdag had ik na het werk met Beckett in de pub afgesproken voor een paar biertjes. We hadden Cole en Griffin geappt of ze ook kwamen, maar ze hadden iets anders te doen. Cole moest Mariah ergens naartoe brengen en Griffin zou voor Blair gaan koken.

‘Dat is nieuw,’ zei Beckett toen we wachtten tot de barman onze biertjes had ingeschonken. ‘Ik wist niet eens dat Griffin kon koken.’

‘Ik denk dat Blair hem een en ander geleerd heeft.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Maar hij is inderdaad behoorlijk getemd.’

‘En jij?’ vroeg hij toen er twee grote glazen Bulldog Pale Ale voor ons werden neergezet. ‘Hoe bevalt het getrouwde leven?’

‘Wel goed, eigenlijk.’

‘O ja?’ Beckett trok een wenkbrauw op.

‘Ja.’ Schouderophalend nam ik een slok. ‘Het blijkt dat ik het niet zo erg vind als ik had gedacht.’

Hij lachte. ‘Misschien omdat het pas vier dagen is?’

‘Misschien. Maar waarschijnlijk meer omdat ze heeft afgezien van de regel dat we geen seks mochten hebben.’

‘Wacht eens even. Had je daar een regel voor? Hoe wilden jullie dan in vredesnaam een kind krijgen, zonder seks?’

‘Goede vraag.’ Ik nam nog een slok. ‘Ze wilde het heel ingewikkeld maken met een inseminatie bij een vruchtbaarheidskliniek, maar ik heb haar ervan overtuigd dat het veel makkelijk kon, met minder kosten én dat het een veel grotere kans van slagen heeft als we het op de ouderwetse manier doen.’

Lachend schudde Beckett zijn hoofd. ‘Geniaal.’

‘Ja toch?’

‘En jullie gaan uit elkaar als de baby is geboren?’

‘Ja.’

‘Denk je niet dat dat moeilijk zou kunnen worden?’

‘Ik denk dat we wel vrienden kunnen blijven.’ Ik rekte me uit. Ik voelde een steek in mijn zij, misschien had ik vanochtend in de sportschool een spier verrekt. ‘We kunnen nu goed met elkaar overweg.’

‘Ik bedoelde voor het kind.’

‘O.’ Ik keek naar Beckett. Zijn moeder had hun gezin verlaten toen hij nog heel klein was en hij was opgevoed door zijn vader en oudere zussen. Toen we opgroeiden had hij het nooit over zijn moeder en hij was ogenschijnlijk zo succesvol dat je makkelijk kon vergeten dat hij veel ellende had moeten doorstaan. Op school haalde hij tienen, hij zat in het sportteam van de universiteit, had een beurs gekregen, een diploma gehaald aan Yale en carrière gemaakt op Wall Street, en dat had hij allemaal opgegeven om terug te komen en de veehouderij van zijn familie te runnen. ‘We gaan het kind samen opvoeden,’ verzekerde ik hem. ‘Hij of zij zal zeker twee betrokken ouders hebben.’

‘Dat is mooi.’ Hij nam een slok van zijn bier.

‘Hoe gaat het met je vader?’ vroeg ik. Meneer Weaver vertoonde de laatste jaren tekenen van dementie en elke keer als Beckett het over hem had was het erger geworden.

‘Vraag daar maar niet naar,’ mompelde hij.

‘Sorry, man. Is het zo erg?’

‘Het is behoorlijk erg.’ Beckett nam nog een slok. ‘En in de winter kon ik genoeg bij hem zijn om een oogje in het zeil te houden, maar de dagen worden al snel weer langer en ik ben van zonsopkomst tot zonsondergang van huis. Er moet continu iemand bij hem zijn, of hij dat nu leuk vindt of niet. En hij vindt het niet leuk.’

‘Ik dacht dat je iemand had ingehuurd.’

‘Ja, al drie mensen.’ Beckett kneep met zijn duim en wijsvinger in zijn neusbrug. ‘Hij ontslaat ze zodra ik weg ben. En zelfs al zeg ik tegen de verzorgenden dat hij niet de autoriteit heeft om ze te ontslaan, gedraagt hij zich als zo’n klootzak dat ze zelf ontslag nemen. Er zit gewoon geen filter meer op. Tegen eentje had hij gezegd dat ze zo lelijk was dat ze beter bij de radio kon gaan werken.’

Ik lachte. ‘Sorry, dat is niet grappig.’

‘En nu denkt hij dat hij honkbal speelt in de Major League. Hij heeft het er altijd over dat hij naar zijn wedstrijden moet.’

‘Nou ja, dat kan toch niet veel kwaad?’

‘Ik vind van wel. Ik probeer hem in de realiteit te houden. En het enige wat hij doet is ruziemaken, tegen me liegen of me ervan beschuldigen dat ik dingen van hem jat.’

‘Wat voor dingen?’

‘O, van alles. Zijn honkbaltenue, zijn geld, zijn auto.’

‘Kan ik iets voor je doen?’

‘Neuh. Ik kom er wel uit. Ik heb alleen op het moment een beetje veel aan mijn hoofd.’ Hij was even stil. ‘Ken je Maddie Blake nog?’

Ik grijnsde. ‘Die ene die jou ontglipt is?’

Hij fronste. ‘Rot op, we waren gewoon vrienden.’

‘Ze was anders altijd bij jou thuis.’

‘Omdat ze aan de overkant van de straat woonde en we bij elkaar in de klas zaten. We maakten samen ons huiswerk, eikel.’

‘Prima, maar je wilde wel seks met haar.’

‘Ja, nou, ze had een klootzak van een vriendje.’

Er kwam een herinnering bij me boven van de middelbare school. ‘Had je hem niet in elkaar geslagen bij de afterparty van het eindfeest?’

Becketts gezicht werd donkerder. ‘Ja.’

‘Gast, zo kwaad had ik je nog nooit gezien. Ik dacht echt dat je de tanden uit zijn bek zou slaan.’

‘Dat had ik moeten doen.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Hij was zo’n lul tegen haar. Maar hij was zo dronken dat het geen eerlijk gevecht was. En ze smeekte me om zijn gezicht niet verrot te slaan.’

‘Ik weet niet eens meer wat de aanleiding was.’

Beckett trok zijn schouders op. ‘Ze vroeg me om haar naar huis te brengen, omdat hij zoveel had gedronken. Ik liep met haar naar buiten toen hij achter me aan kwam.’

‘O ja. Nu weet ik het weer.’ Ik had het begin van het gevecht gemist maar iedereen op het feest rende van het kampvuur in de achtertuin naar de oprijlaan voor het huis. Daar stond Beckett gebogen over de gozer die hij net in zijn gezicht had gestompt en op de grond had gegooid. Ik herinnerde me dat Maddie huilde en dat ze Beckett smeekte om te stoppen, de bloedneus van die gozer en hoe Beckett zijn handen tot vuisten had gebald terwijl hij naar die gozer schreeuwde dat hij verdomme moest opstaan en dat nog een keer moest zeggen.

Cole, altijd al de vredestichter, ging tussen Beckett en de bloedende jongen in staan en samen met Griffin trok ik Beckett weg om te voorkomen dat hij hem met blote handen zou vermoorden. We waren allemaal geschrokken, want ondanks dat Beckett groot en sterk was, was hij anders altijd rustig, kalm en gelijkmoedig. ‘Dat is de enige keer dat ik je heb zien vechten.’

‘Zoveel stelde het niet voor.’ Met opgeblazen borst nam Beckett een slok van zijn bier.

‘Dat is waar. Dus je hebt contact gehouden met Maddie?’

‘De eerste tijd, toen we naar de hogere school gingen. Toen stierf haar moeder en vanuit het niks stopte ze met school en ging ze trouwen. Daarna hoorde ik een tijd niets van haar.’ Hij was even stil en nam nog een slokje. ‘Maar toen ik in Manhattan woonde kwam ze langs en bleef een paar dagen logeren.’

‘Echt waar?’ Verbaasd staarde ik hem aan. ‘En was er iets tussen jullie gebeurd?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ze was nog getrouwd. En ze was zelfs zwanger. Uiteindelijk ging ze weer naar hem terug, hoewel ik had geprobeerd het uit haar hoofd te praten.’

‘Waarom?’

Hij stak zijn kin naar voren. ‘Omdat hij niet goed voor haar was.’

‘Mishandelde hij haar?’

‘Niet lichamelijk. Hij was gewoon een eikel. Uiteindelijk zijn ze ongeveer een jaar geleden gescheiden.’

‘Dus nu is ze een alleenstaande moeder?’

‘Ja. Haar zoontje, Elliott, is zes jaar.’

‘Hm.’ Ik probeerde me te herinneren hoe Maddie Blake eruitzag. ‘Woont ze hier in de buurt? Ik heb haar na de middelbare school volgens mij nooit meer gezien.’

Beckett schudde zijn hoofd. ‘Ze woont in Ohio, maar over een paar weken komt ze hiernaartoe om haar ouderlijk huis te verkopen. Haar moeder heeft het aan haar nagelaten en ze heeft het daarna altijd verhuurd. Ik wilde je eigenlijk om een gunst vragen.’

‘Ja, tuurlijk.’

‘Zou je misschien eens naar het huis kunnen kijken en haar laten weten wat het kost om een en ander op te knappen? De beheerder heeft het niet goed laten onderhouden en het staat al een tijdje leeg.’ Hij trok een gezicht. ‘Ik heb er vanbuiten naar gekeken en het is in behoorlijk slechte staat.’

Ik nam een slokje van mijn bier. ‘Dat kan ik wel doen. Geen probleem.’

‘Ik weet niet hoeveel geld ze heeft.’ Beckett wreef over de achterkant van zijn nek.

‘Ik zal kijken wat we kunnen doen. Geen zorgen, ik maak een mooie prijs.’

‘Dat had ik ook tegen haar gezegd.’ Beckett klonk opgelucht en hij pakte zijn bierglas weer op. ‘Bedankt, man.’

‘Blijft ze daar wonen tot het verkocht is?’

‘Ze blijft bij mij logeren.’

Verbaasd keek ik hem aan.

‘Ze wilde daar gaan wonen,’ ging hij snel verder, een beetje verdedigend, ‘maar dat huis is een krot. Ik denk dat ze niet beseft hoe erg het eraan toe is. Wij hebben ruimte zat en ze zei dat haar zoontje het heel leuk vond om naar een boerderij te gaan.’

‘Nou, kijk eens aan, dan kun je eindelijk seks met haar hebben,’ grapte ik.

Hij rolde met zijn ogen. ‘Rot op, klootzak. Ik doe gewoon iets aardigs voor een vroegere vriendin.’

Ik besloot om hem maar met rust te laten, omdat hij duidelijk veel stress had. Maar ik herinnerde me hoe hij naar Maddie Blake keek op school, al zou hij nooit toegeven wat hij echt van haar vond. ‘Ze komt over een paar weken hiernaartoe?’

‘Ja, zodra de zomervakantie voor Elliott begint. Ik laat het je weten als ik van haar hoor.’

Ik nam een slokje bier. ‘Je hebt inderdaad veel aan je hoofd.’

‘Zeg dat wel. Binnenkort word ik van de een op de andere dag wakker met grijs haar, net als mijn vader.’

‘Ik adviseer je om een nepechtgenote te nemen en heel veel seks te hebben. Dat ontspant enorm.’

Hij lachte. ‘Een echtgenote is wel het laatste waar ik nu op zit te wachten, nep of niet. Er zijn al genoeg mensen voor wie ik moet zorgen, en dan heb ik het nog niet eens over mijn kudde vee, een paar geiten, kippen, paarden, een hond...’

‘Oké, oké.’ Ik stak mijn handen in de lucht. ‘Jij wint. Geen echtgenote. Zal ik trakteren op het volgende rondje?’

Beckett knikte en goot zijn laatste bier naar binnen. ‘Verkocht.’

*

Later die avond lag ik met Bianca tegen me aan in bed na een rondje oefenen om raak te schieten, zoals ik het bleef noemen. Ik dacht weer aan Beckett. ‘Hé, als ik ooit mijn verstand verlies en door de stad ga zwerven terwijl ik allemaal onzin uitkraam, zorg jij er dan voor dat ons kind zich niet verantwoordelijk voelt? Stop me maar in een instelling of zo. Als het eten er maar goed is.’

Bianca tilde haar hoofd van mijn borst. ‘Wat?’

‘Becketts vader heeft dementie en Beckett moet voor hem zorgen.’ Ik vertelde hoe onvoorspelbaar meneer Weaver zich kon gedragen en hoe Beckett ermee worstelde om hem veilig te houden terwijl hij ook in zijn eentje de ranch moest bestieren.

‘Arme Beckett.’ Bianca legde haar hoofd weer neer. Haar blote benen waren verstrengeld met die van mij en ze speelde met mijn borsthaar.

‘Ja, ik heb met hem te doen.’

‘Wanneer was zijn moeder gestorven?’

‘Die leeft nog, voor zover ik weet tenminste. Ze is ervandoor gegaan toen Beck nog heel klein was. Hij heeft er nooit over gepraat.’

‘Die arme man. Heeft hij broers of zussen?’

‘Twee oudere zussen, Mallory en Amy. Maar zij wonen te ver weg om hem bij de alledaagse dingen te kunnen helpen.’

‘Heeft Beckett weleens een relatie gehad?’

‘Volgens mij had hij in New York een tijdje een vriendin, maar sinds hij weer hier woont niets serieus. Hij heeft het altijd zo druk op de ranch en nu met zijn vader.’ Ik speelde met haar haar, liet de zachte bruinrode strengen door mijn vingers glijden. ‘Op de middelbare school had hij een oogje op een meisje, Maddie Blake. Maar dat heeft hij nooit toegegeven.’

‘O ja?’

‘Ze woonde aan de overkant van de straat bij de ranch en ze zaten bij elkaar in de klas. Zij was dus veel bij hem thuis, al zegt hij dat ze alleen maar huiswerk maakten.’

Bianca snoof. ‘Waar jij je niets bij kunt voorstellen, als jij in die tijd alleen was geweest met een meisje.’

‘Precies.’ Ik trok aan een haarlok. ‘Maar eigenlijk geloof ik hem wel. Ze had een vriendje en Beckett was niet iemand die achter de vriendin van iemand anders aan zou zitten.’

‘Hoe was hij in die tijd?’

‘Zo’n beetje als nu. Een workaholic. Enorm slim. Een geweldige sportman. Altijd bezig. Als hij niet op school was of aan het trainen, dan was hij aan het werk. Hij stond altijd om vijf uur ’s ochtends al op om de koeien te melken voordat hij naar school kwam.’

‘En hij had nooit een vriendinnetje?’

‘Niet echt. Ik denk dat hij altijd verliefd was op die Maddie.’

‘En dat heeft hij haar nooit verteld?’

‘Nee. Zo was hij niet.’

‘En wat was zij voor iemand?’

‘Ze was aardig. Mooi, maar ze liep er niet mee te koop. En nogal stil.’ Ik dacht eraan terug. ‘Iedereen vond haar leuk, maar ze ging alleen maar uit met losers. Dat heb ik nooit begrepen.’

Bianca zuchtte. ‘Je kunt nooit weten wat er in iemands hoofd omgaat.’

‘Dat zal niet. In elk geval, Beckett zei dat ze uiteindelijk met een loser getrouwd was en ze een kind hadden gekregen. Maar nu is ze gescheiden en ze komt over een paar weken hiernaartoe om het huis waar ze is opgegroeid te verkopen.’ Ik vertelde dat Beckett me gevraagd had om een schatting te geven van de kosten van het onderhoud en dat ik een mooie prijs zou maken.

‘Ahw. Ja, natuurlijk doe je dat.’ Ze kuste mijn borst. ‘Je bent een goede vriend.’

‘Beckett is een goede gozer.’

Bianca was even stil. ‘Het is moeilijk te geloven dat een moeder haar kinderen zo in de steek kan laten, maar... die dingen gebeuren blijkbaar.’

‘Ja.’

‘En hoe heftig onze ouders dan ook kunnen zijn, we hebben geluk gehad hoe we zijn opgegroeid.’

Ik wilde net zeggen dat ik het met haar eens was, tot het tot me doordrong dat óns kind niet zo zou opgroeien. Ik voelde weer een pijnscheut in mijn zij en ik fronste. ‘Ik moet even rechtop gaan zitten om me uit te rekken.’

Ze ging zitten en ik leunde naar voren, met een arm over mijn hoofd gestrekt in de hoop dat de pijn zou afnemen.

‘Gaat het?’ vroeg ze.

‘Niets aan de hand. Ik zal me vanochtend in de sportschool wel verrekt hebben.’

De pijn werd iets minder en ik deed de lamp uit. Toen ik weer achterover lag, kwam ze tegen me aan liggen. Ik sloeg mijn arm om haar heen en luisterde hoe haar ademhaling langzamer ging.

‘Denk je dat we ons kind gaan verpesten?’ flapte ik eruit.

‘Wat? Nee.’ Ze ging rechtop zitten. ‘Waarom denk je dat?’

‘Omdat we het niet samen gaan opvoeden.’

‘Jawel.’

‘Je weet wat ik bedoel, niet in één huis.’

‘O.’ Ze was even stil. ‘Nee, ik denk niet dat we ons kind gaan verpesten. Er zijn zat kinderen die in twee huishoudens opgroeien. Het belangrijkste is dat ze weten dat er van ze wordt gehouden.’

Wat ze zei klonk logisch, maar toch zat me vanavond iets dwars.

‘Ben je... ben je van gedachten aan het veranderen over het krijgen van een kind?’

‘Nee.’ Ik wreef met mijn handen over mijn gezicht. ‘Nee, ik vind het plan nog steeds prima. Sorry, ik denk dat ik me gewoon zorgen maak om Beckett en dat het me daardoor niet lekker zit.’

‘Dat geeft niet. Ik snap het.’ Ze ging op haar kant van het bed liggen met haar rug naar me toe en trok de lakens op tot aan haar schouders.

‘Hé, wat doe je helemaal daar?’

‘Ik weet niet. Ik geef je wat ruimte.’

‘Nou, dat wil ik niet. Kom hier.’

Ze rolde naar me toe en ik ving haar op in mijn armen. ‘Ik wil je alleen zeggen, en ik meen dit honderd procent oprecht, dat ik je nog niet zat ben.’

Ze lachte en de pijn uit mijn zij verdween. ‘Ik ben jou ook nog niet zat.’

‘Oké. Mooi.’ Ik gaf haar nog een kus en ging slapen.

12

Bianca

Donderdagavond was de leesclub bij Cheyenne en nadat iedereen behalve Blair en ik vertrokken was, zaten we met z’n drieën in haar woonkamer om bij te praten.

‘Ik ben zo benieuwd,’ zei Cheyenne. Ze schonk voor zichzelf nog wat wijn in en ging op de crèmekleurige hoekbank zitten, die ik nog had helpen uitzoeken voor haar en Cole. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed,’ zei ik.

‘Ik zie dat je geen wijn drinkt,’ zei Blair. Ze zat aan de andere kant van mij in de hoek met een achterdochtige glimlach op haar gezicht.

Ik nam een slokje thee. ‘Nee.’

‘Betekent dat dat je nu al zwanger bent?’ Cheyennes ogen puilden uit.

‘Nee,’ zei ik lachend. ‘We proberen het alleen.’

Blair ging kaarsrecht zitten. ‘Wacht eens even. Jij zei dat de eerste inseminatie pas eind april zou zijn. Het is half maart.’

‘Nou ja, wat dat betreft,’ ik nam nog een slokje thee, ‘hebben we besloten om het, ehm, op de ouderwetse manier te proberen.’

Mijn vriendinnen staarden me allebei aan.

‘Meen je dat?’ vroeg Cheyenne.

‘Ja.’

‘Ik wist het!’ Blair sloeg met haar hand op de bank. ‘Ik zei zaterdag toen we bij jullie weggingen al tegen Griffin dat jullie je niet aan die belachelijke regel over geen seks zouden gaan houden.’

‘Je had gelijk,’ gaf ik toe. ‘Dat is niet gelukt.’

‘Ik snap er helemaal niks van.’ Cheyenne legde een hand op haar voorhoofd. ‘Zijn jullie nu echt een stelletje? Of is het allemaal nog steeds nep?’

‘Ik denk iets ertussenin,’ zei ik. ‘Geen stelletje, maar het is niet helemaal nep. Meer als friends with benefits.’

Ze probeerde het te begrijpen. ‘Maar jullie zijn nog steeds van plan om uiteindelijk uit elkaar te gaan?’

‘Ja. Nadat de baby er is, als het lukt om zwanger te raken. En sneller als het niet lukt.’

‘Hoe snel?’

‘We hebben afgesproken om het drie maanden te geven.’ Ik kreeg een raar gevoel in mijn buik toen ik dat zei. Drie maanden leken nu helemaal niet zo lang meer als toen we het contract hadden opgesteld.

‘Wauw.’ Cheyenne knipperde. ‘En denk je dat het je dan lukt om er gewoon mee te kappen?’

‘Tuurlijk,’ zei ik zelfverzekerd, al voelde ik me niet zo. ‘Dat deel van het plan is nog hetzelfde. Van begin af aan hebben we afgesproken dat er een vervaldatum aan vastzat. We hebben alleen wat dingen aangepast om het ondertussen wat leuker te maken.’

‘Maar wat als jullie elkaar tegen die tijd echt leuk vinden?’ drong Cheyenne aan. ‘Denk je niet dat het iets kan worden?’

‘Echt niet,’ bleef ik volhouden, voordat de stem in mijn hoofd die zei ‘nou, misschien...’ zich hardop liet horen. ‘De reden dat ik voor Enzo heb gekozen is omdat ik wist dat er geen enkele mogelijkheid was dat ik ooit voor hem zou vallen. Dat heeft hij zelfs in het contract laten opnemen.’

‘Echt waar?’ Cheyenne rolde met haar ogen. ‘Wat een klootzak.’

‘Ik weet het.’ Lachend schudde ik mijn hoofd. ‘En op dat moment leek het van de zotte dat hij dat ook maar dacht. Maar hij beweert dat hij eerder zoiets heeft meegemaakt, waarbij iemand zei dat ze het prima vond om alleen maar gewoon lol met elkaar te hebben, maar toen verliefd op hem werd.’

‘Maar jij bent haar niet,’ zei Blair. ‘En dit is een andere situatie.’

‘Ja, dat is waar. En dat verandert ook niet.’ Ik ging wat rechterop zitten. ‘Kijk, ik waardeer zijn eerlijkheid. Ik heb jaren in een relatie vastgezeten door loze beloften. Enzo geeft het tenminste meteen aan. Hij zal nooit van me houden. Dat vind ik prima.’

Blair hapte naar adem en keek naar Cheyenne. ‘Ze klinkt net als jij.’

‘Hè?’ Ik keek van de een naar de ander.

‘Dat zei ik ook over Cole.’ Cheyenne glimlachte veelbetekenend. ‘Dat hij nooit van me zou houden.’

‘O.’ Ik hield mijn hoofd even schuin. ‘Nou, dat was anders. Jullie hadden een ander verleden samen. De omstandigheden waren anders.’

‘Net als Griffin en ik,’ zei Blair. ‘Er is niet slechts één pad dat leidt naar liefde, Bianca. We zeggen alleen maar dat je je niet volledig moet afsluiten voor het idee dat er echt iets kan ontstaan tussen jou en Enzo. Het zou kunnen, zelfs als jullie het allebei niet verwachten.’

‘We wíllen het allebei niet,’ bleef ik volhouden, een beetje geïrriteerd. Ik was hen niet en zij waren mij niet. Waarom moest ik dit nu weer opnieuw uitleggen? ‘Het gaat ons om iets compleet anders. En omdat ik een volwassen, zelfbewuste vrouw ben die leert van haar fouten, kijk ik er deze keer wel voor honderd procent voor uit om me niet door een of andere fantasie te laten meevoeren. Ja, we zijn getrouwd. Maar dat is gewoon maar een papiertje voor ons. Ja, de seks is geweldig. Maar dat is maar seks. Ja, Enzo is knap, grappig en tegenwoordig misschien iets minder irritant. Maar ik heb een missie en ik weet wat dat is, en wat het niet is.’

Blair zuchtte dramatisch en keek naar Cheyenne. ‘Ze maakt het ons wel erg moeilijk.’

Cheyenne knikte. ‘Dat doet ze zeker.’

‘Doe niet zo raar,’ zei ik lachend toen ik opstond. ‘En nu ga ik weg, voordat jullie het nog erger maken. Enzo en ik zijn geen liefdesverhaal. Punt uit.’

*

Vrijdagmiddag stuurde ik Enzo een appje toen we allebei nog aan het werk waren.

Ik: Jubileumetentje vanavond? Ik kook wel.

Enzo: Klinkt goed. Broodjes gehaktbal?

Ik schoot in de lach door de rij emoji’s met kusjes die erachteraan kwam.

Ik: Alweer?

Enzo: Ik ben een eenvoudig man.

Ik: Ben je om zes uur thuis?

Enzo: Ik ben vanmiddag op locatie, maar dat moet wel lukken.

Ik: Tot straks dan.

Ik ging wat eerder weg van mijn werk. Op weg naar huis ging ik langs de supermarkt en om halfzes had ik alles voorbereid. Toen ging ik naar boven, trok al mijn kleren uit en deed het schort om dat ik eerder deze week al had gekocht. Het was een ouderwetse, rood met ruches en kleine kersen voorop. Nadat ik hem op mijn rug gestrikt had, trok ik mijn hoogste hakken aan, deed wat parfum op en rode lippenstift, en ging weer naar beneden.

In de keuken zette ik Frank Sinatra op, schonk twee glazen wijn in en deed de oven aan.

Ongeveer tien voor halfzeven hoorde ik de sleutel in het slot. De deur zwaaide open en ik draaide me snel naar de oven, zodat hij uitzicht had op mijn naakte rug met de parmantige strik van het schort erop.

De deur ging dicht en ik hoorde een paar voetstappen, die plotseling stopten. ‘Jezus christus.’

Ik gluurde over een schouder. Hij staarde me aan met een hand op zijn borst en in zijn andere hand een boeket witte rozen.

‘Ben ik dood?’ vroeg hij met grote ogen. ‘Ben ik in de hemel? Want dit is precies zoals ik me had voorgesteld dat het daar zou uitzien en zou klinken en ruiken.’

Ik keek hem boos aan. ‘Je bent laat.’

‘Sorry, we liepen achter met het project en ik moest zeker weten dat de tegelzetters er niet tussenuit zouden knijpen voordat ze klaar waren. En daarna ben ik nog langs de bloemist geweest.’ Hij legde de rozen op het aanrecht.

Ik pruilde voor de show, ook al ging mijn hart er sneller van kloppen dat hij weer bloemen voor me had meegenomen. ‘Dus je vond de tegelzetters belangrijker dan mij?’

‘Niemand zou de tegelzetters belangrijker vinden dan jou.’ Hij kwam dichterbij met een donkere, hongerige blik in zijn ogen.

Ik schoof om het keukeneiland, zodat dat tussen ons in stond. ‘Je zei dat je om zes uur thuis zou zijn. Het is tien voor half zeven.’

Hij volgde me. ‘Ik maak het wel goed.’

‘Misschien heb ik daar wel helemaal geen zin meer in.’ Ik bleef van hem weglopen langs het eiland en Enzo volgde me langzaam maar gestaag.

‘O nee?’ Hij trok zijn zwarte Moretti & Zn-bedrijfsoverhemd uit, samen met het shirt dat hij eronder droeg. ‘En nu?’

Vanbinnen voelde ik spanning bij het zien van zijn blote bovenlichaam en buikspieren. Maar ik snoof. ‘Mwah.’

‘Mwah?’ Hij trok zijn wenkbrauwen op toen hij de kleding op de keukenvloer gooide. ‘Gisteravond zei je nog dat mijn lichaam eruitzag alsof het was gebeeldhouwd door Michelangelo. Maar vanavond is het “mwah”?’

Giechelend bewoog ik me wat sneller om te voorkomen dat hij me zou grijpen. ‘Gisteravond was je niet te laat voor ons jubileumetentje.’

‘Ik zei toch dat het me speet. Ik heb rozen voor je meegenomen. Kun je het me vergeven?’

‘Nee. Want dan denk je dat het niet erg is als je altijd te laat komt. Om je een lesje te leren, denk ik dat...’

Hij probeerde me te grijpen en ik gilde. Ik ontkwam aan zijn greep en rende om het eiland naar de woonkamer.

Enzo kwam achter me aan en klom over de bank zodat hij eerder dan ik bij de trap was en die voor me blokkeerde.

‘Dat is niet eerlijk,’ zei ik hijgend. ‘Ik heb hakken aan. Jij kunt sneller rennen.’

‘Wat wil je eraan doen?’ vroeg hij en hij hield zijn hoofd schuin.

‘Me ergens verstoppen.’ Ik draaide me om en rende naar de badkamer op de begane grond, terwijl ik probeerde mijn enkels niet te breken in mijn Jimmy Choos.

Toen hij achter me aan kwam, wist ik me op mijn hielen om te draaien en rende weer naar de trap. Maar ik had nog geen twee treden gehad toen hij me bij mijn middel pakte en ik gilde en kronkelde in zijn armen.

‘Luister,’ zei hij zacht in mijn oor. ‘Aangezien ik een aardige kerel ben, zal ik je een voorsprong geven. Pas als je bovenaan de trap bent, kom ik achter je aan. Dat is toch eerlijk?’

‘Nee,’ zei ik, terwijl ik worstelde om uit zijn ijzeren greep te komen.

‘Klaar voor de start, af!’ De bankschroef die me vasthield werd iets losser en ik ontsnapte. Zo snel als het ging met mijn hakken holde ik de trap op. Ik was nog niet eens bovenaan toen ik hem al achter me aan hoorde komen. Hij nam de trap met twee treden tegelijk, zijn werkschoenen maakten zware geluiden op de treden.

‘Je speelt vals!’ gilde ik. Ik rende naar zijn slaapkamer, waar we sinds mijn tweede nacht hier samen sliepen. ‘Je zei dat je zou wachten tot ik bovenaan de trap was!’ Ik bewoog me zo snel als ik kon, maar was toch niet snel genoeg om de deur achter me dicht te gooien. Enzo hield hem al tegen met zijn onderarm en gooide hem weer open.

‘Ik heb niet valsgespeeld, ik heb gelogen. Dat is anders.’

Ik ademde zwaar toen ik achteruit liep naar het bed, met mijn handen voor me uitgestoken. ‘Je had gezegd dat je nooit loog.’

‘Dat was voordat jij dat schort aan had gedaan. Voordat je voor me wegrende,’ zei hij dreigend. Langzaam kwam hij naar me toe met donkere, vurige ogen. ‘Denk je dat dat aardig was om te doen voor je man? Om hem te kwellen? Hem gek te maken? Hem in een monster te veranderen?’

Mijn scheenbenen raakten het bed en hij pakte mijn onderarmen. ‘Wat ga je met me doen?’

‘Ik ga je straffen.’

Mijn hart bonkte. ‘Hoe?’

Zonder nog iets te zeggen draaide hij me om. Hij legde zijn hand op mijn rug en dwong me voorover bij mijn middel. Daarna hoorde ik hoe hij zijn riem losmaakte. Daarna voelde ik hoe hij mijn polsen achter mijn rug vastbond. Daarna leunde hij over me heen, met zijn vuisten naast mijn schouders. Plagend klonk zijn stem in mijn oor. ‘Kom op, Lucy. Verzet je dan.’

Ik worstelde om uit de leren riem te komen, maar die zat te strak. En Enzo hing over me heen, dus ik kon niet overeind komen. Ik kreunde en steunde en kronkelde, maar binnen tien seconden gaf ik het op.

‘Geef je je over?’ vroeg hij. Zijn adem kietelde mijn huid, zijn lippen streelden mijn nek. Zijn borstkas was warm en voelde stevig aan tegen mijn rug. Mijn hele lichaam stond in brand.

‘Nooit,’ zei ik met mijn tanden op elkaar geklemd.

‘Dan geef je me geen keuze.’ Hij ging rechtop staan en bezorgde me een harde, luide klap op mijn kont. ‘En nu?’

Ik piepte, want ja, het deed echt pijn, maar toen lachte ik. ‘Nee! Kan ik nog van gedachten veranderen over met jou trouwen?’

‘Op ons jubileum? Jij harteloze meid.’ Hij sloeg me op mijn andere bil en pakte toen met zijn handen mijn billen vast en kneep er zachtjes in.

‘Ik ben niet akkoord gegaan met deze mishandeling!’

‘Dit is geen mishandeling, schatje.’ Hij knielde achter me neer en kuste mijn brandende huid. ‘Dit is wraak.’

‘Waarom?’ hijgde ik. Zijn zachte, volle lippen bewogen over mijn huid naar de plek waar zijn handen me hadden geraakt, waardoor mijn benen begonnen te trillen.

‘Omdat het jouw schuld is dat ik je zo graag wil.’ Zijn ene hand gleed tussen mijn dijen omhoog en hij stak zijn vingers in me. ‘Omdat je me kwelt. Me uitdaagt.’

Mijn hart sloeg op hol, vanbinnen leek ik bij zijn aanrakingen te smelten. ‘Dat had je verdiend.’

‘Misschien wel.’ Hij liet zijn vingers diep in me glijden en trok ze toen weer terug. In gelijkmatige rondjes wreef hij met zijn vingers over mijn klit. ‘Maar je bent nog steeds een gemeen meisje.’

‘Dat vind je leuk,’ fluisterde ik toen hij mijn voeten uit elkaar duwde, zijn gezicht tussen mijn benen begroef en zijn tong in me stak.

Met open mond kneep ik mijn ogen dicht. Was dit echt? De verwaande, omhooggevallen, egoïstische Enzo Moretti die tussen mijn dijen knielde en mijn lichaam aanbad met zijn arrogante mond en zijn brutale tong en die prachtige ruige handen?

In no time waren mijn benen verdoofd van genot. Vanbinnen kromp ik ineen en ik gilde van verlangen naar de ontlading. Mijn gezwollen klit tintelde toen hij die plagend likte en eraan zoog. Maar steeds als ik net tegen een orgasme aan zat, stopte hij even. Ik wist dat hij het met opzet deed, want ik hoorde hem grinniken en voelde zijn adem op mijn warme, natte huid. Hij kende mijn lichaam al zo goed.

‘Enzo,’ smeekte ik bijna huilend. ‘Alsjeblieft.’

‘Wat?’

‘Laat me klaarkomen.’

‘Zeg dat het je spijt.’

Ik was klaar met het spelletje. ‘Het spijt me. Ik geef me over.’

Hij lachte. ‘Nou, dat was makkelijk.’

Maar hij deed wat ik wilde. Hij duwde zijn vingers dieper in me en liet zijn tong harder werken. Binnen een minuut schokte mijn lichaam en trok ik vanbinnen samen in een heerlijke ontlading.

Mijn lichaam tintelde nog van genot toen Enzo zijn tanden in mijn kont zette en gromde. Ik gilde het uit van de pijn, al kon ik er stiekem geen genoeg van krijgen dat hij zichzelf niet meer kon beheersen.

Hij ging rechtop staan en ik hoorde dat hij zijn spijkerbroek openritste. Het volgende moment voelde ik zijn lul tussen mijn billen op en neer glijden. ‘Ja,’ fluisterde ik. Uitnodigend kromde ik mijn rug.

‘Had ik al gezegd,’ zei hij met hese stem, ‘hoe geweldig ik deze outfit vind? Dit zou je elke dag moeten dragen.’

Ik lachte, al moest ik nog steeds op adem komen. ‘Zouden we dan nooit meer uit huis komen?’

‘Nee,’ zei hij. Met lange, diepe stoten duwde hij zich in me.

‘Je zou je bedrijf kwijtraken.’

‘Dat bedrijf kan de klere krijgen.’ Hij greep mijn heupen en trok me naar zich toe terwijl hij zich naar voren bewoog. Bij elke diepe, ruwe stoot hapte ik naar adem. ‘Ik wil alleen maar jou. Ik wil verdomme alleen maar jou.’

Hij klonk boos.

Ik kon niets meer zeggen, omdat hij zich te hard en te snel in me bewoog. Hij nam me mee omhoog in die nauwe spiraal, naar het randje waar je pijn en genot niet meer van elkaar kon onderscheiden, en ik wilde alleen maar meer. Met mijn handen nog steeds op mijn rug gebonden was ik volledig aan zijn genade overgeleverd, maar vanavond toonde hij geen genade. Hij neukte me hard en ruw, alsof hij echt kwaad op me was voor hoe hij zich voelde, voor hoe erg hij me wilde.

Zijn ademhaling was gejaagd en zwaar, zijn tempo was moordend, zijn lul zat gemeen diep in me. Toen ik dacht dat ik het niet langer kon houden, liet hij zich op één arm vallen en zijn andere hand gleed onder het schort tussen mijn benen. Met zijn vingers bewerkte hij mijn klit, hij begroef zich diep in me en ik voelde hoe hij dikker werd en het korte moment van rust voor zijn ontlading in golven in me bleef komen. Dat duwde mij over het randje en mijn eigen climax stroomde door me heen, mijn lichaam trok zich om hem samen.

Ik kon zijn hart nog tegen mijn rug voelen bonken toen hij op me neerviel. Zijn ene hand zat nog tussen mijn benen, de andere lag boven mijn schouder.

‘Fuck.’ Zijn stem was laag en schor. ‘Gaat het?’

‘Ja hoor,’ zei ik. Ik ademde nog zwaar, mijn bovenlichaam was in het matras gedrukt.

Hij bracht zijn mond naar mijn wang en liet toen zijn voorhoofd erop rusten. ‘Kan ik een verzoek indienen voor meer avonden waarop er broodjes gehaktbal en jij in alleen een schort op me staan te wachten als ik thuiskom?’

‘Ben je er dan wel op tijd?’ plaagde ik.

‘Nooit. Want ik vind het te leuk als je boos op me bent. Ik denk dat ik begin te begrijpen waarom mijn ouders altijd ruziemaakten. Volgens mij was het voorspel. Geen wonder dat ze zes kinderen hebben gekregen.’

Lachend kronkelde ik onder hem. ‘Eentje is voor mij genoeg. Kan ik nu overeind komen? Mijn armen voelen dood aan.’

‘Ja, maar voordat we ons bewegen, wil ik nog even zeggen dat ik écht denk dat ik het nu geflikt heb. Want ik zat er echt megadiep in. Intergalactisch diep. Deep Space Nine.’ Hij trok zich terug en kwam overeind. Nadat hij mijn polsen van de riem had bevrijd, wreef hij er zachtjes over.

‘Wauw. Er staan twee enorme handafdrukken op je kont.’

Ik drukte mezelf half op en probeerde het te zien over mijn schouder. ‘Echt?’

‘Ja. Het ziet eruit als een project dat ik ooit op de kleuterschool had gemaakt.’ Grinnikend trok hij zijn spijkerbroek op en deed de rits dicht. ‘Maar dit was veel leuker.’

Ik keek naar hem op. ‘Volgende keer mag ik ruw doen met jou. Ik ga met mijn nagels mijn naam in je rug kerven.’

‘Hou op, je maakt me weer geil.’ Hij stak zijn arm uit om me omhoog te helpen.

‘Nee, wacht.’ Ik draaide me op mijn rug. ‘Laat me zo even liggen, misschien helpt het.’

Hij knikte en greep mijn enkels, die hij op het bed gooide. ‘Zo. Moet ik je omdraaien of zo?’

‘Nee. Maar ik bedenk net dat de oven nog aanstaat. Er staat nog niets in, maar misschien moeten we hem uitzetten?’

‘Echt niet, ik sterf van de honger. Ik ga beneden de broodjes wel klaarmaken. Kan ik verder nog iets doen?’

‘Nee hoor. Ik ben over een paar minuten beneden.’

‘Je trekt toch geen kleren aan, hè?’ vroeg hij beschuldigend. ‘Ik kan weer helemaal opnieuw boos op je worden.’

Ik lachte. ‘Misschien een broek. Die kun je later weer uittrekken.’

‘Dat moet dan maar.’

‘Hé,’ riep ik toen hij bijna de kamer uit was. ‘Was dit een betere afloop dan wakker worden uit je droom?’

Even keek hij verward, toen lachte hij. ‘Schat,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Het komt er niet eens in de buurt.’ Toen hij door de hal naar de trap liep kon ik hem nog steeds horen praten. ‘Niet. In. De. Buurt.’

*

Toen ik beneden kwam in een van Enzo’s T-shirts en een pyjamabroek, had hij kaarsjes aangestoken, de broodjes in de oven gedaan en was het keukeneiland gedekt voor twee. Ik lachte toen ik hem zag. Over zijn blote bast en spijkerbroek droeg hij een zwart schort waarop stond dit is een mannelijk schort voor een mannelijke man die mannelijke dingen doet met mannelijk eten.

‘Schattig,’ zei ik tegen hem. Ik klopte hem op zijn buik toen ik naar de koelkast liep om de salade te pakken.

‘Dank je. Gekregen van mijn zus Cat, vorig jaar met kerst.’ Hij pakte mijn arm. ‘Ga jij maar zitten. Ik regel alles.’

‘Ik wilde alleen maar…’

‘Je gaat alleen maar zitten en relaxen. Ik heb nog wat wijn voor je ingeschonken en...’ even keek hij geschrokken, ‘wacht, mag je nog wel wijn?’

‘Een paar slokjes kunnen geen kwaad,’ zei ik.

‘Mooi. Dan ga jij daar zitten terwijl ik het eten op tafel zet. Jij hebt al genoeg gedaan.’

‘Laat me dan tenminste de rozen in een vaas doen.’

‘Dat zal ik toestaan,’ zei hij, alsof hij me daarmee een gunst verleende.

Terwijl ik de stelen afsneed en een vaas vulde met water, bewoog hij zich door de keuken. Hij zong mee met ‘Witchcraft’ en af en toe vloekte hij op mij als hij iets niet kon vinden. Toen het eten klaar was, deed Enzo zijn schort af en gingen we tegenover elkaar aan het eiland zitten.

‘Er staat een huis te koop dat ik misschien wil hebben om door te verkopen,’ zei hij toen hij zijn broodje pakte. ‘De makelaar belde me vandaag. Enorme prijsverlaging.’

‘O ja?’

‘Ja, het is in het Historic District. Center Avenue.’

‘Dat is een mooie plek!’

‘Wil je morgen mee gaan kijken? Het zal een behoorlijk groot project zijn. Het is hartstikke oud, er is waterschade en aan de inrichting is niets meer gedaan sinds Star Wars in de bioscoop was. Maar het zou een tof project zijn.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Als je interesse hebt.’

‘Als in... dat we het samen doen?’

‘Ja, dat dacht ik. Ik heb wat extra geld gekregen, mijn vader heeft me een trouwbonus gegeven, dus bedankt daarvoor. En jij bent goed in wat je doet, dus we zouden een goed team zijn.’

‘Dat denk ik ook.’ Ik nam een slok wijn, blozend van genoegen door het compliment. ‘Zeker. Laten we een kijkje gaan nemen.’

*

De volgende ochtend belde Enzo de makelaar die het huis te koop had staan. Ze hadden om twaalf uur bij het huis afgesproken. Enzo had gelijk. Het was een groot oud huis, honderdtwintig jaar oud. Mijn zus Ellie zou weigeren om er binnen te gaan omdat ze ervan overtuigd zou zijn dat het er spookte. Maar ik was dol op die victoriaanse stijl. Het steile schuine dak, de asymmetrische voorkant, de veranda die er helemaal omheen liep, het pittoreske torentje. Een hele tijd geleden was het wit geverfd, maar de verf bladderde nu af waardoor het er nu vooral grijs uitzag.

We gingen naar binnen en hoewel het er naar schimmel rook en alles stoffig was, konden Enzo en ik door de verwaarloosde en verouderde toestand heen kijken. Het lelijke jarentachtigbehang kon worden verwijderd, de kromme vloeren konden opnieuw worden gelegd, het vervallen pleisterwerk kon worden gerepareerd, kapotte ramen konden worden vervangen en de keuken, wc en badkamer konden worden gemoderniseerd terwijl we het karakter ervan behielden. We waren er allebei helemaal weg van dat er niet met glanzende witte olieverf over het prachtige donkere houtwerk geverfd was.

Maar het zou een enorme, tijdrovende renovatie worden. In mijn achterhoofd speelde de gedachte dat dit project waarschijnlijk langer zou duren dan ons huwelijk.

Nadat we alles hadden gezien bedankten we de makelaar voor de afspraak en we gingen naar het eetcafé om te lunchen. Ik haalde pen en papier uit mijn tas en we begonnen te brainstormen voor ideeën voor de buitenkant, de binnenkant en de tuin. Enzo kende iemand bij wie hij navraag kon doen voor de originele victoriaanse verfkleuren en ik had een vriend in Chicago met een bedrijf dat behang met historische patronen produceerde. Ik had vier pagina’s volgeschreven toen mijn pen leegraakte.

‘Hé, weet je waar me dit aan doet denken?’ vroeg ik toen ik het notitieblok terug in mijn tas deed. ‘Die avond dat je voor het eerst bij mij thuis kwam eten. We zaten aan het keukeneiland en schreven op wat er in het contract moest komen.’

‘O ja. Ja, je hebt gelijk.’ Hij glimlachte. ‘Dit vind ik leuker.’

‘Ik ook,’ zei ik. Ik wilde dat mijn hart niet zo tekeerging als ik naar hem tegenover me keek. Ik richtte mijn blik op het notitieblok in mijn tas. ‘Dus, dit is nogal een grote renovatieklus.’

‘De grootste die ik ooit heb gedaan, dat zeker.’

‘Het zal best wat tijd kosten, denk je niet? Misschien wel vier tot zes maanden?’

‘Ja, dat lijkt me wel.’

Ik keek hem aan. ‘Dat... dat is misschien wel langer dan fase twee, afhankelijk van hoeveel geluk we hebben.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Je hebt geen vertrouwen in mijn kunnen.’

‘Enzo, even serieus.’

‘Dat ben ik. Luister, ik heb gewoon een goed gevoel over fase twee, maar zelfs als ik geen gelijk heb, en jij wel met jouw pessimisme, dan zie ik nog geen enkele reden waarom we niet samen aan het huis zouden kunnen werken.’

‘Anderen zouden het raar kunnen vinden.’

‘Die kunnen de klere krijgen. Het boeit mij niet wat ze ervan vinden.’ Hij pakte mijn hand. ‘Ik wil dit samen doen. Jij?’

‘Ja,’ zei ik zonder erover te hoeven na te denken. ‘Het huis heeft enorm veel potentie, het zal een uitstekende investering voor jou zijn en fantastische marketing voor mij. Ik wil graag de hele renovatie vastleggen op social media en zodra het klaar is een open huis houden.’

‘Oké. Dan gaan we ervoor.’

Glimlachend verstrengelde ik mijn hand in de zijne. ‘We gaan ervoor.’

*

Die middag ging hij met mijn auto naar Griffins garage om de olie te laten verversen, terwijl ik thuis wat werkte en de was van ons beiden deed. Ik streek zelfs een paar van Enzo’s overhemden en moest lachen toen ik aan mijn trouwgeloften dacht.

Die avond spraken we af met vrienden om pizza te eten en ik hoorde dat hij aan Cole een paar van mijn ideeën voor het nieuwe huis vertelde. ‘Ze heeft zoveel talent,’ zei hij. ‘Dit zou heel veel voor haar kunnen doen.’

Eenmaal thuis haalden we amper het bed voor we elkaar weer besprongen. Ik rukte zijn kleding van hem af alsof die in brand stond. Ik klauwde in zijn haar. Ik greep en trok en smeekte en duwde mijn hielen in zijn dijen. Onder hem liet ik me helemaal gaan en sterretjes ontploften achter mijn oogleden.

Daarna stond ik in de badkamer mijn tanden te poetsen en mijn gezicht te wassen en bedacht dat ik in een soort parallel universum terecht was gekomen.

‘Hé, zeg eens iets om me op de kast te jagen,’ zei ik toen ik terug in bed klom. ‘Het gaat de hele dag al zo goed tussen ons dat ik het idee heb dat ik mijn grip op de realiteit aan het verliezen ben. Of dat jij bent ontvoerd door buitenaardse wezens en dat ik straks ga bevallen van iets wat eruitziet als Baby Yoda.’

Hij lachte. ‘Niet hardop zeggen. Straks hoort hij je.’

‘Wie? Baby Yoda?’

‘Nee, ónze baby.’

‘Wij hebben nog geen baby.’

‘Dat weet je niet.’ Hij rolde op zijn zij en wees naar mijn buik. ‘Hij zou daar nu in kunnen zitten en ons kunnen horen. En als het een meisje is? Dan krijgt ze nu al een complex vanwege haar uiterlijk.’ Hij klopte op mijn buik. ‘Niet naar haar luisteren, liefje. Je bent mooi.’

Lachend sloeg ik zijn hand weg. ‘Zelfs als ze daarin zat, dan zou ze nog geen oren hebben. Hou nou maar op met het lot te tarten. Ik wilde alleen maar dat je iets irritants tegen me zei.’

‘Oké.’ Hij legde zijn hoofd op zijn hand en keek me aan. ‘Ik vind het raar dat je je pizza snijdt met een mes en eet met een vork. Alsof je jezelf er te goed voor vindt om met je handen te eten, als normale mensen. Is dat iets?’

‘Ja, dat werkt.’

‘En waarom heb je zoveel zooi in je auto? En in je tas? Je lijkt wel een zwerver.’

Ik zuchtte. ‘Zo is het wel genoeg.’

‘Weet je het zeker? Ik kan nog wel even doorgaan.’

‘Ja, ik weet het zeker. Doe jij het licht uit?’

Dat deed hij en hij trok me toen weer dicht tegen hem aan. ‘Truste, Lucy.’

‘Truste, Ricky.’

*

Een week later werd ik ongesteld.

Ik was teleurgesteld, maar had het wel verwacht. Ik wist dat de kans klein was. Dat was al meerdere keren aan me uitgelegd. Het was niet eens zeker of ik wel geovuleerd had tijdens mijn laatste cyclus. En toch had ik tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel toen ik het doosje tampons uit het wastafelkastje pakte. Enzo was vanochtend vroeg naar de sportschool gegaan en vandaaruit naar het kantoor van Moretti & Zn, dus ik kon het hem niet meteen vertellen. Het was niet iets wat ik hem wilde laten weten met een appje of telefoontje.

Ik lag in bed nadat ik twintig minuten lang flink had gejankt, toen ik hem rond vier uur die middag hoorde thuiskomen. Nadat ik mijn gezicht gefatsoeneerd had, liep ik langzaam met zware stappen naar beneden.

Hij stond in de keuken naar zijn telefoon te kijken, maar keek op toen ik binnenkwam. Meteen zag hij dat er iets mis was. ‘Wat is er?’ vroeg hij bezorgd.

‘Het is niet gelukt,’ zei ik met samengeknepen keel. ‘Ik ben niet zwanger.’

Direct legde hij zijn telefoon weg en omhelsde me. ‘Balen. Gaat het?’

‘Ja, het gaat wel.’ Zijn warme, stevige lichaam was een troost. ‘Deze maand was de kans sowieso klein.’

‘Ik zal maar even geen grappen maken over mijn geweldige schietkunsten.’

Ondanks dat ik in huilen wilde uitbarsten schoot ik toch in de lach.

‘En nu? Kunnen we het opnieuw proberen?’

‘Nou, maandag start ik met clomifeen. Dan denk ik dat we het zo’n tien dagen daarna weer kunnen proberen.’

‘Oké. Laten we ons in de tussentijd op dat huis concentreren, goed? Wat zeg je ervan om een laag bod uit te brengen en dan te kijken wat er gebeurt?’

Ik knikte.

‘Hé.’ Hij liet me los en tilde mijn kin op, zodat ik hem wel moest aankijken. ‘Over tien dagen proberen we het nog een keer. En over een maand hebben we iets te vieren. Ik voel het gewoon.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt.’

‘Ik heb altijd gelijk, weet je nog?’

Ik produceerde een trillend lachje. ‘Hoe kon ik dat nou vergeten?’

‘Geen idee. Je bent soms niet zo’n helder licht. Kom hier.’ Hij sloeg zijn armen om mijn nek, trok me tegen zijn borst aan en woelde door mijn haar voordat hij me weer een knuffel gaf. ‘We kunnen vanavond uit eten gaan. Jij mag het restaurant kiezen.’

‘Oké.’ Ik slikte mijn opkomende tranen weg en liet me door hem omhelzen en over mijn rug wrijven. Ik ademde zijn geur in. Ik hoorde hem zeggen dat het allemaal goed zou komen.

En ik voelde de grond onder me wegzakken.

13

Enzo

Ik had geen idee dat ik me zo klote zou voelen nu Bianca niet zwanger bleek te zijn. Het voelde alsof ik haar had teleurgesteld.

Ze vrolijkte op toen we uit eten gingen en ze plakte een glimlach op haar gezicht toen we daarna met Griffin en Blair nog wat gingen drinken, maar ik merkte dat ze niet helemaal zichzelf was. Zo had ze me amper afgezeken, zelfs niet toen ze er de kans voor kreeg. En toen ik de draak met haar stak zei ze niets terug en keek ze me niet eens boos aan.

Tegen de tijd dat we weer thuis waren, was ik zelfs echt bezorgd. Maar ik wilde er niet weer over beginnen, voor het geval ze het gewoon achter zich wilde laten.

‘Wil je tv-kijken of zo?’ vroeg ik.

‘Neuh. Ik ben moe,’ zei ze. ‘Ik denk dat ik maar naar bed ga.’

‘Oké. Ja, ik ook.’ Ik volgde haar de trap op, maar toen ze bovenaan kwam, bleef ze staan en ik botste van achteren tegen haar op. ‘Ho. Ben je verdwaald?’ Ik pakte haar bij haar schouders en stuurde haar naar de slaapkamer. ‘Deze kant op, Columbus.’

‘Nou, ik wist niet zo goed waar ik moest gaan slapen.’

‘Wat? Waarom?’ Ik liet haar los en begon mijn overhemd open te knopen.

Ze leek wat nerveus. ‘Nou, omdat we niet kunnen... niet hoeven... we zullen de komende tijd even geen seks hebben. Dus ik dacht dat ik misschien in de andere kamer zou moeten slapen, zoals eigenlijk de bedoeling was. Mijn meeste kleren liggen daar ook nog en alles.’

Onze ogen ontmoetten elkaar en ik trok mijn overhemd uit. ‘Wíl je in de andere kamer slapen?’

Ze deed haar mond open. En weer dicht. Ze keek van me weg. Friemelde met haar vingers.

Ik lachte en trok mijn shirt uit over mijn hoofd. ‘Het is best een makkelijke vraag, Bianca.’

‘Nee, dat is het niet,’ zei ze met haar ogen op mijn borstkas gericht.

‘Wat is er zo moeilijk aan? Wil je hier bij mij slapen of in je eentje in de andere kamer?’

Ze bloosde en sloeg haar armen over elkaar. ‘Het is niet echt eerlijk om dat te vragen als je geen shirt draagt.’

Ik grijnsde. ‘Niet?’

‘Nee. Dan kan ik niet meer helder nadenken.’

‘En als ik dit doe?’ Ik spande mijn armspieren aan en keek haar sexy aan. ‘Of dit?’ Ik draaide me een kwartslag en nam een andere pose aan. Over mijn schouder keek ik haar aan met mijn zwoele Moretti-blik. ‘Weet je het nu al?’

Hoofdschuddend begon ze te lachen. ‘Je doet belachelijk.’

‘Dat weet ik. Maar je kunt me niet weerstaan.’

Haar wenkbrauwen schoten de lucht in. ‘O, dat denk ik wel. Sterker nog: welterusten.’

Ze liep naar de deur, maar ik sprong ervoor, tilde haar op en gooide haar over mijn schouder voordat ik haar op het bed liet vallen.

‘Jij bent degene die belachelijk doet.’ Ik bleef boven haar hangen. ‘Blijf gewoon hier.’

‘Maar wil je dat ik hier blijf?’ vroeg ze listig.

‘Geen idee. Misschien moet je je shirt uittrekken en het nog eens vragen.’

Ze lachte. ‘Luister, ik probeer me gewoon zo veel mogelijk aan onze overeenkomst te houden. Ik heb het idee dat we er al een zooitje van hebben gemaakt.’

Daar wilde ik tegenin gaan, maar toen besefte ik dat ze gelijk had. Waar we mee bezig waren leek in niets op het originele plan. De regel over geen seks, de aparte slaapkamers, het doen alsof we elkaar leuk vonden. Op de een of andere manier hadden we dat allemaal overboord gegooid.

Maar ik vond het juist leuk zoals het nu ging en ik wilde daar niets aan veranderen. En als het me niet lukte om haar zwanger te maken, dan zou ze toch over twee maanden weg zijn.

Daar wilde ik niet over nadenken.

‘Ik denk toch dat je hier moet blijven,’ zei ik. ‘Het is stom om van de ene naar de andere kamer te gaan. En daarbij vind ik het fijn om naast je te slapen.’

‘O ja?’ Ze leek verbaasd.

‘Ja. De slapende Bianca is mijn favoriet. Ze ruikt net zo lekker als de wakkere Bianca, maar ze kijkt nooit geërgerd en ze zeikt me niet af.’

‘De slapende Enzo is ook leuk. Wel de spieren, niet de arrogantie. Hoewel, het gesnurk moet ik maar voor lief nemen.’

Ik grijnsde naar haar. ‘Dus je blijft hier?’

Ze zuchtte, alsof het haar enorm veel moeite kostte, maar toen glimlachte ze. ‘Ja, ik blijf hier.’

‘Mooi.’ Ik stond op en liep naar het dressoir waar ik mijn riem afdeed.

‘Enzo.’

Ik keek op en ontmoette haar ogen in de spiegel. Ze was uit bed gekomen en kwam achter me staan. Ze sloeg haar armen om mijn middel en liet haar hoofd op mijn rug rusten.

‘Dank je,’ zei ze.

Ik legde mijn hand op die van haar.

De bankschroef om mijn hart draaide zich nog verder aan.

*

Ik had mezelf voorgenomen om Bianca de tijd te geven om ervan te herstellen zonder haar elke dag lastig te vallen met wanneer we weer seks konden hebben. Ik wilde geen druk op haar leggen en ik wilde niet dat ze dacht dat ik een of ander beest was, al voelde ik me wel zo als ik bij haar was.

En dat was waarom ik haar precies vijf dagen nadat ze begonnen was met de clomifeen vroeg of er al tien dagen voorbij waren.

‘Nee,’ zei ze lachend. Ze zat tegen de kussens in bed aangeleund, met haar bril op en haar neus in een boek, net zoals ik het me had voorgesteld. ‘Nog maar vijf.’

‘Maar het is vrijdag.’

‘En?’

‘En normaal doen we allerlei leuke dingen op vrijdagavond.’

‘We hebben iets leuks gedaan. We hebben zelf ravioli gemaakt.’

‘Ja, en al was dat leuker dan ik dacht, is dat niets in vergelijking met de leuke dingen waar ik eigenlijk aan zit te denken.’

Ze keek me aan met een blik van ‘vanavond niet, schat’, of misschien ‘vanavond niet, klootzak’, dus ik moest mijn lot van een seksloze vrijdagavond accepteren.

Op zondagavond legde ik een hand op haar been. ‘En nu? Zijn er al tien dagen voorbij?’

‘Nee, nog maar zeven.’

Ik wreef over haar blote dij en mijn lul werd met de minuut stijver. Ze zag er zo schattig uit in haar roze tanktop en met haar bril op. ‘Weet je het echt heel zeker? Want volgens mij is het zeker al tien dagen. Misschien wel twintig.’

‘Ja, ik weet het zeker.’ Ze haalde mijn hand van haar been. ‘Maar ik ben blij dat je er zo om zit te springen om weer aan de slag te gaan. Je toewijding is inspirerend.’

Ik maakte een afkeurend geluid en ging op mijn rug liggen. ‘Eerlijk gezegd vind ik de omstandigheden op deze werkplaats verschrikkelijk. Ik heb last van werkgerelateerde mentale en emotionele stress.’

Giechelend legde ze haar boek en bril op het nachtkastje en ging op haar zij liggen. ‘Wat dacht je van een soort vergoeding daarvoor?’

Ik keek haar aan. ‘Zoals?’

Haar hand dwaalde onder de lakens en streelde mijn lul, die onder haar aanraking tot leven kwam. ‘Daar kunnen we wel uitkomen.’

‘Meen je dat serieus?’

Zonder iets te zeggen gooide ze de lakens van ons af, trok mijn boxershort omlaag en knielde tussen mijn benen. ‘Ziet dit er serieus uit?’

‘Het ziet er enorm geil uit,’ zei ik. Mijn buikspieren spanden zich aan bij het vooruitzicht. ‘En het is net een kerstcadeautje.’

Ze gaf me een verlegen glimlachje voordat ze haar hoofd omlaag deed en haar tong langs de gehele lengte van mijn harde lul liet glijden. Ik kreunde van genot.

Volledig in extase en blij verrast keek ik toe hoe ze begon met de beste pijpbeurt die ik ooit van mijn leven had gehad. Ik weet niet eens waardoor het zo verdomd lekker was. Omdat het idee van haarzelf kwam? Door wat ze met haar handen deed? De speelse manier waarop ze me likte, streelde en aan me zoog, alsof ze er net zoveel van genoot als ik? De zachte zuchtjes en kreuntjes die ze liet horen, alsof mijn lul het lekkerste was wat ze ooit geproefd had en ze er geen genoeg van kon krijgen? De manier waarop ze mijn lul zo ver in haar mond deed dat ze naar adem moest happen? Doordat ze me haar haar liet grijpen en mij het tempo liet bepalen terwijl ik haar perfecte mond zo hard en snel neukte dat ik al klaarkwam voordat ik het wilde, dat ik de controle kwijt was, mijn verstand verloor, dat ik bijna uit elkaar barstte van verlangen en waardering voor haar?

Nooit eerder had ik het gevoel gehad een orgasme niet te verdienen, maar toen ik haar lippen om mijn lul zag terwijl het orgasme door me heen raasde, waarna ze het doorslikte, rechtop ging zitten en met een hand haar glimlachende mond afveegde, wilde ik bijna huilen en haar om vergeving smeken.

‘Godallemachtig,’ zei ik, amper op adem gekomen. ‘Dat was echt ongelooflijk geil. Trouw met me.’

Ze lachte. ‘We zijn al getrouwd.’

‘O ja.’ Het was of ik een vreemde, euforische buitenlichamelijke ervaring had. Ik keek naar haar. Haar warrige haar, de trotse grijns, haar gezwollen lippen, de blauwe ogen, haar blozende wangen. En ik had het gevoel dat ik zo hard rende als ik kon, alsof ik het tweede honk kon stelen, misschien het derde, en me klaarmaakte om een homerun te maken. Mijn hart ging wild tekeer in mijn borstkas en de adrenaline stroomde door mijn aderen. Ik wilde van alles tegen haar zeggen, maar ik kon niet op de woorden komen. Ik wist niet waar ik moest beginnen.

Ze ging op haar hielen zitten en hield haar hoofd schuin. ‘En, hoe vond je dat? Was dat goed genoeg om de tijd tot woensdag door te komen?’

Ik knikte alleen, want ik was bang dat ik anders iets raars en stoms zou zeggen.

Zoiets als ik denk dat ik verliefd op je ben.

Maar dat was niet zo. Dat kón niet zo zijn. Ik was niet het type dat verliefd werd, ik was sterker dan dat. Slimmer. Het kwam gewoon door die pijpbeurt. Daardoor waren er natuurlijk allemaal rare biologische hormonen vrijgekomen waardoor een prehistorische man een hut zou willen bouwen en op mammoeten gaan jagen.

Snel stopte ik die gedachte weg en richtte me op iets vertrouwds waarbij ik me op mijn gemak voelde.

‘Wat kan ik voor jou doen?’ vroeg ik toen ze naast me kwam liggen, met haar rug naar me toe. Ik drukte mijn lichaam tegen haar aan en sloeg mijn arm om haar middel.

Ze pakte mijn arm vast. ‘Niets.’

‘Weet je het zeker?’ Ik gaf haar een kus op haar schouder. ‘Ik ben heel goed met mijn...’

‘Dat geloof ik graag,’ zei ze lachend, waarna ze de lamp uitdeed. ‘Ik weet dat je overal heel goed mee bent, maar ik kan wel wachten. Technisch gezien hebben we de regels toch al overtreden.’

‘Hoezo? We hebben de regel over geen seks toch geschrapt?’ bracht ik bij haar in herinnering toen ze haar hoofd op het kussen legde.

‘Met conceptie als doel,’ zei ze. ‘Wat we net hebben gedaan was heel leuk, maar ik raak er niet zwanger van.’

‘Dat is waar.’ Ik was even stil toen ik in het donker op haar neerkeek. ‘Dus je vond het leuk?’

Ze lachte. ‘Ja, ik vond het leuk. Maar laat het maar uit je hoofd. Ik deed het vooral zodat je zou stoppen met mij lastig te vallen. Tot woensdag in elk geval. Ga nu maar slapen.’

Ik ging weer tegen haar aan liggen, een beetje uit het veld geslagen door wat zich net had afgespeeld. Ik kon er alleen niet precies de vinger op leggen waarom.

Eén ding was wel zeker. Ik kon niet wachten tot het woensdagavond was. Alleen als ik er al aan dacht glimlachte ik. Ik had een verrassing voor haar.

*

Dinsdag ging ik na het werk naar Cole om hem te helpen een oude koelkast uit de kelder te sjouwen. Daarna vroeg hij of ik nog een biertje wilde.

‘Prima.’ Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak. ‘Ik stuur Bianca even een appje om te laten weten dat ik wat later ben.’

Terwijl Cole twee flesjes uit de koelkast pakte en de dopjes er afhaalde, stuurde ik Bianca een berichtje met excuses dat ik wat later thuis zou zijn dan ik had gezegd en bood aan om iets af te halen als ik naar huis kwam. Ze antwoordde dat ze zelf nog moest overwerken, dus dat ze dat een goed idee vond.

‘En hoe gaat het nu tussen jullie twee?’ Cole overhandigde me een biertje en leunde tegen het aanrecht.

‘Goed.’ Ik nam een slok bier en vroeg me af wat ik wel en niet tegen Cole kon zeggen. Ik wilde Bianca’s vertrouwen niet schaden, maar Cole was al twintig jaar een van mijn beste vrienden en hij was ook vader. Ik dacht dat ze het niet erg zou vinden als ik hem vertelde hoe we ervoor stonden. ‘Afgelopen maand is ze niet zwanger geraakt, dus daar was ze wel door van slag. Maar voor de rest gaat alles goed. We kunnen het eigenlijk prima met elkaar vinden. Veel beter dan ik van tevoren dacht.’

‘Dat is mooi,’ zei hij. ‘Wel balen van dat andere.’

‘Het is oké.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Ze wist dat het onwaarschijnlijk was dat het zo snel zou gaan. Ik weet er verder geen zak van af, blijkbaar moet je het heel precies timen en zelfs dan is de kans nog niet groot.’

‘Ik weet er verder ook niet veel van,’ gaf Cole toe. ‘Trisha raakte bijna meteen zwanger.’

‘Ja, sommige mensen hebben gewoon geluk.’ Ik vond het rot dat dat niet voor Bianca gold. ‘Tenzij ik iets verkeerd doe.’

Lachend hield Cole zijn biertje omhoog. ‘Daar ligt het niet aan. Ik weet dat het ook een tijd duurde voor de vrouw van mijn broer zwanger werd. Bijna een jaar.’

‘Een jaar? Shit.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ze heeft me maar drie maanden gegeven en daar is er al een van voorbij.’

‘Kunnen jullie jezelf niet meer tijd geven?’

Fronsend nam ik een grote slok van mijn bier. ‘Dat is denk ik geen optie.’

‘Waarom niet?’

‘Van begin af aan zijn we overeengekomen dat dit tijdelijk zou zijn. Drie maanden was de afspraak, tenzij ze zwanger zou raken.’

‘Je zei ook dat jullie geen seks zouden hebben,’ merkte Cole op. ‘Als dat deel van het plan kan worden aangepast, waarom dan niet ook de tijdlijn?’

‘Ik weet het niet,’ zei ik. ‘Het lijkt me gewoon geen goed idee.’

‘Waarom niet?’

‘Ik weet niet. Stel dat het nog steeds niet lukt, maand na maand, dan zitten we aan elkaar vast terwijl er geen eind in zicht is. Dan krijgt ze een hekel aan me omdat ik haar teleurstel en krijg ik er spijt van dat ik in die situatie terecht ben gekomen, waarbij ik een vrouw teleurstel die ik in eerste instantie niet eens wilde hebben. Dan zijn we alleen nog maar aan het ruziën en ergeren we ons aan elkaar, en dan vertrekt ze omdat we alles verpest hebben en krijgen we voor de rest van ons leven een hekel aan elkaar...’ Ik zette mijn biertje neer en wreef met mijn handen over mijn gezicht. ‘Klotezooi. Het is gewoon... Klotezooi. Nee.’

‘Als je het zo stelt,’ zei Cole, ‘is het lastig daar iets tegenin te brengen.’ Hij was even stil. ‘Maar wat als het wel zou lukken?’

‘Bedoel je als ze wel zwanger raakt?’

‘Ja, stel dat het lukt. Zou je haar dan nog steeds laten gaan?’

Opeens was het of een aambeeld op mijn borst viel. ‘Dat moet wel, als ze weg wil. Daar heb ik mee ingestemd. En waarom zou ik bij iemand willen zijn die mij niet wil?’

‘Maar wat als...’

‘Oké, ho maar.’ Ik pakte mijn biertje en hield mijn andere hand naar hem op. ‘Je maakt dit veel ingewikkelder dan het is. Het heeft geen zin om “wat als”-vragen te stellen. Als ze niet zwanger raakt dan schudden we elkaar de hand en vragen over twee maanden de scheiding aan. Als ze wel zwanger raakt dan schudden we elkaar over een jaar de hand en vragen dan de scheiding aan. Dat was de afspraak. Het is de enige manier om geen hekel aan elkaar te krijgen.’

De achterdeur in hun keuken ging open en Mariah kwam binnen, gevolgd door Cheyenne die boodschappentassen in haar handen had.

‘Hoi, papa,’ zei Mariah. Ze deed haar schoenen uit voor ze naar hem toe rende om hem een knuffel te geven. ‘Raad eens? We eten vanavond pannenkoeken!’

Lachend knuffelde Cole haar. ‘Mijn lievelingseten.’

‘Hallo, oom Enzo.’ Mariah glimlachte naar me.

‘Hoi, kleine spruit.’ Ik glimlachte terug en merkte op dat ze er weer een stuk groter uitzag dan de laatste keer dat ik haar zag. Kinderen groeiden zo snel. ‘Wat word je groot. Binnenkort kan ik je geen kleine spruit meer noemen.’

Ze grijnsde breed. ‘Mooi zo!’

‘Hé, Enzo,’ zei Cheyenne. Ze zette de boodschappen op het aanrecht en gaf Cole een vlugge zoen. ‘Blijf je eten?’

‘Ik ben dol op pannenkoeken, maar helaas. Bedankt voor het vragen. Ik zou eten meenemen als ik naar huis ga.’

‘Wat een goede echtgenoot,’ zei ze met een knipoog. ‘Wie had dat gedacht?’

Ik dronk mijn bier op. ‘Goed, ik ben hier weg voordat ik het nog erger voor mijn kiezen krijg. De groeten, jongens.’

Op de terugweg dacht ik weer aan hoe snel Mariah opgroeide. Het leek de dag van gisteren dat ik naar het ziekenhuis was gegaan om haar voor het eerst te zien en om Cole te feliciteren en te troosten. Binnen een dag had hij zijn vrouw verloren en een dochtertje in zijn leven verwelkomd.

De negen jaar daarna had hij als alleenstaande vader Mariah opgevoed en dat had hij uitstekend gedaan. Ze was gezond en vrolijk, spontaan en praatgraag, ontzettend slim en bijzonder lief. Zou ik net zo’n goede vader zijn als Cole? Hoe zou het zijn om een kind voor mijn ogen te zien opgroeien? Om te horen hoe hij voor het eerst lachte, om te zien hoe ze haar eerste stapjes zou zetten, een klein handje in de mijne te voelen, een stemmetje te horen dat mij papa noemde?

Plotseling kreeg ik een brok in mijn keel.

Ik had me altijd voorgesteld hoe ik met mijn kinderen zou stoeien en spelen, maar nu zag ik de zachtere, zorgzame kant ook voor me. Een flesje geven aan een baby, een pleister plakken op een schaafwond, een verhaaltje voorlezen voor het slapengaan.

En ik besefte hoe graag ik dat wilde.

*

Die avond hield ik het niet meer en ik viel Bianca weer lastig door haar heup te masseren. ‘Kom, we zitten er nu zo dichtbij. We kunnen het toch proberen?’

‘Nee,’ hield ze vol. ‘Het is nog geen tijd. Nog één dag.’

‘Ligt het aan mij,’ zei ik geïrriteerd, ‘of duren de afgelopen dagen langer dan vierentwintig uur?’

‘Dat ligt aan jou.’

‘Misschien moeten we dan op z’n minst vanavond oefenen.’ Ik kroop dicht tegen haar aan. Kuste haar schouder. ‘Je weet wel, zodat we weten hoe het ook alweer moet.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. We moeten dit perfect timen. Volgens mijn ovulatietest en de dokter is morgen de kans het grootst. Dus we wachten tot morgen.’

‘Maar we kunnen het morgen óók doen.’ Ik liet mijn hand onder haar pyjamajasje glijden.

‘Nee.’ Ze haalde mijn hand weg. ‘We moeten het om de dag doen. Door te veel seks vermindert het aantal zwemkampioenen.’

Ik keek haar vuil aan en kreeg eenzelfde blik terug vanachter haar bril. ‘Prima,’ zei ik. ‘Ik wacht wel.’

‘Dank je.’

‘Maar dat wordt wel moeilijk. Je zit erbij als een strenge bibliothecaresse. Daar word ik geil van.’

Ze schoot in de lach. Daarna duwde ze haar bril verder op haar neus en knikte tevreden. ‘Mooi.’

*

Mijn stiekeme verleidingsplannen voor woensdagavond vielen bijna in het water toen mijn vader die middag op het werk van een ladder viel. Met spoed moest hij naar het ziekenhuis worden gebracht. Zodra ik het hoorde, racete ik ernaartoe. Onderweg belde ik Bianca.

‘Ik kom eraan,’ zei ze.

‘Je hoeft niet te komen,’ zei ik. ‘Ze zeiden dat hij alleen even kort zijn bewustzijn was verloren en dat ze een röntgenfoto maken. Hij is vast in orde en jij zit midden in je werkdag. Heb je vanmiddag geen afspraken?’

‘Die verzet ik wel,’ zei ze. ‘Ik ben er zo snel ik kan.’

Voordat ik ertegenin kon gaan, hing ze al op.

Een klein uur later zat ik in de wachtkamer, met mijn bezorgde moeder die steeds weer dezelfde vragen stelde. Waarom was er nog niemand met ons komen praten? Hoe lang kon het überhaupt duren om een röntgenfoto te maken? Die mensen zijn na ons binnengekomen, waarom is er bij hen al wel een dokter geweest en bij ons niet?

‘Dat hebben ze al uitgelegd, ma. Er is vandaag een radioloog minder en het zal langer duren voor ze iets weten. Het kan wel een paar uur duren en ze hebben excuses aangeboden. Die mensen daar kwamen met iemand mee die een astma-aanval had en die hoeft geen röntgenfoto te laten maken.’ Bianca kwam de ruimte binnen en vermoeid glimlachte ik naar haar, toen ze zich naar ons toe haastte.

‘Hé,’ zei ze bezorgd. ‘Weten jullie al iets?’

Ik stond op en ze gaf me een stevige knuffel. Ik rook de geur van haar parfum en het gevoel van haar lichaam tegen het mijne gaf me troost. ‘Nee, nog niet.’

Daarna gaf ze mijn moeder een knuffel. ‘Gaat het?’

‘Ik ben boos,’ zei ze nukkig.

‘Op de artsen?’

‘Ja! En op Carlo! Waarom moet hij dan ook op zijn leeftijd nog op een ladder gaan staan!’ Ze snoof en ging zitten.

Bianca glimlachte geduldig. ‘Zal ik anders even koffie gaan halen?’

‘Dank je, lieverd. Dat is een goed idee. We wilden hier niet weg voor het geval een van die artsen de moeite zou nemen om met ons te komen praten.’

‘Dat begrijp ik.’ Ze raakte mijn arm even aan. ‘Ik ben zo terug.’

‘Dank je.’ Ik plofte neer naast mijn moeder en keek hoe Bianca de ruimte uit liep.

‘Wat een schat is ze toch,’ zei mijn moeder.

‘Ja, zeker,’ was ik het met haar eens.

Ik probeerde mijn moeder te negeren door aan Bianca te denken. Mijn moeder zat afwisselend te bidden dat alles goed zou komen met mijn vader en hem uit te schelden omdat hij zo stom was geweest. Ik dacht nog steeds aan Bianca toen ze terugkwam met koffie van Starbucks.

Ze ging aan de andere kant naast me zitten en we zaten zo nog anderhalf uur te wachten, waarin mijn moeder amper haar mond hield. ‘Hij probeert me te vermoorden, dat is het,’ hield ze vol.

‘Door op een ladder te klimmen?’ vroeg ik lachend, al was ik aan het einde van mijn Latijn.

‘Doordat hij iets doet waarvan ik al honderd keer heb gezegd dat hij dat niet moet doen! Hij weet verdomd goed dat hij geen goed evenwicht meer heeft en dat hij zal vallen en dat hij mij een hartaanval bezorgt als ik dat hoor!’ berispte ze me. ‘Wat zit je nou te lachen? Zo is het gewoon. Dat soort dingen doet hij met opzet, om mij kwaad te krijgen!’

Ik boog me naar Bianca en fluisterde: ‘Daarom dus.’

Ze gaf me een meelevende glimlach, klopte op mijn been en pakte mijn hand. ‘Ik snap het.’

Uiteindelijk kwam er een arts en die zei dat het goed ging met mijn vader. Hij had niets gebroken, maar omdat hij het bewustzijn was verloren en een hoge bloeddruk had, wilden ze hem nog een nachtje houden. Uiteindelijk moesten we nog een paar uur wachten voordat hij kon worden opgenomen. Ik had Bianca al een paar keer gezegd dat ze niet hoefde te blijven, maar ze weigerde te gaan. Als avondeten hadden we vreselijk ziekenhuiseten en uiteindelijk konden we mijn vader niet eens meer spreken, omdat hij al sliep tegen de tijd dat we naar zijn kamer mochten.

We verlieten het ziekenhuis in het donker en in de stromende regen. Mijn hoofd bonkte en ik nam aan dat Bianca ook wel hoofdpijn zou hebben. Ik stond dichterbij geparkeerd, dus ik gaf haar een lift naar haar auto, wachtte tot ze hem gestart had en volgde haar naar huis.

Eenmaal thuis gooide ik mijn sleutels op het aanrecht en ik pakte haar van achteren bij haar middel vast. ‘Hé. Bedankt dat je er vandaag was. Dat vond ik heel fijn. Sorry dat het zo lang duurde.’

‘Daar hoef je geen sorry voor te zeggen. Ik wilde er graag voor je zijn.’ Ze draaide zich naar me toe in mijn armen en legde haar handen op mijn borstkas. ‘En als... als je hoofd er niet naar staat om het vanavond te proberen, dan begrijp ik dat.’

‘Ssst.’ Ik kuste haar lippen. ‘Ga naar boven en ontspan. Neem een bad of zo. Ik kom ook zo naar boven.’

‘Oké,’ zei ze. ‘Maar ik meen het. Voel je niet verplicht.’

‘Ik heb je gehoord.’ Dreigend keek ik haar aan. ‘Nou, doe wat ik je zeg, vrouw.’

Ze rolde met haar ogen en liep naar de trap.

Ik wachtte tot ze weg was en liep toen naar de garage om het pakje dat ik in mijn suv had verstopt te halen. Weer terug binnen luisterde ik of ik boven het bad hoorde vollopen voordat ik een biertje uit de koelkast pakte.

Daarna dumpte ik de inhoud van het pakje op het aanrecht en ik kon mijn lachen niet inhouden. Dit was dan misschien wel een stressvolle dag geweest, maar deze avond werd legendarisch.

14

Bianca

Boven had ik het bad laten vollopen en ik liet mezelf in het naar lavendelbadzout geurende water zakken. Met gesloten ogen ademde ik diep in en uit. Ik luisterde naar het onweer buiten en probeerde het niet als een slecht voorteken te zien. Vastbesloten om het lot gunstig te stemmen herhaalde ik al mijn positieve affirmaties. Dat is tenslotte de wet van de aantrekkingskracht. Dus als ik positieve energie wilde, moest ik dat ook laten zien.

Maar het was niet alleen maar zweverig gedoe, ik had ook de wetenschap aan mijn kant staan. Biologie was echt. Net als de medische hulp. Ik had alle instructies opgevolgd, de ovulatietest gebruikt en alles wees erop dat de timing klopte.

Toch was ik nerveus. Nerveus... en opgewonden.

Meer dan opgewonden.

Het was tien dagen geleden dat ik voor het laatst Enzo’s handen op me voelde, zijn lichaam op het mijne, die diepe, scherpe pijnscheut voor die overging in genot. Ik wist dat hij ook gespannen was, hij had me bijna elke avond om seks lastiggevallen, maar ik bleef vastbesloten bij mijn besluit om er niet op in te gaan. Als ik hem kon weerstaan, of in elk geval de seks met hem kon weerstaan, dan bevond ik me nog op veilig terrein. Het maakte niet uit dat ik steeds sterkere en diepere gevoelens voor hem kreeg, als ik die maar onder controle kon houden. Door nee te zeggen tegen seks zonder het doel van voorplanting, had ik het gevoel dat ik een beschermend muurtje om mijn hart had opgetrokken.

Eigenlijk had ik gehoopt dat hij zich wat afstandelijker zou gedragen als we geen seks hadden, zodat mijn gevoelens de kans zouden krijgen om wat af te nemen. Maar mijn idee dat hij zonder het vooruitzicht op een orgasme niet de hele tijd bij me wilde zijn, klopte voor geen meter. Hij was elke avond voor het eten thuis. Hij nam boodschappen mee of een afhaalmaaltijd of hij bood aan om te koken. Als we naar de televisie keken liet hij me uitkiezen wat we zouden kijken en hij klaagde niet eens, nou ja, niet heel erg, als ik iets meisjesachtigs en romantisch uitkoos. Op een avond gaf hij me zelfs een voetmassage terwijl we een film keken.

Hij was met me meegegaan op bezoek bij oma Vinnie in het verzorgingshuis. We luisterden naar haar verhalen over mijn overgrootouders, de smokkelaars, en hoe het was om in het oosten van Detroit op te groeien. We bekeken oude fotoalbums en verwonderden ons erover hoeveel ik op mijn overgrootmoeder leek. Oma Vinnie dacht zelfs dat ze de naam Enzo DiFiore, zoals Enzo’s overgrootvader heette, al weleens eerder gehoord had. Lachend vroegen we ons af of zij elkaar ook gekend hadden.

Hij was ook nog naar mijn appartement gegaan om de afvalvermaler te repareren die mijn broer JJ op de een of andere manier had kapotgemaakt. Hij had me gered toen ik op de snelweg een klapband kreeg, door zelf meteen naar me toe te komen in plaats van een monteur te bellen. En hij had erop gestaan dat ik in zijn bed bleef slapen.

Hoe moest ik in vredesnaam op deze manier mijn gevoelens neutraal houden?

Maar daar moest ik me nu niet druk over maken. Ik bedacht dat al die warme, onduidelijke gevoelens van pas zouden komen als we uit elkaar gingen, want dat betekende dat we vriendelijk en respectvol met elkaar konden omgaan. We zouden geen ruziemaken over stomme dingen. Geen gemene dingen over elkaar zeggen waar anderen bij waren, zoals ons kind. En onze vrienden zouden niet tussen ons hoeven te kiezen. Alles zou prima gaan.

En vanavond was ik van hem.

Ik ging uit bad, droogde me af en wreef lotion met lavendelgeur op mijn huid. Ik deed mijn haar los, poetste mijn tanden en deed zelfs de diamanten oorbellen in. Hopelijk zouden ze me geluk geven. Met het lampje naast het bed nog aan zette ik mijn bril af en gleed naakt onder de lakens om te wachten tot Enzo naar boven zou komen.

Er gingen vijf minuten voorbij.

Tien.

Vijftien.

Het onweer buiten nam toe. De regen kletterde neer en wind gierde tegen het raam. In de verte rommelde de donder en de elektriciteit haperde even.

Ik stond op het punt om een badjas aan te trekken en te gaan kijken waar Enzo bleef, toen de stroom helemaal uitviel. Even wachtte ik tot het licht weer aanging, maar dat gebeurde niet. Ik ging rechtop zitten en riep: ‘Enzo?’

Geen reactie. Maar ik hoorde iemand de trap op komen.

‘Enzo?’ riep ik weer, met een beverige stem deze keer.

Toen verscheen hij in de deuropening van de slaapkamer. Hij had een kaars in zijn handen en droeg alleen maar een zwarte cape die tot de grond kwam, met de kraag omhoog. ‘Enzo is hier niet,’ zei hij met een zwaar accent, iets tussen Dracula en Ricky Ricardo in. Door de vampierentanden die hij inhad was het lastig te zeggen.

Ik barstte in lachen uit. ‘En wie ben jij dan?’

‘Ik ben Edward Mullins, natuurlijk.’ Hij zette de kaars op het dressoir.

‘Bedoel je Edward Cullen?’

‘Ja, sorry. Ik ben zo lang in slaap geweest dat ik mijn achternaam was vergeten. Maar toen ik jouw bloed rook, werd ik heel hongerig.’

‘Dus je kunt mijn bloed ruiken?’

‘Maar natuurlijk.’

‘Dat is... dat is nogal een outfit die je daar draagt, Edward.’

‘Vind je het wat?’ Met één kant van de cape bedekte hij de onderste helft van zijn gezicht. ‘Ik wist niet of capes nog in de mode waren.’ Toen zwaaide hij hem met een zwierig gebaar open. ‘Of bedoel je dit?’ Ik liet mijn ogen over zijn naakte lichaam glijden. ‘Ik vind het allemaal prachtig.’

‘Mooi.’ Hij gooide de lakens van me af, waardoor hij me naakt zag. Toen gromde hij. ‘Zo’n schoonheid heb ik in eeuwen niet gezien. Ik moet je hebben, of ik zal sterven.’

Ik slaakte een gilletje toen hij grommend als een beest in bed kroop en met de plastic tandjes probeerde in mijn nek te bijten. ‘Auw! Kun je die alsjeblieft uitdoen?’

‘Als je erop staat.’ Hij gooide ze op de grond en beet met zijn eigen tanden in mijn hals. ‘O ja, veel beter.’

Lachend liet ik mijn handen over zijn schouders glijden. ‘Wil je de cape ook afdoen?’

‘Dat ligt eraan.’ Hij verplaatste zijn mond naar mijn borsten en gleed met zijn tong over mijn tepel die hard werd, waarna hij hem tussen zijn tanden nam. ‘Wil je me nog steeds als ik eruitzie als een gewone sterveling?’

Ik kromde mijn rug onder de aanrakingen van zijn tong en opende mijn benen voor hem toen zijn hand zich tussen mijn dijen bewoog. ‘Enzo, je hebt er nog nooit als een gewone sterveling uitgezien.’

‘In dat geval.’ Hij ging op zijn knieën zitten en gooide de cape van zich af, waarna hij met zijn warme, blote huid mijn lichaam bedekte. ‘Ja, dit is veel beter. Sjezus, wat heb ik je gemist.’

Onze monden vonden elkaar, onze tongen zoekend, onze handen streelden, onze adem steeds sneller en zwaarder. Ik was een beetje bang geweest dat de seks vanavond als een verplicht nummer zou voelen, of dat het ongemakkelijk zou zijn en ik had aangenomen dat we meteen datgene zouden doen om te proberen zwanger te raken, maar ik had het goed mis. Enzo was zelfs geduldiger, speelser en gepassioneerder dan ooit. Ik vergat dat dit alleen maar een middel was om een doel te bereiken en ik genoot van elke lik van zijn tong, elke streling van zijn vingers en de zachte, langzame deining van zijn lichaam over het mijne. Ik wilde dat dit zo eeuwig kon doorgaan, zonder me zorgen te maken of het wel zou lukken, over de tijd die drong, over wat de toekomst zou brengen en waarom ik niet van hem kon houden.

Er was niets neps aan, ik wilde gewoon bij hem zijn.

‘Enzo,’ zei ik toen hij in me bewoog. ‘Zeg iets echts.’

‘Wat?’ Hij vertraagde zijn ritme, maar stopte niet.

‘Zeg iets echts,’ smeekte ik.

Eerst zei hij helemaal niets en keek alleen maar op me neer. Het boezemde me angst in.

Maar toen...

‘Ik denk continu aan je,’ zei hij op serieuze toon met een zachte stem.

‘Ga door,’ fluisterde ik, terwijl het muurtje om mijn hart begon af te brokkelen.

‘Nog nooit heb ik me bij iemand zo gevoeld als bij jou. Soms beneemt het me zelfs de adem.’

‘Ja,’ zei ik en ik trok hem dieper in me, ging mee met zijn ritme. Ik wist precies wat hij bedoelde. ‘Ja, ja, ja.’

‘Ik wil je alles geven.’ Heel even stopte hij met bewegen, zijn lippen hingen boven de mijne. ‘Alles.’

Toen zei hij niets meer en het verlangen tussen ons bouwde zich op, de drang om harder, sneller en dieper te bewegen. Onze harten bonkten, onze huid was gloeiend heet, onze adem snel en gejaagd. Ik kwam als eerste klaar en hij bijna meteen daarna, waardoor ik elke golf van zijn ontlading in me kon voelen. En ik dacht alleen maar aan hoe geweldig het voelde om iets dat zo intiem was met hem te delen, om mezelf met hem te delen, om dit bed te delen en de nacht en deze ervaring. Het was het meeste intense en krachtigste gevoel dat ik ooit had gehad.

Geen wonder, dacht ik toen we na afloop warm en ademloos in elkaar verstrengeld lagen. Geen wonder dat er op deze manier nieuw leven ontstaat.

*

Maar het was niet gelukt.

Twee en een halve week later zat ik op zaterdagochtend in de badkamer te huilen. Ik voelde me verdrietig, kapot en beschaamd bij het besef hoeveel hoop ik erop gevestigd had.

Ik wist wel dat het zelfs met de clomifeen niet zou lukken. Maar de seks had zo magisch gevoeld. Mijn band met Enzo was zo intens. De chemie tussen ons was zo vurig.

Dus ik dacht, misschien.

En ik wenste het.

Ik had gebeden.

Ik luisterde naar Enzo die zo zelfverzekerd was. En, dat was nog het meest beschamende, ik had me zelfs echt zwanger gevoeld.

Echt waar, ik had mezelf ervan overtuigd dat ik allerlei dingen voelde die voortekenen waren. Pijnlijke borsten, meer eetlust, duizeligheid, een opgezette buik. Allemaal symptomen van pms natuurlijk. Jezus, hoe had ik zo stom kunnen zijn?

Ik gaf toe aan de behoefte om het uit te schreeuwen, al voelde ik me schuldig over hoe verdrietig ik was, omdat sommige vrouwen wel jaren zonder succes proberen zwanger te worden. Toen liet ik mijn schuldgevoel varen en huilde ik ook voor die vrouwen.

Enzo was in de sportschool, maar we zouden vandaag om twaalf uur de sleutels van het nieuwe huis krijgen, dus ik wist dat hij elk moment terug zou kunnen komen. Ik wilde niet dat hij me zo zag, dus ik raapte mezelf bij elkaar, nam een douche, kleedde me aan en maakte mijn gezicht op voor ik naar beneden ging.

Toen ik de keuken binnenkwam, stond Enzo bij het eiland met een kartonnen koffiebeker. Een tweede stond op het aanrecht. ‘Goedemorgen, Lucy.’

‘Morgen.’ Ik keek hem niet aan toen ik naar de gootsteen liep en een glas onder de kraan hield om het plantje in het keukenraam water te geven. ‘Hoe was je work-out?’

‘Geweldig. Ik heb koffie gehaald op de terugweg. Voor jou heb ik thee meegenomen. Kruidenthee, geen cafeïne.’

‘Dat maakt toch niet uit.’ Ik probeerde mijn tranen tegen te houden.

‘Hè?’

‘Het maakt niet uit,’ zei ik, harder en scherper. Ik gooide het water bij de plant.

‘Hé.’ Hij nam het lege glas van me aan en zette het weg voordat hij me bij mijn schouders pakte en me dwong om hem aan te kijken. ‘Wat is er aan de hand?’

Ik kon alleen maar met mijn hoofd schudden en toen begonnen de tranen te stromen.

Hij begreep me zonder dat ik een woord hoefde te zeggen, waardoor ik alleen maar harder moest huilen. Hij trok me tegen zich aan en sloeg zijn armen om me heen. Zo hield hij me een tijd vast terwijl ik op zijn bezwete grijze shirt huilde. Hij streelde me over mijn rug. ‘Ssst,’ zei hij en gaf me een kus op mijn hoofd. ‘Het is goed.’

‘Dat is het niet,’ snotterde ik en veegde snot, tranen en mascara over hem heen. ‘Ik heb gefaald. Zelfs met de medicijnen is het me niet gelukt.’

‘Dat is belachelijk. Als er iemand gefaald heeft dan ben ik dat.’

‘Het ligt aan míj, Enzo. Jij hebt die test gedaan en bij jou is alles goed. Het probleem ligt bij mij.’

‘Hé.’ Hij pakte me weer bij mijn bovenarmen en hield wat afstand zodat hij me kon aankijken. ‘Dit was één gemiste kans. Meer niet. Er komen er nog meer, toch?’

Met de rug van mijn hand veegde ik mijn neus af. ‘Eentje nog.’

‘Oké, dus geef het niet op. Drie keer is scheepsrecht, zeggen ze toch?’ Hij trok een mondhoek op. ‘Toch?’

Ik beet op mijn lip en wilde dat hij niet zo begripvol was en me hier zo bij steunde. Ik wilde dat ik niet dit vreselijke voorgevoel had dat het niet zou uitmaken hoeveel kansen we hadden, dat het toch niet zou lukken. Ik wilde dat ik niet al die gevoelens voor hem had waardoor het allemaal zo ingewikkeld was geworden.

‘Toch?’ drong hij weer aan.

‘Ja.’ Ik liep van hem weg en pakte een paar tissues uit de doos op het aanrecht. Ik snoot mijn neus en veegde mijn gezicht af. Ondertussen dronk hij van zijn koffie en hij keek me aan alsof hij medelijden met me had en niet wist wat hij moest zeggen.

Het was vreselijk. Ik wilde niet dat hij medelijden met me had.

Hij schraapte zijn keel. ‘Dat wilde ik nog zeggen, ze houden de verjaardag van mijn neefje James morgenmiddag bij Pietro thuis. Hij wordt vier.’

‘Klinkt leuk,’ zei ik zonder enig enthousiasme. De familiebijeenkomsten van de Moretti’s waren veelvuldig, lawaaierig en gingen eindeloos door. En het was altijd raak. Minstens drie oudere vrouwelijke familieleden kwamen naar me toe, legden een hand op mijn buik en vroegen of ik al zwanger was. Als ik dan nee zei, vroegen ze waarom niet en waarschuwden me er niet te lang mee te wachten. Ze zinspeelden erop dat het kwam omdat we niet voor de kerk getrouwd waren. En ze hadden allemaal een verhaal over een nicht of vriendin die dachten dat ze alle tijd in de wereld hadden en eerst hun carrière vooropstelden, maar later spijt kregen toen het moeite kostte om zwanger te raken.

Maar dat hoefde Enzo allemaal niet te weten.

‘We kunnen vandaag in de stad een cadeautje voor James kopen,’ zei ik toen ik me weer naar hem had omgedraaid.

‘Goed idee. Ik wil hem een honkbalhandschoen en een slagpaal te geven. Hij gaat volgende maand op honkbal en Pietro is daar zo slecht in, dat ik dacht dat ik het hem beter kan leren.’

Ik wist een glimlach tevoorschijn te toveren. ‘Uiteraard.’

‘Gaat het?’ Hij kwam naar me toe en trok aan mijn oorlel.

‘Ja.’ Ik wees op zijn shirt. ‘Sorry, ik heb het helemaal vies gemaakt.’

‘Boeiend. Ik ben toch al vies. Zal ik even onder de douche springen? Dan kunnen we bij het eetcafé gaan ontbijten.’

‘Of bij de bakkerij,’ stelde ik voor. Deze ochtend had ik wel zin in iets lekkers dat Blair gebakken had.

‘Wat jij wil.’

*

Bij de bakkerij kreeg Enzo een telefoontje en hij ging naar buiten om het aan te nemen. Blair kwam naar het tafeltje waar ik aan zat en liet zich in zijn stoel vallen.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze bezorgd. ‘En niet zeggen dat er niets is, want ik kan het zien.’

‘Ik ben vandaag ongesteld geworden,’ zei ik zachtjes en ik pakte mijn koffiekopje.

‘O.’ Ze knikte meelevend. ‘Dat is balen.’

‘Het is oké.’ Ik forceerde een glimlach. ‘We kunnen het volgende maand weer proberen. Maandag begin ik weer met een nieuwe ronde clomifeen.’

‘Laat het me weten als ik iets voor je kan doen. Als je een luisterend oor nodig hebt, of een schouder om op uit te huilen.’

‘Dank je.’ Ik haalde diep adem en keek even naar buiten, waar Enzo op de stoep stond. Wat zag hij er toch ontzettend knap uit. ‘Ik heb Enzo vanochtend helemaal natgehuild.’

‘Ja?’ Ze keek even over haar schouder naar hem. ‘Hoe gaat het tussen jullie twee?’

‘Goed. Het gaat goed.’ Ik keek naar mijn onaangeraakte scone en haalde mijn schouders op. ‘Vandaag krijgen we de sleutels van het nieuwe huis.’

Haar gezicht lichtte op. ‘Dat is leuk! Wanneer beginnen jullie met de renovatie?’

‘Hopelijk meteen.’ Ik brak een stukje van de scone af, maar at het niet op. ‘De afleiding zou welkom zijn. Voor ons allebei.’

‘Was Enzo verdrietig dat...’

‘Ja,’ zei ik. ‘Maar hij was heel erg lief.’

‘Ja, natuurlijk. Hij is geen klootzak. En hij geeft echt om je, Bianca. Ook al denk jij misschien van niet.’

De knoop in mijn maag trok zich nog strakker. ‘We kunnen trouwens veel beter met elkaar overweg dan ik dacht.’

‘Echt?’

‘Ja, eigenlijk...’ ik probeerde te lachen, maar het klonk een beetje wanhopig, ‘... maak ik me er zorgen over.’

‘Waarom?’

‘Nou, hoe langer we nu samenwonen, hoe beter ik hem leer kennen. We hebben steeds meer seks en ik voel me steeds meer verbonden met hem. Hij is heel anders dan ik dacht.’

‘O ja?’

Ik knikte. ‘Ja. Met al dit vruchtbaarheidsgedoe is hij heel aardig en begripvol geweest. Begrijp me niet verkeerd, hij gedraagt zich soms nog steeds als een verwaande eikel en hij blijft het leuk vinden om me op de kast te jagen, maar eigenlijk is hij een heel goede echtgenoot.’

Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Blijven jullie dan misschien bij elkaar?’

‘Nee,’ zei ik snel. ‘Daar hebben we het niet over gehad.’

‘Nou, daar zouden jullie het wel over kunnen hebben. Er is tenslotte een hoop veranderd nadat jullie dat idiote contract hebben opgesteld. Misschien kunnen jullie jezelf wat meer tijd gunnen.’

‘Meer tijd zou het alleen maar erger maken,’ zei ik somber. ‘Als het volgende maand niet is gelukt, dan moet ik gaan.’

‘Zonder dat je hem vertelt wat je voor hem voelt?’ Met open mond staarde ze me aan. ‘Waarom?’

‘Omdat de vorige keer dat ik me zo voor iemand openstelde, mijn hart in duizend stukjes is gebroken. Deze overeenkomst met Enzo was juist bedoeld om me daarvoor te behoeden. Het zou veilig moeten zijn,’ zei ik op scherpe toon.

‘Maar hoe kun je nou weten hoe hij erover denkt? Ik denk dat je eerlijk tegen hem moet zijn. Mannen kunnen geen gedachten lezen, weet je.’

Ik schrok van wat ze zei. Het herinnerde me eraan dat ik aan Enzo had beloofd dat hij nooit zou hoeven raden naar wat ik dacht of voelde. Had ze gelijk? Zou ik de waarheid aan hem moeten opbiechten?

Ik dacht aan de avond dat hij als een vampier naar de slaapkamer was gekomen en dat ik hem had gevraagd om iets echts te zeggen toen hij de cape had afgedaan. Sindsdien was er geen dag voorbijgegaan zonder dat ik zijn woorden in mijn hoofd hoorde.

Ik denk continu aan je.

Nog nooit heb ik me bij iemand zo gevoeld als bij jou.

Soms beneemt het me zelfs de adem.

Ik wil je alles geven.

Maar wat betekende het? Had hij gevoelens voor me? Wilde hij dat ik meer voor hem was dan alleen maar een tijdelijke echtgenote die hem zou voorzien van nageslacht? En als dat niet zou lukken? Wat dan?

Enzo kwam terug naar binnen en liep naar me toe. Ik was me ervan bewust hoe elke vrouw in de ruimte naar hem keek. Hij wist het ook, en ondanks dat hij zijn ogen op mij gericht hield, wist ik diep vanbinnen dat hij nooit die aandacht zou willen opgeven, laat staan zijn seksuele vrijheid, om alleen met mij te zijn. En al helemaal als hij kinderen wilde. En waarom zou hij ook?

Als ik hem niet eens een kind kon geven, wat had ik voor hem dan nog voor nut?

*

‘En, hoe bevalt het pasgetrouwde leven?’ Pietro’s vrouw Lynne kwam op de patio naast me zitten. Het was zonnig, warmer dan normaal voor een lente in Michigan, en na het avondeten waren we buiten gaan zitten voor wat frisse lucht.

‘Goed. Geweldig.’ Ik probeerde niet jaloers, of nog erger, verbitterd, naar haar zwangere buik te kijken.

‘Je trouwjurk was zo mooi. Maar alles aan jou is mooi. Je bent zo fijntjes.’ Ze wreef over haar buik en lachte. ‘Ik ben enorm.’

‘Helemaal niet. Je ziet er prachtig uit. Wanneer ben je ook alweer uitgerekend?’

‘Op 24 mei. Dus ik moet nog vier weken, geloof het of niet.’ Toen zuchtte ze. ‘Maar ik zou niet moeten klagen.’

Nee, inderdaad, dacht ik geërgerd. Maar ik zei: ‘Dat geeft niet.’

‘Eigenlijk vind ik het fantastisch om zwanger te zijn,’ ging ze verder. ‘Ik ben niet zo’n type dat zich zorgen maakt over dat de zwangerschap haar figuur zal verpesten.’

Ik zette het wijnglas aan mijn lippen. Of ze daarmee nou wel of niet wilde zeggen dat ik wel zo’n type was, haar opmerking viel bij mij verkeerd.

‘Het is echt een cadeautje, weet je? Zo’n wonder. Goed zo, schat!’ Ze glimlachte en zwaaide naar James, die op het grasveld aan het spelen was met zijn nieuwe honkbalknuppel, bal en slagpaal. Enzo coachte hem, Pietro haalde de ballen op en Lilly, het tweejarige zusje van James, drentelde rond met een vlindernetje. ‘Enzo is altijd zó lief geweest voor de kinderen,’ ging ze verder. ‘Hij zou een geweldige vader zijn.’

‘Ja, dat zeker.’ Ik keek hoe Enzo de knuppel van James overnam en nog een keer liet zien hoe hij de bal van de paal moest slaan. Toen die naast Pietro in het geïmproviseerde buitenveld vloog, pakte Enzo Lily op, zette haar op zijn schouders en rende langs de honken. Toen hij bij de thuisplaat aankwam, wilde James ook een keer. Dus Enzo zette het kleine meisje neer en tilde zijn neefje op zijn schouders om het hele rondje nog een keer te rennen. Hij kwam langs ons en zwaaide. Ik glimlachte en zwaaide terug.

‘Zie je wel?’ zei Lynne, alsof ik het niet met haar eens was geweest. ‘Jullie zouden echt kinderen moeten krijgen.’

‘Ja, dat hebben we gehoord,’ mompelde ik wat sarcastischer dan mijn bedoeling was.

‘Laat me raden. Mama Moretti zit er al bovenop. Ik was nog geen tien minuten met Pietro getrouwd voordat ze mij vroeg wanneer ik zwanger wilde worden.’ Ze lachte en klopte op mijn arm. ‘Gelukkig was het meteen bij de huwelijksnacht al raak, ongelooflijk toch? We hadden het nog niet eens gepland.’

‘Nou, dat is zeker geluk hebben. Jullie hebben een prachtig gezin.’

‘Dank je. Dat komt voor jullie ook nog wel. Maar niet te lang wachten, hoor. Anna, de beste vriendin van mijn zus, is arts op de Spoedeisende Hulp. Zij had het altijd te druk om te daten en toen ze bijna veertig was, was ze nog steeds single. Ze probeerde zwanger te raken met een spermadonor, maar het was al te laat. Haar eitjes waren niet meer van goede kwaliteit.’ Spijtig schudde ze haar hoofd. ‘Dat zeggen ze er niet bij, hè? Dat je eitjes een houdbaarheidsdatum hebben.’

Ik goot het laatste restje van mijn wijn naar binnen. ‘Ik moet even naar het toilet. Ik ben zo terug.’

Maar ik ging niet meer terug naar buiten.

*

‘Hé.’ Op de terugweg van Pietro pakte Enzo mijn hand. ‘Wat is er?’

‘Niets,’ zei ik.

‘Behalve dat ik je ken en dat ik weet dat er wel iets is. Je hebt je Erg Serieuze Gezicht opgezet, zoals je kijkt als de saus nog niet helemaal goed op smaak is en je niet weet wat je er nog aan moet toevoegen, en dat je hoopt dat het niet zo is dat er al ergens te veel van in zit, omdat je er dan niets meer aan kunt doen.’

Ik forceerde een glimlach. ‘Ha.’

‘Kom op. Vertel.’ Hij kneep in mijn hand. ‘Je hebt een contract ondertekend waarin staat dat ik niet je gedachten hoefde te lezen, weet je nog?’

‘Ja, dat kan ik me herinneren.’ Vooral die regel dat ik niet verliefd op je mag worden. En ik ben bang dat dat wel aan het gebeuren is.

‘Ben je nog van slag door vanochtend?’

‘Ja.’ Het was geen leugen. Het was alleen niet de hele waarheid.

Hij was even stil en toen hij weer wat zei dacht ik dat hij iets banaals of betuttelends wilde zeggen. Dat hoopte ik zelfs bijna, zodat ik een reden had om boos op hem te worden. Zoiets als ‘achter de wolken schijnt de zon’, of ‘trek het je niet aan’, of ‘het mocht gewoon nog niet zo zijn’.

Maar dat deed hij niet. Hij pakte mijn hand, drukte zijn lippen tegen mijn vingers en hield ze daar nog even. Daarna legde hij onze handen in zijn schoot.

Mijn keel kneep dicht en mijn ogen werden vochtig. Hou hiermee op, wilde ik tegen hem zeggen. Hou op met doen alsof je van me houdt, want je maakt me bang en in de war.

‘Lynne zei iets waardoor ik me rot voel,’ biechtte ik op.

‘Wat dan?’

‘Niets heel ergs. Het was gewoon het verkeerde moment om tegen mij te zeggen hoe fantastisch ze het vindt om zwanger te zijn, wat een wonder het is, wat een geweldige vader jij zult zijn, dat de vriendin van haar zus te lang had gewacht met proberen en nu nooit meer zwanger zal kunnen raken omdat haar eitjes te oud zijn.’

‘Waarom zit ze jou die onzin allemaal te vertellen?’ Hij klonk boos.

‘Zo praten vrouwen gewoon. Het was niet haar bedoeling om me een rotgevoel aan te praten,’ verzekerde ik hem. Dat hij boos op haar was en aan mijn kant stond, haalde op de een of andere manier de angel uit haar woorden. ‘De helft van de vrouwen in jouw familie, en die van mij ook, vragen me steeds wanneer we kinderen willen. Soms is het echt lastig om te blijven glimlachen en de vraag te ontwijken.’

‘Ze moeten zich verdomme allemaal met hun eigen zaken bemoeien,’ zei Enzo schamper. ‘En dat zal ik ze ook zeggen, de volgende keer als ik ze zie.’

Onwillekeurig moest ik glimlachen. ‘Nee, doe maar niet. Het is wel goed.’

‘Dat is het niet. Wie aan jou komt, komt aan mij.’

In het gedimde licht van het dashboard zag ik dat hij dreigend keek, alsof hij op het speelplein de pestkop te grazen wilde nemen voor mij.

En dat was het moment waarop ik het wist. Ik was stapelgek, wanhopig, smoorverliefd op hem.

Maar ik kon het hem niet vertellen. Hij mocht het niet weten.

Ik slikte en keek voor me uit. De straatlantaarns waren wazig door mijn betraande ogen. Ik deed ze dicht en probeerde de snik die vanuit mijn borst omhoogkwam tegen te houden. Dit was niet eerlijk. Dit was verdorie niet eerlijk!

Het was niet de bedoeling dat ik me zo zou voelen.

Het was niet de bedoeling dat ik überhaupt iets zou voelen.

Eenmaal thuis zocht ik het contract op dat we hadden ondertekend en ik sloot mezelf ermee op in de badkamer. Ik las het keer op keer in een poging om dat gevoel weer terug te krijgen, het gevoel dat ik veilig was met vaste grond onder mijn voeten.

Maar het had geen zin. Het getij had me mee de zee in getrokken en nu was ik aan het verdrinken.

Vanaf een afstand hoorde ik mezelf lachen toen ik de woorden opschreef. Speciale regel voor Bianca: Niet verliefd worden op Enzo Moretti, en mocht je vergeten wat voor verwaande, arrogante, egoïstische, zelfingenomen, opschepperige eikel hij is, kijk dan nog maar even naar dit lijstje!!!

Ik zag weer voor me hoe woest en beledigd hij was toen hij eiste dat ik dat laatste stuk moest schrappen en ik herinnerde me dat ik de uitroeptekens eraan toevoegde. Ik had hem beloofd dat ik precies wist wie hij was en dat ik nooit van hem zou verwachten om iemand anders te worden.

Wat ik me toen niet gerealiseerd had, was dat ik van hem kon houden zoals hij was, met zijn gebreken erbij. Dat ik juist op een dag zou kunnen lachen om die dingen waar ik zo’n hekel aan had. En dat door alles wat ik over hem te weten was gekomen, hoe gepassioneerd, grappig en lief hij kon zijn, wat een geweldige vader hij zou zijn, het beschermende muurtje dat ik had opgetrokken zou afbrokkelen.

Tranen drupten op het papier, waardoor de inkt begon uit te lopen.

Enzo klopte op de badkamerdeur. ‘Bianca? Gaat het?’

Ik sprong op en vouwde snel het bevlekte papier op. ‘Ja hoor,’ zei ik, waarbij ik zo normaal mogelijk probeerde te klinken. ‘Ik kom zo.’

Toen legde ik het opgevouwen papier in een lade, naast het nog ongeopende doosje clomifeenpillen waarmee ik morgen weer zou moeten beginnen. Ik pakte het doosje, keek ernaar en werd overspoeld door boosheid, rancune, angst en verdriet.

Verse tranen kwamen naar buiten. Ik kon dit niet meer. Ik kon het gewoon niet.

Ik stopte het doosje helemaal achter in de lade, deed hem dicht, gooide wat koud water op mijn gezicht en deed de deur open.

Ik wist wat ik moest doen om mezelf te redden.

15

Enzo

In de daaropvolgende week liep ik bij Bianca op eieren. Ik was de hele tijd bang dat ik iets verkeerds zou zeggen, dus zei ik maar niets. Ik had geen idee of ze met rust gelaten wilde worden of dat ze me in de buurt wilde hebben, dus probeerde ik daartussen te balanceren. Soms bleef ik ’s avonds werken en andere avonden kwam ik thuis om samen met haar te eten. Ik probeerde dingen te doen die ze fijn vond, ik nam bloemen mee, maakte wafels voor haar, liet haar de film uitkiezen.

Maar ze glimlachte niet meer zoals eerst.

Ze had zich in zichzelf teruggetrokken. Het was angstaanjagend stil in huis zonder ons normale gekibbel. Ik wilde haar aanraken, maar ik wist niet of ze dat wel wilde, dus ik durfde het risico niet te nemen. En ik vroeg al helemaal niet om seks.

Ik ging eraan kapot om haar zo te zien, maar ik had geen idee wat ik kon doen om haar op te vrolijken. En ik was kwaad, zo enorm kwaad. Waarom lukte dat zwangerschapsgedoe niet? Ik wist dat ik haar teleurstelde. Ze zei wel dat het niet zo was, maar toch voelde het zo. De enige reden dat zij had ingestemd met dit huwelijk was zodat ze een kindje kon krijgen en ik was er zo zeker van geweest dat ik daarvoor kon zorgen. Hier zat ik dan, klaar om het bedrijf over te nemen, want nadat mijn vader van de ladder was gevallen had mijn moeder hem er eindelijk van overtuigd dat hij met pensioen moest gaan. Dat betekende dat ik alles wat ik uit onze deal wilde halen voor elkaar had gekregen. En zij had niets.

Vrijdagavond had ik met de jongens afgesproken in de pub. Toen Griffin een berichtje stuurde twijfelde ik eerst of ik Bianca wel alleen kon laten. Maar toen ik haar belde en het zei, vond ze dat ik moest gaan.

‘Weet je het zeker?’ vroeg ik.

‘Ja, ik ben echt heel moe. Ik warm wat kliekjes op en dan ga ik vroeg naar bed.’

‘Oké. Laat het me weten als je je bedenkt en gezelschap wilt. Ik kan voor je koken.’

Maar ze liet niets meer van zich horen, dus ik ging naar de pub.

Ik praatte bij met Cole, Griffin en Beckett, zoals altijd onder het genot van wat biertjes, kippenvleugels en hamburgers, maar zelfs hier in de Bulldog moest ik nog aan Bianca denken. Ik bleef maar over mijn schouder naar de achterkamer kijken, waar we onze receptie hadden gehouden. Was het echt nog maar twee maanden geleden? Het leek of we al veel langer bij elkaar waren. Ik kon me nauwelijks nog herinneren hoe het was om in mijn eentje in mijn huis te wonen.

Ik hoorde mijn naam en keek naar mijn vrienden. ‘Sorry, wat?’

‘Wat heb jij vanavond?’ vroeg Griffin. ‘Je bent er niet helemaal bij.’

‘O, gewoon... Ik zit te denken aan alles wat ik dit weekend nog moet doen.’ Ik pakte mijn bier en nam een grote slok zonder iets te proeven. ‘Als iemand zin heeft om vloerbedekking eruit te trekken, behang te verwijderen en kasten te slopen, dan kun je morgen naar het nieuwe huis komen.’

‘Ik kan wel helpen,’ zei Cole. ‘Ik heb morgen vrij.’

‘Ik ook,’ zei Beckett. ‘Mijn zus is er nu, dus ik kan wel even weg. Zij kan mijn vader in de gaten houden.’

‘Ik kom ook,’ zei Griffin. ‘Waarschijnlijk rond een uur, als de garage dicht is.’

‘Bedankt, jongens.’

Griffin en ik bleven het langste hangen. Later, toen we naar de auto liepen, vroeg hij hoe het ging met Bianca. ‘Blair bleef deze week maar zeggen hoeveel zorgen ze zich om haar maakt.’

Ik fronste. ‘Ja, ze, eh, ze was weer niet zwanger deze maand.’

‘O.’

‘Dat kwam nogal hard bij haar aan.’

‘Kunnen jullie het niet gewoon nog een keer proberen?’

‘Dat is wel het plan.’ Ik probeerde het luchtig te laten klinken. ‘Maar ik heb het idee dat ze de hoop heeft laten varen. En ik voel me er echt klote onder, weet je. Ik wil haar geven wat ze wil. Ik haat het als er een probleem is dat ik niet kan oplossen.’

‘Dat heb ik ook. Maar ik denk dat je dit niet kunt vergelijken met een klapband of een keukenrenovatie.’

‘Nee, dat is zo,’ gromde ik. ‘Het is gewoon rot om haar zo te zien. Is het raar dat ik liever heb dat ze ruzie met me maakt of dat ze tegen me zegt wat voor egoïstische klootzak ik ben? Ze lijkt zichzelf niet meer te zijn.’

‘Misschien heeft ze alleen tijd nodig om met de teleurstelling om te gaan.’

‘Maar we hebben niet echt tijd. Dat hele vruchtbaarheidsgedoe is echt gezeik. Je moet zo precies zijn met de timing en zelfs dan is er een grote kans dat het niet lukt. Wat nou als ik niet haar niet kan geven wat ik beloofd heb?’

‘Dan denk ik dat jullie moeten gaan scheiden en weer je eigen weg gaan.’ Hij keek me even aan. ‘Dat was toch het plan?’

‘Dat was het wel, maar... ik heb het gevoel dat ik haar dan in de steek laat of zoiets. Het is echt klote.’

‘Wil je dan met haar getrouwd blijven, ook als ze deze maand niet zwanger raakt?’

Mijn hart bonkte. ‘Geen idee. Als je me dat een week geleden had gevraagd, had ik iets anders gezegd. We hadden het zo leuk samen, ze was blij. Ik was blij. Ik dacht dat we misschien samen zouden moeten blijven, maar deze week is het compleet tegenovergesteld. Ik voel me kwaad, nutteloos en behoorlijk ellendig. Niet zo ellendig als zij zich voelt, maar jezus...’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik weet nu weer waarom ik sowieso al nooit wilde trouwen. Ze praat niet met me. Ik heb geen idee of ze wil dat ik bij haar ben of niet. Ik durf haar niet eens aan te raken. We hebben geen ruzie, maar zelfs dat mis ik.’

‘Klote, man. Ik wou dat ik je advies kon geven. Op de een of andere manier wist ik het voor mezelf wel...’ Griffin wreef over zijn nek. ‘Ik heb het gevoel dat Blair het meeste werk heeft gedaan.’

‘Maar hoe wíst je het?’ vroeg ik. ‘Serieus, hoe wist je dat je het kon, dat getrouwd zijn, alleen maar jij en zij voor de rest van je leven? Hoe wist je dat dat goed zou gaan?’

‘Dat wist ik niet,’ zei hij schouderophalend. ‘Maar het was of dat proberen of haar kwijtraken, en ik wist dat ik haar niet kwijt wilde.’

Ik knikte, al voelde ik me nu nog verwarder en zwaarmoediger. ‘Ik dacht dat ik het prettig vond dat ik zeker wist dat er op een gegeven moment een eind aan zou komen. Maar nu voelt het of de tijd elke dag sneller wegtikt.’

‘Dus wat ga je nu doen?’

‘Volgens mij kunnen we het midden volgende week nog een keer proberen. Ze neemt vijf dagen lang een pil, waar ze nu mee is begonnen, en dan moeten we vijf dagen wachten. En dan hebben we een week lang om de dag seks. Echt, het lijkt wel wiskunde om die vrouw zwanger te krijgen.’

Griffin grinnikte. ‘Daar lijkt het inderdaad op.’

We zeiden gedag en ik ging achter het stuur zitten. Toen ik naar huis reed, brak ik mijn hoofd over wat ik kon doen of zeggen om de kranige oude Bianca terug te krijgen. Ik dacht aan onze huwelijksnacht, hoe we op bed zaten te praten, champagne dronken en bonbons aten, en hoe verrast ik was toen ze in het donker tegen me fluisterde. Dat wilde ik terug.

Impulsief draaide ik om en ging naar een avondwinkel die nog open was. De champagne zou niet van hoge kwaliteit zijn en de bonbons massaproductie, maar misschien kon ik een glimlach op haar gezicht toveren. Misschien zou ze een beetje aangeschoten raken en zich voor me openstellen. Misschien zou ze me vragen haar te zoenen, haar aan te raken, haar vast te houden.

Het ging me niet om de seks, al zou ik dat niet afslaan, maar ik wilde alleen weer dicht bij haar zijn. Ik wilde haar beloven dat alles goed zou komen en dat ze me zou geloven.

En ik wilde me aan die belofte houden.

*

Ze was al naar bed toen ik thuiskwam, maar ze sliep niet. Ze zat rechtop in bed te lezen, met haar bril op, zonder make-up en haar haar in een warrige boel op haar hoofd. Ze droeg het marineblauwe flanellen pyjamajasje, met de knopen los. Eronder droeg ze een witte tanktop. De kamer rook naar haar lavendelbodylotion, een geur waar ik nu aan gehecht was geraakt.

‘Hé,’ zei ik toen ik de kamer binnenkwam met dienblad met daarop een fles aardbeienbubbelwijn, twee glazen en een bonbondoos in de vorm van een hart. ‘Ik heb iets voor je meegenomen.’

Ze trok haar mondhoeken ietsje op en legde haar boek weg. ‘Wat dan?’

‘Een picknick,’ zei ik. ‘Om ons zevenweken-jubileum te vieren. Je had zeker niet in de gaten dat dat vandaag was?’

‘Nee,’ gaf ze toe.

Ik zette het dienblad op het bed. ‘Heb jij even geluk dat ik zo romantisch ben. En er past niets beter bij een feestelijk nep-zevenweken-jubileum dan overheerlijke nepchampagne en bonbons die waarschijnlijk over zijn van Valentijnsdag.’

Daar moest ze een beetje om lachen. ‘Hoe kan ik daar nou nee tegen zeggen.’

Ik pakte de wijnfles en ontkurkte hem, waarbij de kurk tegen het plafond aan vloog en precies in een van de wijnglazen viel.

Verrast keek Bianca ernaar. ‘Indrukwekkend.’

‘Ik zei toch dat ik goed kon mikken?’ Ik pakte hem eruit en schonk wat bruisende roze wijn voor haar in. ‘Ik denk dat dit een goed teken is.’

Zonder iets te zeggen pakte ze het glas dat ik haar gaf.

Ik schonk voor mezelf wat wijn in, ging op het bed zitten en hield mijn glas omhoog. ‘Op zeven weken van huwelijksgeluk. Moge de volgende zeven weken net zo vruchtbaar zijn als een glas nepaardbeienchampagne.’ Ik tikte mijn glas tegen dat van haar.

‘Proost,’ zei ze en ze nam een slokje. Haar gezicht vertrok even.

Ik proefde van de wijn en mijn mond trok ook samen. Het smaakte naar een bruisende vloeibare donut met jam. ‘Hmm.’

Ze knikte. ‘Hmm.’

Ik haalde de deksel van de bonbondoos. ‘Hier. Omdat er bij suiker niets lekkerder is dan nog meer suiker.’

‘Dank je.’ Ze koos er eentje uit en beet erin.

‘En?’

‘Heerlijk.’

Ik grijnsde. ‘Dus al die tijd heb ik mijn geld uitgegeven aan kwaliteitsproducten, terwijl je net zo blij bent met wijn en chocola van de avondwinkel.’

Ze lachte, maar haar ogen deden niet mee. ‘Hoe was je mannenavond?’

‘Goed.’ Ik leunde naar mijn kant en ondersteunde mijn hoofd met een hand. ‘Ze komen morgen naar het huis om te helpen.’

‘O, dat is aardig.’

‘Ik denk dat we met die extra spierkracht de keuken er wel uit kunnen krijgen.’

Ze knikte. ‘Klinkt goed. Ik hoop de komende dagen al het behang in de hal eraf te halen. Ik ben bang dat er veel lagen op zitten.’

Over de dekens heen streelde ik haar been. ‘Span jezelf niet te veel in.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat je goed voor jezelf moet zorgen.’

‘Waarvoor?’

Ik fronste. ‘Hoe bedoel je, waarvoor? Voor de baby.’

Ze lachte, maar het klonk hol. ‘Er is geen baby, Enzo. Weet je nog?’

‘Nou ja, nog niet. Maar die komt er wel.’ Ik nam een slokje van de smerige wijn. ‘Hoe is het schema voor het raakschieten volgende week?’

Ze keek weg. ‘Dat weet ik niet.’

‘Dat weet je niet?’ vroeg ik verbaasd. ‘Hoe kan dat? Vorige maand zat je nog van: “We moeten woensdagavond exact om acht voor halfelf seks hebben bij vollemaan.”’

Ze nam een slok. ‘Sorry.’

Meteen had ik er spijt van dat ik er een grap van had gemaakt. ‘Nee, ik moet sorry zeggen. Ik had er niet grappig over moeten doen. Maar ik vroeg me gewoon af welke dag het beste zou zijn.’

‘Woensdag, denk ik. Als je het nog wilt proberen.’

‘Hè?’ Ik tilde mijn hoofd op. ‘Waarom zou ik het niet meer willen proberen?’

‘Ik weet niet. Ik dacht dat je er misschien genoeg van had.’

‘Waarvan?’

‘Van mij.’ Ze haalde haar schouders op en toen ze me aankeek zag ik dat haar ogen waterig waren. ‘Ik weet dat dit niet is waar je voor getekend hebt.’

‘Waar heb jij het nou weer over? Dit is juist precies waar ik voor getekend heb, Bianca. Je wilde drie maanden en dat vond ik goed. Samen met nog andere belachelijke dingen.’ Ik zette mijn wijnglas op het nachtkastje. ‘Waar is dat contract? Ik wil het zien.’

‘Waarom?’

‘Voor de lol. Kom op, dat is lachen. Weet je nog hoeveel lol we hadden toen we het opschreven?’ Ik hoopte dat ze weer dat gevoel van toen zou krijgen, toen ze nog zo hoopvol was en luchtig en vol levenslust. Zelfs als ze er alleen maar aan zou denken wat een hekel ze toen aan me had, zou ze zich in elk geval niet meer zo verdrietig voelen.

Ze keek naar haar wijn. ‘Het was toen anders.’

‘Dat weet ik, maar het is nog steeds grappig. Ik weet niet eens meer precies wat we hebben opgeschreven.’ Ik liet me van het bed glijden en stond op. ‘Ik weet dat je het ergens hebt.’

‘Het ligt in de badkamer. Bovenste lade rechts, waar ik mijn spullen heb gelegd.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op en liep naar de badkamer. ‘Je hebt ons huwelijkscontract naast de wc gelegd? Dat zegt een hoop.’

Ik deed het licht aan, trok de la open en rommelde erin. Tussen de wattenschijfjes, wattenstaafjes, tandpasta, flosdraad, dagcrème en een doosje pillen vond ik een opgevouwen papiertje. Ik vouwde het open en probeerde te lezen wat we hadden opgeschreven, maar ik kon het amper ontcijferen, want het was nat geworden. Fronsend keek ik in de lade. Zat er ergens een lek?

Ik voelde erin en controleerde de bodem van de la, maar er was niets vochtig. De wattenschijfjes waren droog en het witte doosje van de clomifeen zag er niet uit of het nat was geweest.

Het zag er ook niet uit of het open was geweest.

Wat was dit?

Ik pakte het op en schudde ermee. Het zat vol. Ik staarde naar het doosje in mijn hand en vroeg me af of ze misschien nog een ander doosje had. Waarom zou ze ze anders niet hebben ingenomen? Volgens mij had ze er afgelopen maandag mee moeten beginnen, wat betekende dat ze vandaag de laatste zou hebben genomen. Ik schudde nog een keer met het doosje, maar het was nog steeds niet leeg.

Ik keek weer naar het contract met de uitgelopen inkt die net zo waterig was als de kleur van haar ogen.

Met het blaadje in mijn ene hand en het doosje pillen in de andere ging ik terug de slaapkamer in. ‘Wat is dit?’ vroeg ik en ik hield de clomifeen omhoog. ‘Heb je ze niet ingenomen?’

Haar wangen werden rood en ze hield haar adem in.

‘Wees eerlijk, Bianca. Heb je ze niet genomen omdat je van gedachten bent veranderd?’

Ze slikte en deed haar mond open, terwijl ze naar het pillendoosje bleef staren. ‘Ik...’ Toen keek ze me weer aan. ‘Ja. Ik ben van gedachten veranderd.’

Ik liet mijn arm vallen. ‘Waarom?’

‘Omdat het toch niet zou lukken en ik dacht dat we dan net zo goed konden stoppen met doen alsof.’

‘En je had er niet aan gedacht om mij dat te vertellen?’ Mijn hoofd bonkte.

Ze zette haar wijnglas op het nachtkastje. ‘Dat wilde ik wel doen. Ik heb alleen even tijd nodig om alles te verwerken.’

‘Bianca, dit is...’ Ik probeerde te bedenken wat dit was. Er kwamen een hoop woorden in me op. Pijnlijk? Verbijsterend? Verkeerd? Geen van die woorden was precies wat ik wilde zeggen. Het was haar goed recht om die pillen niet in te nemen, om tijd te nemen om na te denken, om te beslissen of ze wel of niet een kind met mij wilde.

Maar waarom voelde het dan als een klap in mijn gezicht?

Ze ging op haar knieën zitten en keek naar me op. Haar blauwe ogen glansden. ‘Alsjeblieft niet boos zijn, Enzo. Alsjeblieft.’ Ze begon te huilen. ‘Ik wilde mezelf er zo graag van overtuigen, maar het lukte me niet. Ik kan die teleurstelling niet nog een keer aan. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik jou teleurstel.’

‘Dat doe je niet.’

‘Jawel,’ hield ze vol en ze veegde haar tranen weg. ‘Ik weet dat je kinderen wil en dat kan ook. Daar heb je mij niet voor nodig.’

‘Maar...’

‘Luister, Enzo.’ Ze ging van het bed af, waardoor er nog meer afstand tussen ons kwam. ‘Je hebt het geprobeerd en dat waardeer ik. Meer kan ik niet van je vragen. En als het nodig is dat ik nog langer blijf zodat het zeker is dat Moretti & Zn naar jou gaat, dan doe ik dat.’

‘En anders?’ vroeg ik. Verbijsterd keek ik toe hoe ze een spijkerbroek uit de lade pakte die ik voor haar had uitgeruimd en hem aantrok. Wat was er in vredesnaam aan de hand?

‘Anders denk ik dat het beter is als ik terugga naar mijn appartement.’

‘Voor hoe lang?’

‘Voor altijd, Enzo.’ Haar tranen bleven komen toen ze haar geruite pyjamajasje uitdeed en een grijze sweater over het witte tanktopje aantrok. ‘Het is beter zo, dat snap je toch wel?’

‘Hoezo?’

‘Omdat we zo vrienden kunnen blijven. Ik zal je helpen met het huis. We kunnen gewoon met elkaar praten. We zijn dan alleen niet meer... samen.’

Ik wilde niets liever dan haar in mijn armen nemen, haar over me heen te laten snotteren, zeggen dat ze dat niet moest zeggen en dat ze weer in bed moest gaan liggen.

Maar ik bleef staan. Wat kon ik ertegenin brengen? Ik had inderdaad wat ik wilde. Zij was haar deel van de overeenkomst nagekomen. En als ze van gedachten was veranderd over dat ze een kind met mij wilde, dan kon ik daar niets aan doen. Sterker nog, daar zou ik juist blij om moeten zijn, toch? De afgelopen week was zo zwaar geweest, zo wilde ik niet leven.

Maar waarom deed het dan zo’n pijn om te zien hoe ze haar spullen bij elkaar pakte om te vertrekken?

Ik stond nog steeds met het pillendoosje in de ene hand en het contract in de andere toen ze naar de badkamer ging. En toen ze eruit kwam met een make-uptasje stond ik nog steeds bevroren op mijn plek.

‘Ik bel je morgen wel, oké?’ zei ze toen ze langs me heen liep zonder me aan te kijken.

‘Oké.’ Mijn stem klonk houterig. Ik voelde me verdoofd.

Ze liep naar het nachtkastje, pakte haar boek en liep naar de deur.

‘Bianca, wacht.’

Ze draaide zich langzaam om, alsof ze me niet wilde aankijken. ‘Wat?’ fluisterde ze.

‘Wil je dit echt?’ vroeg ik. ‘Weet je het zeker?’

‘Ik weet het zeker.’ Op haar gezicht was een mengeling van angst en verdriet af te lezen en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het erger te maken.

‘Kun je... kun je me laten weten als je thuis bent?’

‘Ja.’ Er verschenen weer tranen in haar ogen. ‘Het spijt me echt, Enzo. Maar het is het beste zo. Vertrouw me.’

Toen was ze weg.

*

Een halfuur later zat ik nog steeds op de rand van het bed. Ik dronk de waardeloze wijn en probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ze gelijk had en dat het inderdaad het beste was, toen mijn telefoon trilde. Ik keek naar het scherm en zag de naam die ik haar in mijn contacten gegeven had. Normaal moest ik erom lachen, maar nu niet.

Vrouw des huizes: Ik ben thuis.

Nee, dat ben je niet, wilde ik zeggen. Maar wat had het voor zin?

Ik: Dank je.

Dat was het.

We wisselden verder geen woorden uit, ondanks dat we waren getrouwd en we amper een uur geleden aardbeienwijn lagen te drinken om ons jubileum te vieren.

Ik zuchtte diep en nam het dienblad mee naar beneden. In de keuken liet ik de fles leeglopen, zette de wijnglazen in de gootsteen en gooide de hartvormige bonbondoos weg.

Boven kleedde ik me uit en liep de badkamer in, waar ik de diamanten oorbellen zag die ik Bianca op onze trouwdag had gegeven. Ze had ze weer in het doosje gedaan, dat ze open had laten staan op de wastafel.

Naast haar trouwring.

Door die aanblik had ik het gevoel dat ik geen adem meer kreeg. Mijn keel kneep dicht.

Een paar minuten later deed ik de lichten uit en ging in bed liggen. Daar lag ik in het donker en het voelde merkwaardig stil en akelig eenzaam. Ik kon haar nog steeds ruiken. Zonder na te denken pakte ik haar hoofdkussen en drukte het op mijn gezicht. Diep ademde ik in.

Wat was er verdomme misgegaan? En waarom was ik er zo door van slag? Ik wilde sowieso al niet eens met haar trouwen, met niemand. Het enige wat ik wilde was Moretti & Zn overnemen en dat had ik gedaan. De papieren waren ondertekend. Mijn vader ging met pensioen. En zelfs als hij er moeilijk over zou doen dat Bianca bij me weg was gegaan en hij van gedachten zou veranderen, dan maakte het nog geen reet uit. Bianca had gelijk. Pietro kon Moretti & Zn overnemen en ik kon mijn eigen bedrijf beginnen. Ik hoefde mezelf aan niemand te bewijzen.

En ik kon nog steeds ooit kinderen krijgen. Mannen konden zelfs als ze zeventig waren nog vader worden, toch? Dat was niet echt eerlijk, maar zo was het wel.

Boos en verdrietig ging ik op mijn zij liggen en ik hield haar hoofdkussen vast zoals ik gewend was om haar ’s nachts vast te houden. Het voelde of er iemand op mijn hart getrapt had.

Maar het was voorbij.

Ik had mijn best gedaan, zoals ze al zei. Ik had het geprobeerd en ik had gefaald en nu was ze er klaar mee.

Het was het beste om haar te laten gaan.

16

Bianca

Iets voor tienen klopte ik op de deur van mijn oude appartement, maar er werd niet opengedaan. Ik besefte dat JJ waarschijnlijk uit was, het was tenslotte vrijdagavond, en ik ging naar binnen met de sleutel die ik nog aan mijn sleutelbos had hangen.

Nadat ik de deur achter me dichtdeed, snoof ik diep in en was blij dat mijn huis niet naar een kleedkamer rook. Het rook eigenlijk een beetje naar het huis van mijn ouders. Naar citroenboenwas en wasverzachter.

Ik keek in mijn oude slaapkamer, waar het wél naar een kleedkamer rook. Met opgetrokken neus keek ik naar de kleding die overal lag en het onopgemaakte bed, en trok me terug.

In mijn oude kantoor klapte ik de bedbank open en maakte hem op. Tijdens het tandenpoetsen was ik blij dat de badkamer schoon was en dat er frisgewassen handdoeken in de kast lagen.

Terug in mijn kantoor nam ik de tijd om alle foto’s op de plank te bekijken, om mezelf eraan te herinneren dat ik nog familie en vrienden had. Er waren plaatsen en herinneringen waar ik van hield. En op een bepaalde manier had ik Enzo ook nog. Dat hoopte ik tenminste. Ik kon de gedachte niet verdragen dat ik hem nooit meer zou zien. Al zou ik hem de komende tijd misschien wel moeten vermijden, in elk geval tot mijn hart niet meer zo kwetsbaar zou voelen. Ik had tijd nodig om die muurtjes weer op te trekken.

Ik rommelde in de weekendtas die ik snel had ingepakt in Enzo’s logeerkamer en haalde er een pyjama uit. Ik trok hem aan en kroop in bed, waarna ik mijn telefoon pakte. Eerst stuurde ik mijn broer een appje dat ik in mijn kantoor sliep en dat ik het morgen zou uitleggen.

Vervolgens haalde ik diep adem en liet Enzo weten dat ik thuis was. Zijn snelle antwoord was kort en dat kon ik hem niet kwalijk nemen. Ik wist dat ik hem vanavond had overrompeld. Begin van de week had ik hem al moeten vertellen dat ik had besloten de clomifeen niet meer te nemen. Ik had er geen excuus voor, ik had het gesprek gewoon uitgesteld omdat ik wist dat het zwaar zou zijn. Ik zou de waarheid moeten opbiechten, dat ik niet sterk genoeg was voor die achtbaan aan emoties. Dat ik bang was dat mijn gevoelens voor hem te sterk zouden worden. En ik wist dat ik moest vertrekken.

Wat ik niet had geweten was hoe makkelijk hij me zou laten gaan. Geen ruzie. Geen gesmeek om te blijven. Hij probeerde niet op me in te praten om het nog eens te proberen. Hij leek vooral boos dat ik niet eerlijk was geweest over die pillen.

Het leek me het ultieme bewijs dat hij me zat was. En dat was niet zo gek.

Hij had zijn bedrijf. Ik kon niet zwanger worden. Er was niets meer over, geen enkele reden om te blijven doen alsof.

Hij hield niet van me. Hij zou nooit van me gaan houden.

Ik legde mijn telefoon weg en huilde mezelf in slaap.

*

Zaterdagochtend werd ik wakker met mijn gezicht op een vochtig kussen. Ik keek hoe laat het was. Net na zeven uur.

Ik zwaaide mijn benen uit bed, rekte me uit en haalde een hand door mijn haar. Ik had hoofdpijn, mijn ogen waren opgezet en mijn neus deed zeer omdat ik hem zo vaak gesnoten had. Er lag een berg snotterige tissues op de vloer naast het bed.

Nadat ik die in vuilnisbak had gegooid, trok ik mijn spijkerbroek en sweater aan, ging naar de wc, en slofte naar de keuken om koffie te zetten. Weer was ik aangenaam verrast. JJ had de voorraadkast en koelkast goed aangevuld, er was zelfs vers fruit en sinaasappelsap. Misschien had ik mijn broer onderschat in hoe volwassen hij was.

Nadat ik koffie had gezet, schonk ik een kop voor mezelf in en liep naar de woonkamer. Daar lag JJ op de bank te slapen, helemaal aangekleed. Op zijn buik lag een verkreukelde chipszak, kruimels lagen op de vloer.

Fronsend zette ik mijn koffie op de salontafel en liep naar de halkast om mijn kruimeldief te pakken. Toen ik hem aandeed om de zooi op te ruimen, schoot JJ overeind. ‘Bianca, sjezus, wat doe je?’

‘Er ligt allemaal chips op de vloer,’ klaagde ik boven het lawaai uit.

‘En dat moet je echt nu opruimen? Het is midden in de nacht.’

‘Nee, het is al zeven uur geweest.’ Ik deed de kruimeldief uit. ‘En waarom lig je hier te slapen?’

‘Weet ik veel. Ik kwam thuis en had honger, ik wilde iets eten.’ Hij ging overeind zitten en haalde een hand door zijn haar, dat aan de ene kant helemaal plat was en aan de andere kant rechtovereind stond. ‘Toen ben ik zeker in slaap gevallen.’

Ik legde de kruimeldief weg en gooide de chipszak in de afvalbak. Daarna liep ik terug naar de woonkamer en deed de lamellen open.

JJ kreunde vanwege het licht. ‘Wat doe je hier trouwens? Ik dacht dat je getrouwd was.’

‘Dat ben ik ook. We hebben... wat problemen.’ Ik pakte mijn koffie en ging op de grote stoel tegenover de bank zitten, met mijn benen onder me gevouwen.

‘Wat voor problemen?’

‘Gaat je niks aan.’

‘Zit hij irritant te doen of zo? Het meisje met wie ik nu omga is zó irritant.’

‘Nee, hij is niet irritant.’

‘Je komt toch niet weer hier wonen, hè?’ vroeg hij geschrokken. ‘Ik kan nergens anders naartoe.’

‘Relax. Je kunt hier voorlopig blijven.’

Hij leek opgelucht. ‘Bedankt.’

Ik keek om me heen. ‘Het lijkt erop dat je de boel aardig hebt bijgehouden.’

‘O, dat,’ zei hij gapend. ‘Ja, mam komt elke week langs om schoon te maken.’

Mijn mond viel open. ‘Meen je dat nou echt?’

‘Ja. Ze doet ook de was en de boodschappen.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Dat is van de zotte. Je bent een volwassen man, JJ.’

‘Daar heb ik niet om gevraagd, hoor. Dat wil ze per se doen. Ik denk dat ze bang is dat je me er anders uitschopt en dat ik weer bij haar en pap moet komen wonen.’

‘Nou, je moet wel op zoek naar een plek voor jezelf,’ zei ik tegen hem. ‘Het wordt tijd dat je je niet langer als een kind gedraagt en je zaken op orde stelt.’

‘Oké, oké,’ zei hij gekwetst. ‘Sjezus. Het is veel te vroeg voor dit soort mishandeling.’

‘Ga dan naar bed.’

‘Ik ga al.’ Hij stond op en wankelde naar mijn oude slaapkamer. ‘Ik vond je leuker toen je nog getrouwd was.’

Ik stak mijn middelvinger naar hem op en nam nog een slok koffie.

Mannen.

*

De hele dag hield ik me schuil in mijn oude huis, al barstte ik van nieuwsgierigheid om te weten hoe het ging in het huis aan Center Avenue. Ergens wilde ik er gewoon naartoe rijden en aan de slag gaan. Mezelf afleiden met wat ouderwets werk met mijn handen en de uitdaging van een nieuw creatief project. Maar ik wist dat ik in tranen zou uitbarsten zodra ik Enzo zag. En ik wilde niet in bijzijn van Griffin en Cole gaan zitten janken. Of in bijzijn van Enzo, wat dat betreft. Het was al erg genoeg dat hij me gisteravond had zien instorten.

In plaats daarvan verschanste ik me in mijn kantoor. Ik ruimde mijn bureau op, stofte alle boeken af en ook de foto’s en prullen op de planken. Daarna ging ik met een boek op de bank zitten. Maar elke keer als ik aan Enzo dacht, werden mijn ogen vochtig. Er ging een hele doos tissues doorheen en ik herlas steeds dezelfde pagina, omdat het niet lukte om mezelf in het verhaal te verliezen. Honderden keren keek ik op mijn telefoon om te kijken of hij had gebeld of een appje had gestuurd, maar het was elke keer een teleurstelling. Toen werd ik boos op mezelf omdat ik wilde hij dat contact met me zocht. Dat zou juist niet goed zijn. Helemaal uit elkaar gaan was het beste.

Maar het deed zo verdomd veel pijn.

Om zeven uur had ik het lezen opgegeven en lag ik onder een dekentje op de bank naar een slechte film te kijken.

Mijn broer kwam de woonkamer binnen en ging voor de tv staan. ‘Hé. Zullen we een pizza bestellen of zo?’

‘Best. Ga je vanavond niet weg?’

‘Misschien later.’ Hij bekeek me beter, waarschijnlijk had hij mijn bloeddoorlopen ogen en opgezette gezicht opgemerkt. ‘Wat is er met jou?’

‘Gewoon.’

‘Gewoon wat?’

‘Ik wil er niet over praten.’

‘Oké.’ Hij draaide zich om en liep weg. Ik staarde hem na.

Serieus. Alleen een broer zou zo weglopen uit een gesprek.

Ik stond op van de bank, volgde hem de keuken in en pakte een fles wijn uit het rek op het aanrecht. ‘Wil je ook een glas?’

‘Neuh.’ Hij pakte een biertje uit de koelkast en haalde het dopje eraf.

‘En, vertel eens over je nieuwe vriendin,’ zei ik terwijl ik een royale hoeveelheid pinot noir in een glas schonk. ‘Ken ik haar?’

‘Ze is niet echt mijn vriendin. We hebben de afgelopen weken wat gedatet.’

‘Hoe heet ze?’

‘Reina.’

Ongelovig keek ik hem aan. ‘Reina?’

‘Ja.’ Hij leunde tegen het aanrecht en pakte zijn telefoon. ‘Wat voor pizza wil jij?’

‘Maakt niet uit.’ Ik deed de kurk weer op de fles. ‘Is Reina heel jong en mooi?’

‘Ja, maar ze is vooral met zichzelf bezig. Dat is irritant.’

Ik nam een slok wijn. ‘Nou, geef haar gewoon een kans. Misschien is ze onzeker. Soms kunnen mensen verkeerd overkomen doordat ze verlegen of zenuwachtig zijn.’

Hij schudde zijn hoofd en liet een boer. ‘Ik denk niet dat ze daar last van heeft.’

Terwijl JJ de pizza bestelde, ruimde ik de vaatwasser uit. Ik vroeg me af of Enzo nog met zijn vrienden bij het nieuwe huis was en wat ze zouden eten. Zouden ze iets afhalen en verder werken? Of zouden ze het voor gezien houden en naar de pub gaan? Zouden ze aan Blair en Chey vragen of zij ook kwamen? Zouden zij zich dan afvragen waar ik was?

‘Nou, ga je me nog vertellen wat er is gebeurd met Enzo of niet?’ vroeg mijn broer, die aan het keukeneiland toekeek hoe ik de vaat opruimde.

Ik gaf geen antwoord en zette een stapel borden in de kast. Twee sapglazen. Een soepkom.

‘Hebben jullie ruzie gehad?’

‘Niet echt.’

‘Waarom ben je dan hier?’

‘Ik ben hier omdat Enzo en ik beseften dat we misschien te overhaastig getrouwd zijn,’ zei ik voorzichtig.

JJ boerde nog een keer. ‘Dat had ik je ook wel kunnen vertellen.’

‘We hebben even wat tijd en ruimte voor onszelf nodig om uit te zoeken hoe we het beste verder kunnen.’

‘Gaan jullie scheiden?’

Ik slikte. ‘Dat weet ik niet.’

‘Hou je van hem?’

Ja, wilde ik zeggen, om het eindelijk hardop toe te geven. Dat wilde ik niet, maar het is wel zo. En daarom ben ik hier. Maar ik antwoordde: ‘Dat is een ingewikkelde vraag.’

‘Is dat zo?’

‘Ja,’ zei ik. Geërgerd trok ik het bestekmandje uit de vaatwasser en zette het op het aanrecht. ‘En zelfs als ik van hem zou houden, dan betekent dat niet dat we getrouwd zouden moeten blijven. Er speelt meer mee.’

‘Zoals wat?’

Boos smeet ik vorken, lepels en messen in de bestekbak in de lade. ‘Zoals wat hij voor mij voelt.’

‘Je denkt dat hij niet van je houdt?’

‘Ik weet dat hij niet van me houdt.’ Ik bleef staan om op adem te komen. Ik hield mezelf vast aan de rand van het aanrecht.

‘Waarom is hij dan met je getrouwd?’

‘Kijk, daarom zei ik dat het ingewikkeld was.’ Ik onderdrukte de snik die bezig was om vanuit mijn keel omhoog te komen. ‘Ik kan niet uitleggen waarom we niet meer getrouwd kunnen zijn, maar dat is gewoon zo. We hebben het geprobeerd, het is niet gelukt. Einde verhaal.’

‘Zo goed lijken jullie het niet geprobeerd te hebben.’

Ik staarde hem over mijn schouder aan. Toen pakte ik mijn wijnglas en liep de keuken uit.

‘Hé, waar ga je naartoe?’

‘Naar mijn kantoor.’

‘Waarom? We zitten te praten.’

‘Ik ben uitgepraat!’ Ik ging mijn kantoor binnen, sloeg de deur achter me dicht en nam een grote slok wijn. Daarna keek ik op mijn telefoon en zag drie gemiste oproepen van Blair. Ze had ook geappt.

Blair: wat is er aan de hand??? Bel me.

Ik ging zitten en belde haar.

‘Hé,’ fluisterde ze toen ze opnam. ‘Wacht even.’

Ik hoorde haar gedempte ademhaling en een deur die dichtgedaan werd.

‘Waar ben je?’ zei ze overstuur maar zacht.

‘Ik ben thuis,’ zei ik. ‘Mijn oude huis. Waarom fluister je?’

‘Omdat Griffin en Enzo hier zijn en ik wil niet dat ze me horen.’

Toen ze zijn naam noemde, begon mijn hart sneller te slaan.

‘Waarom ben je in je oude huis?’ vroeg ze.

‘Omdat Enzo en ik het plan nu sneller afhandelen. Fase twee is mislukt. Dus we zitten nu in fase drie, uit elkaar gaan.’

‘Jullie gaan uit elkaar?’

‘Nou, we zijn eigenlijk nooit echt bij elkaar geweest.’

‘Je weet wat ik bedoel. Ga je bij hem weg? Gaan jullie scheiden? Gaan jullie niet meer proberen een kindje te krijgen?’

‘Alles wat jij zegt,’ zei ik bitter en ik nam nog een slok wijn.

‘Ik dacht al dat er iets gebeurd was. Ik had vanmiddag broodjes meegenomen naar het huis aan Center Avenue en bood aan om te helpen. Enzo deed zo raar en jij was nergens te bekennen. Hij bleef maar zeggen dat hij niet wist waar je was en of je zou komen.’

‘Hoe bedoel je, hij deed raar?’ vroeg ik.

‘Hij was zichzelf niet. Stil en somber. Chagrijnig. Hij blafte naar iedereen wat hij moest doen en snauwde als iemand iets wilde vragen, vooral als iemand naar jou vroeg.’

Ik legde een hand op mijn voorhoofd en kneep mijn ogen dicht.

‘Dus je gaat echt weg?’

‘Ik moet wel, Blair.’

‘Vanwege dat wat je tegen me had verteld?’ vroeg ze voorzichtig.

‘Ja,’ zei ik zacht. Tranen rolden over mijn wangen. ‘Ik kon geen maand meer blijven. Ik kon niet meer met hem naar bed gaan. Ik kon het niet aan om weer zo’n hartverscheurende teleurstelling door te maken. Ik kon niet het risico lopen nog verliefder op hem te worden. Het was allemaal te veel, alsof ik erin verdronk. Ik kon niet meer ademhalen.’

‘Wat rot voor je, Bianca. Ik wou dat ik iets voor je kon doen.’

Ik pakte een tissue uit de doos op mijn bureau. ‘Het komt wel goed. Ik blijf nu alleen een tijdje bij hem uit de buurt. Om mijn gevoelens te laten afkoelen.’

‘En al jouw spullen die nog in zijn huis liggen?’

‘Die haal ik op den duur wel op.’ Ik was even stil om mijn neus te snuiten. ‘Wat doet hij bij jullie?’

‘Griffin had hem gevraagd om te komen eten. Hij zei dat hij medelijden met hem had.’

‘Hoe lang blijft hij?’

‘Weet ik niet. We hebben net eten besteld. Waarom, wil je langskomen?’

‘Nee! Ik vroeg me af of ik tijd had om nog wat spullen uit zijn huis te halen. Al mijn kleren liggen er nog.’

‘Dat hoef je toch niet stiekem te doen? Je kunt toch met hem praten?’

‘Ik weet niet of ik dat al aankan,’ zei ik eerlijk. Mijn stem brak. ‘Gisteravond was zo moeilijk. Ik hield mezelf maar net staande. Ik wil niet dat hij weet hoe ik me voel, dat maakt het alleen maar erger.’

‘Waarom?’

‘Dan vindt hij het zielig voor me. Dan kijkt hij net zo naar me als toen ik ongesteld was geworden. Alsof hij medelijden met me heeft.’

‘Nou, dat heeft hij ook. Net als ik.’

‘En dat wil ik niet, oké?’ Ik probeerde niet hardop te huilen, want ik wilde niet dat mijn broer me hoorde, maar toch barstte ik in tranen uit terwijl ik liep te ijsberen. ‘Ik wil mijn trots terug. Ik wil mijn kracht terug. Ik wil dat hij me ziet als het meisje dat hij dacht dat ik was. Moedig en vastberaden, dat ik alles aankan wat het leven me brengt. Als de kranige vrouw.’

‘Kranig?’

‘Ja. Dat zei hij een keer, dat hij dat leuk aan me vond. Dat ik kranig was.’

Ze zuchtte. ‘Hij vindt zoveel aan jou leuk. Hij gedraagt zich gewoon stom.’

‘Nee, dat doet hij niet. Hij is precies wie hij is.’ Ik bleef staan en haalde diep adem. ‘Precies wie ik dacht dat hij was. En het is mijn schuld dat ik verliefd op hem werd, terwijl hij had gezegd dat hij dat niet wilde.’

‘Ik vind dit echt vreselijk,’ zei Blair. ‘Wat kan ik voor je doen?’

‘Kun je erachter komen hoe lang hij nog bij jullie blijft?’

‘Zeker zonder te zeggen waarom ik dat wil weten?’

‘Als dat kan.’ Ik beet op mijn duim.

Weer een zucht. ‘Ik zal het proberen. En dan stuur ik je een appje.’

‘Dank je.’

17

Enzo

Ik zat bij Griffin en Blair op de bank, voorzien van een koud biertje en een slecht humeur, toen Blair de slaapkamer uit kwam. Ze had haar telefoon in haar hand en een vreemde neppe glimlach op haar gezicht.

Ze ging op de rand van een stoel zitten die naast de bank stond met haar voeten naast elkaar en een rechte rug. Ze zag eruit als een deelnemer van een missverkiezing die wachtte tot haar gevraagd werd hoe ze dacht over wereldvrede.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Griffin wantrouwig vanaf de andere kant van de bank.

‘Niets,’ zei ze met een gemaakt opgewekte stem.

‘Ik ken die blik. Er is iets aan de hand. Wie had je aan de telefoon?’

‘Aan de telefoon? Wanneer?’ vroeg ze, alsof ze niet van haar stoel was opgesprongen, naar de slaapkamer was gerend en de deur achter zich had dichtgeslagen toen haar telefoon vijf minuten geleden trilde.

Griffin en ik keken elkaar aan. ‘Nu net,’ zei hij.

‘O. Eh, dat was Cheyenne.’

‘Cheyenne is vanavond met Cole en Mariah naar de bioscoop,’ bracht Griffin bij haar in herinnering.

‘O ja. Ehm, het was je moeder.’

‘Mijn moeder is niet thuis.’

‘O.’ Blair leek nerveus. ‘Iemand had het verkeerde nummer.’

‘Een verkeerd nummer?’ Griffin staarde haar aan. ‘En je hebt vijf minuten met deze vreemde in de slaapkamer zitten praten?’

‘Blair,’ zei ik. ‘Was het Bianca?’

Ze gaf het op. ‘Ja, maar dat mag je niet weten.’

‘Waarom niet?’ vroeg Griffin, terwijl ik een paar slokken van mijn biertje nam.

‘Nou, ze wilde weten hoe lang hij hier zou blijven, zodat ze wat kleding uit zijn huis kan halen zonder hem tegen te komen.’ Ze keek naar mij. ‘Sorry, Enzo.’

‘Wacht eens even. Bianca is vertrokken?’ Griffin keek mij aan.

‘Ja.’ Ik dronk mijn bier op en kwam overeind. ‘Hebben jullie whisky?’

Blair volgde me naar de keuken en onderweg pakte ze een bruine fles van een drankentrolley. ‘Wil je er ijs in?’ vroeg ze toen ze een glas inschonk.

‘Neuh.’

‘Ik heb tegen Bianca gezegd dat ik het haar laat weten.’ Blair gaf me het drankje aan. ‘Misschien een paar uur?’

Voor ik antwoordde nam ik een paar slokken. Mijn gezicht vertrok toen de drank in mijn keel brandde. ‘Waarom belt ze me zelf niet?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Wat zei ze?’

Ze schudde haar hoofd, maar ze keek verdrietig. ‘Ik wil haar vertrouwen niet beschamen.’

Ik nam nog een slok. Ik zou degene moeten zijn die Bianca in vertrouwen nam. Ik was verdomme haar echtgenoot. ‘Ik begrijp haar niet. Toen ze gisteravond wegging, zei ze dat ze vrienden wilde blijven.’

‘Dat wil ze denk ik ook.’ Blair koos haar woorden zorgvuldig. ‘Daar heeft ze alleen wat tijd voor nodig. Ze is... ze is verdrietig, Enzo.’

‘Waarom?’

Blair haalde haar schouders op. ‘Overal om.’

‘Het was haar idee, heeft ze dat wel gezegd?’ vroeg ik kwaad.

‘Ja.’

Griffin slenterde naar ons toe, trok de koelkast open en pakte nog een biertje. Nadat hij het dopje eraf had gehaald en het had weggegooid leunde hij met zijn armen over elkaar geslagen tegen het aanrecht. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Weet ik veel.’ Ik nam nog een slok. ‘Het ene moment was alles prima, het volgende moment stond ze een tas in te pakken.’

‘Ik weet zeker dat het een heel moeilijke beslissing voor haar was,’ zei Blair.

Ik haalde mijn schouders op.

‘Hadden jullie ruzie of zo?’ vroeg Griffin zich af.

Ik lachte, maar het klonk kil en boos. ‘Nee. We hadden al een tijdje geen ruzie gemaakt.’

‘Proberen om zwanger te worden kan heel veel stress geven,’ zei Blair.

‘Dat weet ik,’ snauwde ik. Toen deed ik mijn ogen dicht. ‘Sorry. Ik heb gewoon... een rothumeur. En ik ben moe. Ik heb niet veel geslapen afgelopen nacht.’

‘Dat begrijp ik,’ zei Blair op vriendelijke toon.

Griffin pakte een wijnfles uit de koelkast. ‘Wil je een glas?’ vroeg hij aan haar.

‘Ja. Dank je, schat.’

Ik keek toe hoe Griffin een glas wijn voor zijn vrouw inschonk en ik voelde een belachelijke scherpe steek van jaloezie.

Vanavond na het eten zouden ze samen naar bed gaan. Samen slapen. Samen wakker worden. Morgen zou hij van alles voor haar doen. Een kop koffie voor haar inschenken, haar gedag zoenen, haar banden oppompen, bloemen voor haar kopen, tegen haar zeggen dat ze mooi was, een complimentje geven over de jurk die ze droeg of over de kleur van haar ogen of de geur van haar parfum. En misschien zou zij haar armen om hem heen slaan en haar gezicht in zijn nek begraven, zoals Bianca soms deed en waarbij ze diep inademde, alsof ze mij tot in haar ziel wilde opsnuiven.

‘Enzo?’

Ik keek op en besefte dat ze allebei naar me staarden.

‘Wat?’

‘Is het goed als ik tegen haar zeg dat ze naar jouw huis kan gaan?’

Ik fronste. ‘Ja, doe maar.’

‘Dat ze twee uur heeft?’

Ik knikte en zette het glas weer aan mijn mond. Het was vreselijk dat ze mij niet wilde zien. Waar sloeg dat nou weer op? Wat dacht ze dat ik zou gaan doen? Haar vasthouden? Ruziemaken? Haar smeken om te blijven? Verdomme. Ik was juist blij dat ze vertrok. Ik zat niet op al die toestanden te wachten. Ze wilde meteen weg? Prima. Hoe sneller, hoe beter. Hopelijk zou ze alles meenemen, al haar kleding, alles wat van haar was, zodat vanavond elk spoor van haar uit het huis zou zijn verdwenen. Ik wilde niet meer aan haar denken of aan dat stomme idee dat we hadden.

Toen Blair de slaapkamer in ging om Bianca terug te bellen, dronk ik mijn whisky op en liep naar de fles om bij te schenken.

Wat kon mij het nog verrotten.

*

De volgende ochtend vroeg hoorde ik een geluid. Ik tilde mijn pijnlijk bonkende hoofd op en deed mijn ogen open. Even wist ik niet waar ik was, en toen herinnerde ik het me weer. Ik had te veel gedronken om nog te kunnen rijden en ik had bij Griffin op de bank geslapen.

Ik ging overeind zitten en kneep mijn ogen samen tegen het licht dat door de lamellen kwam. Mijn mond voelde aan als schuurpapier. Met gesloten ogen wachtte ik tot de duizeligheid wegtrok. Door de doffe, dichte mist, klonk een stem.

‘Goedemorgen.’

Ik deed mijn ogen op en zag dat Blair een kop zwarte koffie voor me op de salontafel zette. Toen ging ze op de stoel naast de bank zitten met haar benen onder haar gevouwen. Met twee handen hield ze haar eigen beker vast. Ze droeg een joggingpak en haar lange haar zat in een vlecht die over haar schouder viel.

‘Goedemorgen,’ zei ik met krakende stem.

Ze glimlachte meelevend en knikte naar de koffie. ‘Die is voor jou.’

‘Dank je.’ Ik pakte het kopje. ‘Dat kan ik wel gebruiken.’

‘Griffin is naar de bakkerij om donuts te halen. Ik heb deze zondagochtend een keertje vrij.’

Ik goot wat koffie naar binnen en verbrandde mijn tong.

‘Kijk uit,’ zei ze. ‘Het is heet.’

Ik zette het kopje neer en leunde achterover met mijn ogen dicht om het licht weer buiten te sluiten. ‘Volgens mij heeft iemand me vergiftigd.’

Ze lachte. ‘Dat was Jack Daniels.’

‘De klootzak.’

‘Je overleeft het wel.’

Na een tijdje tilde ik mijn hoofd op en keek haar aan. Fragmenten van gisteravond kwamen weer terug. Als ik het me goed herinnerde was Blair met Griffins pick-uptruck naar mijn huis gereden om Bianca te helpen. ‘Had je Bianca geholpen?’

Blair knikte. ‘Haar broer was er ook. We hebben alles meegenomen. Ze heeft de sleutel in de keuken laten liggen.’

‘Goed,’ zei ik, hoewel het helemaal niet goed voelde. Ze was mijn vrouw. Ze zou bij me moeten wonen.

‘Hoe voel je je?’

‘Katerig.’

‘Ik bedoelde wat Bianca betreft.’

Ik was even stil en besloot toen om te liegen. ‘Prima.’

‘Echt?’

‘Ja.’ Ik ging rechtop zitten en pakte mijn kopje weer. ‘Ik vind het prima. Dit was tenslotte ook het plan.’

‘Dat weet ik, maar... ik denk dat het met haar niet zo goed gaat.’

‘Hoe bedoel je? Ze is zelf vertrokken.’

‘Dat betekent niet dat ze dat ook echt wilde.’

Ik schudde mijn hoofd. Ik voelde me verloren en uitgeput. ‘Ik ben helemaal op, Blair. Ik kan dit niet. Ik kan haar gedachten niet lezen. Als ze niet tegen me zegt wat ze denkt of voelt, moet ik afgaan op wat ze wel tegen me zegt en wat ze doet. En vrijdagavond zei ze dat ze wilde gaan. En dat deed ze ook.’

Blair knikte, ze keek naar haar koffie. ‘Ze zei dat je het doosje clomifeen had gevonden.’

‘Ja.’ Ik voelde me gehoord en ging rechterop zitten. ‘Dat is een perfect voorbeeld. Ze heeft in haar eentje besloten om ze niet in te nemen, om het geen derde keer te proberen en dat ze eerder wilde vertrekken. Tegen mij heeft ze er niets over gezegd. Ze overviel me ermee.’

‘Daar voelt ze zich rot over.’

‘Maar ze is nog steeds vertrokken, Blair. Wat had ik dan moeten doen? Haar smeken om te blijven? Waarom?’

‘Geen idee,’ zei ze en ze trok een schouder op. ‘Misschien omdat jullie iets voor elkaar voelen?’

‘We hebben geen gevoelens voor elkaar,’ zei ik schamper. ‘We hadden een contract. We hadden regels. Een begindatum en een einddatum. Het was allemaal nep. Wat maakt mij het nou uit dat ze eerder wilde vertrekken dan afgesproken?’

‘In het begin was het allemaal nep,’ zei ze zacht. ‘Maar dat is toch veranderd?’

Ik wreef over mijn kin. ‘Misschien dacht ik dat het kon veranderen. Maar dat was voordat ze wegging.’

‘Dus nu heb je een deuk in je ego, dat snap ik. Maar als je de boel nog kunt redden,’ ging Blair verder, terwijl ze naar de rand van haar stoel schoof en een hand op mijn knie legde, ‘is het het dan niet waard om het gesprek nog aan te gaan?’

De deur van hun appartement knalde dicht en het voelde of iemand mijn schedel insloeg. Ik stond op. ‘Ik moet gaan.’

‘Nee, blijf nog even,’ probeerde Blair. ‘Je moet toch iets eten.’

‘Ik heb geen honger.’ Ik liep langs Griffin toen ik naar de deur liep.

‘Ga je weg?’ vroeg hij verbaasd.

‘Ja. Ik bel je later wel. Bedankt dat ik kon blijven pitten.’

Buiten ademde ik de frisse lucht in en liep naar mijn auto, die langs de straat geparkeerd stond. Ik kon niet wachten om thuis te komen, mijn tanden te poetsen, een douche te nemen en te gaan slapen. Ik wilde een jaar onder zeil blijven en dan wakker worden zonder bonkend hoofd, zonder knoop in mijn maag en zonder die pijn die ik vanbinnen voelde.

Maar in plaats van dat ik naar huis reed, ging ik in de richting van de haven. Kwaad om wat ik aan het doen was, klemde ik mijn kaken op elkaar toen ik over de parkeerplaats bij Bianca’s appartementencomplex reed. Haar auto stond er, en toen ik erlangs reed dacht ik aan hoe ik haar had geplaagd met alle zooi die erin lag. Toen ik langs haar huis kwam ging ik langzamer rijden, maar haar lamellen zaten dicht en ik kon niet naar binnen kijken.

Ik greep het stuur stevig vast, parkeerde op een bezoekersplaats en zette mijn suv op de handrem. Daar zat ik dan chagrijnig naar het grijze water te kijken. Zou ik moeten aanbellen en met haar praten? Eisen dat ze moest zeggen of Blair gelijk had? Of we echt gevoelens voor elkaar hadden? Of er iets was wat het waard was om gered te worden?

Bijna had ik de motor uitgezet, toen ik mezelf tegenhield.

Nee. Rot maar op.

Ik had haar van begin af aan gezegd dat ik niet dit soort spelletjes wilde spelen. Bianca had altijd haar gedachten met me gedeeld. Ze zei altijd precies wat ze wilde zeggen. En wat ze vrijdagavond had gezegd was glashelder.

Het was klaar tussen ons.

*

Ik reed naar huis, ging naar binnen en sleepte mezelf de trap op. De scherpe randjes van mijn woede verdwenen en er kwam een doffe pijn voor in de plaats. Ik maakte mezelf wijs dat het van de kater was en niet omdat ik Bianca miste. Maar ik kon het niet laten om de logeerkamer in te gaan en alle lades open te trekken. Allemaal leeg. Net als de kast.

In mijn slaapkamer lag er geen stapeltje boeken op haar nachtkastje. De lade die ik voor haar had leeggeruimd was weer leeg. In de badkamer lagen de oorbellen en de ring nog precies zoals ze ze vrijdagavond had achtergelaten. Maar er stonden geen parfumflesjes op de wastafel, geen shampoo en conditioner voor rood haar in de douche, nergens vrouwenspullen of make-up te bekennen. Zoals ik gisteravond had gehoopt, had ze elk spoor van zichzelf uitgewist.

En toch rook het overal nog op de een of andere manier naar haar.

Ik kleedde mezelf uit en ging onder de douche staan. Ik probeerde de spijt van me af te boenen, de eenzaamheid, de woede, de herinnering van haar huid tegen de mijne.

Nadat ik me had afgedroogd, hing ik mijn handdoek aan de deur, waar haar handdoek nog aan een haak hing. Meteen greep ik hem en hield hem tegen mijn gezicht om de geur van haar shampoo op te snuiven. Toen walgde ik van mezelf omdat ik dat deed en ik gooide de handdoek in de wasmand.

In de slaapkamer trok ik een boxershort en een joggingbroek aan. Ik deed de lamellen dicht en dook in bed, met het kussen op mijn hoofd. Te laat dacht ik eraan dat ik nog ibuprofen wilde nemen, maar ik was te uitgeput om daar nog voor op te staan. Met het gevoel alsof het leven me tot moes had geslagen viel ik in slaap.

*

Rond een uur werd ik wakker. Ik ging naar beneden en pakte de pasta die Bianca had gemaakt en die ze in de koelkast had laten staan. Op blote voeten en zonder shirt stond ik het bij het aanrecht op te eten, rechtstreeks uit de plastic bewaardoos en zonder het op te warmen. Toen zag ik de sleutel die Bianca op het keukeneiland had achtergelaten. Met hernieuwde pijn in mijn hart gooide ik de sleutel in de rommella en at ik de rest van de pasta op. Toen ging ik terug naar bed en trok de dekens over mijn hoofd.

Gebons op de voordeur rukte me uit mijn droom. Dat was niet erg, want het was zo’n droom waarin al mijn tanden uitvielen. Het was schemerig in mijn kamer en toen ik op mijn telefoon keek bleek het al zes uur te zijn. Ik ging rechtop zitten en wreef over mijn gezicht. Mijn stoppelbaard schuurde en mijn haar zat helemaal door de war. Het gebons op de deur bleef aanhouden, dus ik trok een sweater aan en zette een Bulldogspetje op voordat ik naar beneden ging om de deur open te doen.

Toen ik zag wie het was had ik er meteen spijt van dat ik überhaupt naar beneden was gegaan.

‘Enzo Moretti, wat is er met jou aan de hand?’ Mijn moeder drong zich langs me heen naar binnen en sloeg me tegen mijn achterhoofd. Ze was veel kleiner dan ik en ze moest bijna springen om erbij te kunnen.

‘Auw, mam! Ik heb hoofdpijn,’ zei ik en ik zette mijn petje recht.

‘Dat geloof ik graag.’ Ze beende de keuken in, zette haar tas op het aanrecht en draaide zich naar me om. Met haar armen over elkaar geslagen keek ze me met samengeknepen ogen aan. ‘Je was vandaag niet in de kerk.’

‘Ik heb uitgeslapen.’

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Waar? Niet hier, want ik weet wat hier gisteravond is gebeurd.’

Ik negeerde haar en deed het kastje open waar de ibuprofen lag. Ik pakte er vier.

‘Geef antwoord!’ snauwde mijn moeder.

Ik hield een glas onder de kraan. ‘Sorry. Wat was de vraag?’

‘Waar was je gisteravond?’ vroeg ze met harde stem.

Ik kromp ineen door het volume. Nadat ik de pillen in mijn mond had gedaan, spoelde ik ze weg. ‘Ik was bij Griffin.’

‘Is dat zo?’ Alsof ze me niet geloofde.

‘Ja.’

‘Niet bij een andere vrouw?’

Over mijn schouder trok ik een gezicht naar haar. ‘Wat? Nee!’

‘Omdat ik me niet kan voorstellen waarom mensen hebben gezien dat je kersverse vrouw al haar spullen hier heeft opgehaald en is vertrokken, tenzij je haar op de een of andere manier bedrogen hebt.’

‘Nou, dat heb ik niet gedaan.’ Ik vroeg haar niet eens hoe ze wist dat Bianca was vertrokken. In een stadje als Bellamy Creek zouden waarschijnlijk vijf mensen haar al gebeld hebben, omdat hier gisteravond iemand langsliep toen hij de hond uitliet en had gezien dat Bianca een koffer in haar auto legde.

‘Waar is ze dan?’ vroeg mijn moeder.

‘Waarschijnlijk in haar appartement.’ Ik keek mijn moeder aan, leunde tegen het aanrecht en dronk nog wat water.

‘Waarom?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ze zei dat ze een fout had gemaakt. We zijn te overhaast getrouwd. Ze wil alleen vrienden zijn.’

Mijn moeders mond viel open en ze deed hem weer dicht. ‘Onzin!’ Ze wees met een vinger naar mijn borstkas. ‘Je hebt iets gedaan waardoor ze boos is.’

‘Nee, ik heb niets gedaan, ma. Vraag maar aan haar.’

‘O, dat zal ik zeker doen,’ snoof ze. ‘Maar ondertussen ga jij direct naar haar toe en je biedt je excuses aan.’

‘Waarvoor? Ik heb niets gedaan.’

‘Dan bied je daar je excuses voor aan!’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Dat slaat nergens op. Zij is zelf vertrokken, mam. Waarom vind je het niet erg voor míj?’

‘Daarom!’ Haar ogen spoten vuur. ‘Daar ken ik jou te goed voor.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Daarmee bedoel ik dat jij niets serieus neemt. Jij denkt dat het leven een lolletje is. Eén grote grap. Nou, hier kan niemand om lachen!’

‘Waar heb je het in vredesnaam over?’ Nu werd ik pissig.

‘Je hebt dit hele huwelijk nooit serieus genomen. Je wilde het niet eens laten inzegenen.’

‘Omdat het voor ons alleen maar een papiertje was.’

Ze gooide haar handen in de lucht. ‘Dat bedoel ik dus. Het huwelijk is niet alleen maar een papiertje. Het is een levenslange toewijding. In goede en slechte tijden, tot de dood je scheidt. En met jouw achtergrond had Bianca vast allang het vermoeden dat jij er niet echt voor wilde gaan. Ze zal zich onzeker hebben gevoeld. Als er geen andere vrouw was, dan kwam het zeker door je werk. Je bent net als je vader! Je werk komt op de eerste plek! Je hebt haar niet laten merken dat zij bovenaan staat!’

‘Je hebt geen idee waar je het over hebt,’ zei ik met opeengeklemde kaken.

‘Leg het dan uit. Waarom zou een vrouw die nog geen twee maanden getrouwd is weggaan bij de man op wie ze stapelverliefd is?’

‘Ze is niet verliefd op me, mam!’ riep ik.

‘Natuurlijk wel.’ Mijn moeder rolde met haar ogen. ‘Dat kon elke idioot zien.’

‘Nou, dat is dus niet zo,’ zei ik met zachtere stem. ‘Ze kan gewoon goed acteren.’

Mijn moeder legde haar handen op haar heupen. ‘Dat snap ik niet.’

‘We zijn nooit verliefd geweest. We zijn alleen maar getrouwd zodat pa Moretti & Zn aan mij zou overdragen als hij met pensioen zou gaan.’

Alle kleur trok uit haar gezicht. ‘Nee.’

‘Het is de waarheid. Bianca is met me getrouwd vanwege die stomme familietraditie.’

‘Maar... maar... waarom zou ze dat doen?’

‘Dat is iets tussen ons.’ Ik wilde Bianca in bescherming nemen. ‘Maar het is niet haar schuld. Het komt allemaal door mij. Ik zal het wel aan pap opbiechten.’

‘Dat ga je zeker doen. Ik vertel het hem niet. Hij zal er kapot van zijn als hij erachter komt dat hij een onbetrouwbare man heeft grootgebracht.’

De stomp kwam keihard binnen, zoals ze het ook bedoeld had. Ik perste mijn lippen op elkaar. ‘Luister, ik ben er ook niet trots op. Ik vertel het hem wel. Zeg alsjeblieft niets tegen iemand anders. Dat zou voor zowel Bianca als mij gênant zijn. Het is al moeilijk genoeg.’

‘Ik begrijp er niets van.’ Mijn moeder legde haar hoofd op haar handen. ‘Jullie zijn verliefd. Ik weet dat het zo is. Ik heb het gezien. We hebben het allemaal gezien.’

‘Je zag alleen maar wat je wilde zien. Wat wij wilden dat je zag.’

Mijn moeder keek naar me op. ‘Waarom was ze dan zo hard aan het huilen?’

‘Wat?’

‘Gisteravond, toen ze haar spullen pakte. Waarom was ze de hele tijd aan het huilen?’

Het voelde of ik geen lucht meer kreeg. ‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat iemand dat had gezien. Edna Dodson woont aan de overkant van de straat en keek toevallig naar buiten.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Uiteraard.’

‘Toen ging ze naar buiten om haar plantjes water te geven, en...’

‘Ze moest om negen uur ’s avonds haar plantjes water geven?’

‘Ja,’ snauwde mijn moeder, ‘en godzijdank heeft ze dat gedaan, want ze belde me meteen. Ze was erg bezorgd. Ik zei dat ze het vast verkeerd had, maar nu weet ik dat dat niet zo is.’

Ik wreef over mijn gezicht en zuchtte. ‘Wat wil je van me, mam? Ik heb je de waarheid verteld.’

Ze kwam naar me toe. ‘Ik wil dat je dit rechtzet,’ zei ze, waarbij ze twee keer met haar vinger tegen mijn borst prikte om het te benadrukken.

‘Ik heb al gezegd dat ik eerlijk zal zijn tegen pap. Als hij het bedrijf wil overdragen aan Pietro, dan begrijp ik dat.’

Ze zwaaide met een hand in de lucht. ‘Ik bedoel niet met je vader. Ik bedoel met Bianca.’

‘Er valt niets recht te zetten met Bianca. Het is voorbij.’

‘Onzin!’ Ze sloeg me tegen mijn schouder.

‘Auw,’ zei ik en ik wreef erover. ‘Sjezus, ik was vergeten hoe agressief je wordt als je boos bent.’

‘En ik was vergeten hoeveel jij op je vader lijkt als je zo koppig en chagrijnig bent. Nou, kijk me aan en zeg me dat je niet van dat meisje houdt. Moge God je straffen als je liegt!’

Ik keek haar aan om het te zeggen.

Maar ik kon het niet. Ik kon het verdomme niet.

‘Luister, het gaat er niet om wat ik voel, mam,’ zei ik. ‘Ze is weg.’

‘Je weet wat je tegen haar moet zeggen, zodat ze terugkomt.’

‘Nee, dat weet ik niet!’ riep ik. Mijn woede laaide weer op.

‘Nou, zoek het uit en zeg het tegen haar, voordat je haar kwijtraakt aan iemand anders die het wel weet.’ Daarmee draaide ze zich om, pakte haar tas van het aanrecht en stampte weg. Ze sloeg de deur achter zich dicht.

*

Maandagochtend verwachtte ik half dat pap het kantoor van Moretti & Zn zou binnenstormen om zijn bedrijf terug te eisen, maar dat gebeurde niet. Hij belde me ook niet. Ik moest aannemen dat mijn moeder haar woord had gehouden en dat ze het aan mij overliet om mijn fouten aan hem op te biechten. Daar was ik haar dankbaar voor. Ik wilde alles eerlijk opbiechten en was er klaar voor om de gevolgen te dragen, maar ik had wat tijd nodig om na te denken.

Die week werkte ik lange dagen voor projecten van Moretti & Zn. Ik haalde een paar grote opdrachten binnen en hield toezicht op verschillende aanbouwprojecten, zodat die op tijd klaar zouden zijn. Mijn vader zou tenminste niets kunnen zeggen over mijn inzet of arbeidsethos.

Elke avond ging ik naar het huis aan Center Avenue, waar ik verderging met de renovatie. Soms liet ik een paar werknemers van Moretti & Zn voor extra geld in de avonden verder werken en aan het eind van de week was de keuken er volledig uit en de oude badkamer en wc waren helemaal tot aan de grond afgebroken. Overal was de vloerbedekking eruit, het behang was van de muren af en een berg oude zooi was uit de kelder gehaald en weggebracht.

Ik had gehoopt dat ik door bezig te blijven niet aan Bianca zou denken, maar ik dacht juist de hele tijd aan haar. Elke keer als iemand me een bericht stuurde was ik teleurgesteld dat zij het niet was. Eén keer dacht ik in een winkel dat ik haar parfum rook en ik liep tussen de gangpaden op en neer om de geur op te snuiven, tot ik zeker wist dat ze er niet was. Iedere keer als ik een kamer in het huis aan Center Avenue binnenging, kreeg ik een rotgevoel als ik dacht aan haar ideeën voor de inrichting. We hadden samen aan dit huis moeten werken.

En elke avond, als ik terugkwam in mijn lege huis, leek het nog eenzamer te zijn. Het was veel te stil. Mijn eten smaakte me niet. De koffie ’s ochtends was niet zo lekker. Haar geur die in haar hoofdkussen zat vervloog en daar was ik zo boos om dat ik het kussen door de kamer smeet.

Er klopte niets meer van nu zij er niet meer was.

Het praatje dat ze was vertrokken ging door de stad en ik voelde de nieuwsgierige blikken van mensen die zich afvroegen wat er zo snel verkeerd was gegaan. Maar als iemand naar haar vroeg, zei ik alleen dat we wat tijd en ruimte nodig hadden. Als mijn vrienden vroegen hoe het met me ging, zei ik dat het prima ging, maar dat was niet zo. En ik voelde me alleen maar meer klote door tegen hen te liegen. Nog steeds hoorde ik de woorden van mijn moeder, dat ze me een onbetrouwbare man noemde, en dat vond ik vreselijk. Als ik in bed lag te woelen omdat ik niet kon slapen, kon ik alleen maar denken aan Bianca’s lichaam, haar lippen, hoe ze zuchtte als ik mezelf in haar begroef.

Ik miste haar. Zo erg had ik nog nooit iemand gemist. Het was nog maar een week geleden dat ik haar voor het laatst had gezien, had gehoord, haar had aangeraakt, maar het was of ik mijn verstand was verloren. En elke keer als ik eraan dacht dat ze had gehuild toen ze hier wegging, wilde ik een gat in de muur slaan.

Als ze niet wilde gaan, waarom was ze dan vertrokken?

Zaterdag kwamen een paar werknemers van Moretti & Zn naar het nieuwe huis om me te helpen met de elektriciteit en het leidingwerk. JJ DeRossi was er ook bij. Ik wachtte tot hij in z’n eentje in de keuken was, waar hij inbouwspotjes wegwerkte in het pleisterplafond, en vroeg hem tussen neus en lippen door hoe het met Bianca ging.

Dat probeerde ik tenminste. Ik stond te springen om iets over haar te horen.

‘Goed, hoor,’ zei JJ. ‘Hé, wil je die multitool even aangeven?’

Goed? Was dat alles?

Ik probeerde het nog een keer nadat ik hem de multitool had aangegeven. ‘Heeft ze, eh, nog iets over mij gezegd?’

‘Nee, niet echt.’ Hij begon een cirkel in het pleisterwerk uit te zagen en ik wachtte tot hij klaar was en het lawaai stopte.

‘En wat doet ze zo allemaal?’

‘Ze is veel aan het werk en ’s avonds gaat ze uit.’

‘O ja?’ zei ik verrast. Ik zette mijn petje goed en sloeg mijn armen over elkaar. ‘Hm. Ik dacht dat ze ’s avonds nooit zoveel wegging, vooral doordeweeks. Normaal zit ze graag te lezen of ze kijkt tv.’

‘Ja, ze is bijna elke avond weg.’

‘Met wie?’

‘Vriendinnen, denk ik. Ik heb niet echt de kans gehad om het haar te vragen, want ze is altijd zo laat thuis.’

Ik fronste. ‘Hoe laat?’

‘Geen idee. Rond een uur of twee, drie.’

Ik liet mijn armen langs mijn lichaam vallen. ‘In de nacht?’

‘Ja. Als de cafés dichtgaan.’

Woedend liep ik de keuken uit. Ik was boos op mezelf dat ik het gevraagd had en dat Bianca blijkbaar beter omging met het uit elkaar gaan dan ik, en op al die kerels die haar hadden zien rondhangen en dachten dat ze met míjn vrouw konden flirten. Ik liep door het huis, op zoek naar een project waarbij ik een sloophamer kon gebruiken.

De rest van de dag bleef ik maar denken aan wat JJ had gezegd. Was ze echt zo gelukkig als het klonk? Zat ze echt elke avond tot twee uur ’s nachts in een café, tot sluitingstijd? Het klonk totaal niet als de Bianca die ik kende. En ook niet als de Bianca zoals Blair haar had omschreven, de Bianca met wie het niet goed ging.

Ik bleef in mijn eentje tot laat in het huis werken, maar werd steeds onrustiger. Tegen de tijd dat ik thuiskwam en een douche nam, hield ik het niet meer.

Ik moest haar zien.

Nadat ik mijn handdoek had opgehangen, bekeek ik mijn spiegelbeeld. Ooit moesten mensen rekening houden met de kracht van de Moretti-blik. Had ik die nog wel? Ik werd tenslotte ook ouder. In mijn donkere haar waren een paar grijze haren verschenen. Op mijn voorhoofd begonnen zich fijne lijntjes te vormen, en al het gefrons van de laatste tijd maakte dat nog erger. Ik probeerde de spieren van mijn gezicht te ontspannen en was blij toen de lijntjes bijna helemaal verdwenen.

Ik draaide een kwartslag om te kijken of ik geen dikke pens kreeg, draaide weer terug en probeerde mijn welbekende gezichtsuitdrukking op te zetten, die ik al bijna twintig jaar als charmeoffensief inzette om overal mee weg te komen. Ik liet mijn oogleden iets zakken, niet te veel, want de ogen waren de belangrijkste factor van de blik, en maakte met mijn mond die scheve halve glimlach, halve grijns die vrouwen niet konden weerstaan. Ik hield mijn hoofd schuin. Ik maakte mijn haar in de war. Ik trok uitnodigend een wenkbrauw op.

Jazeker. Ik had het nog.

Nu had ik alleen nog een excuus nodig om bij haar langs te gaan, zodat ik die blik kon inzetten.

Ik wilde niet als een zielig, eenzaam hondje op haar stoep staan, ik had een reden nodig om naar haar toe te gaan. Een excuus. Ik wilde niet dat zij wist hoe erg ik haar miste, hoeveel ik om haar gaf, hoeveel pijn het deed dat ze was weggegaan, hoe eenzaam ik me voelde zonder haar.

Terwijl ik erover nadacht zocht ik een pincet. Ik deed de bovenste lade open, waarin het ongeopende doosje clomifeen lag, samen met de diamanten oorbellen en de ring die ik om haar vinger had gedaan en die nu weer in het met fluweel beklede doosje zat.

Ik negeerde de ring, maar pakte de pillen en de oorbellen.

Ik had een idee.

18

Bianca

De daaropvolgende week dwong ik mezelf om het hoofd hoog te houden en door te gaan. Ik had tenslotte deadlines te halen. Klanten hadden me nodig. Ik moest een bedrijf draaiende houden. Ik had al eerder een gebroken hart overleefd, toch? Hier zou ik ook wel doorheen komen.

Ik deed echt mijn best.

Elke ochtend mediteerde ik. Mijn afspraak bij de vruchtbaarheidskliniek had ik afgezegd en ik had een afspraak gemaakt met mijn therapeut. Samen met Ellie had ik mijn nagels laten doen. Ik verfde mijn eigen haar in een iets donkerdere kleur rood. Donderdag nam ik een dag vrij en besteedde de hele middag aan het maken van zeppole. Daarna had ik de zoete hapjes in doosjes gedaan en ze bij vrienden en familie afgeleverd.

Maar ik miste het nog steeds om bij Enzo te zijn. Ik was verdrietig om wat we verloren hadden. En ik bleef mezelf elke avond in slaap huilen, bang dat ik nooit meer zoiets speciaals met iemand anders zou ervaren.

Vrijdag na het werk had ik met Blair en Cheyenne afgesproken om iets te gaan drinken bij The Avignon, een wijnbar.

‘En hoe gaat het met jou?’ vroeg Cheyenne met een bezorgde blik in haar ogen toen we aan de hoge tafel zaten.

‘Het gaat wel,’ zei ik met een zucht. ‘Het gaat goed.’

Blair glimlachte aarzelend. ‘Ben je naar de kapper geweest? Het staat je geweldig.’

‘Ik heb het zelf gedaan,’ zei ik een beetje lachend. ‘Ik wilde wat anders en had geen zin om te wachten tot mijn kapster plek had. Hopelijk vermoordt ze me niet.’

‘Ze begrijpt het vast wel,’ zei Cheyenne. ‘Dat hebben we allemaal weleens gedaan.’

We bestelden wijn, kaas en charcuterie, en we kletsen over onze werkweek, onze plannen voor het weekend en het warme weer. In Michigan was het weer in mei altijd onvoorspelbaar, het kon sneeuwen, maar het kon ook vijfentwintig graden zijn met volle zon. Gelukkig was dit voorjaar zacht geweest en werd het steeds warmer. Mensen lieten hun boten te water en Bellamy Creek werd weer druk bezocht door toeristen. Maar we konden er niet eeuwig omheen blijven draaien.

Blair was degene die erover begon. ‘Nog niets van Enzo gehoord?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee.’

‘Ik heb hem ook niet gezien,’ zei ze. ‘Zelfs Griffin zegt dat hij vreemd genoeg niets van zich laat horen.’

‘Hier hetzelfde.’ Cheyenne pakte haar glas pinot noir op. ‘Ik heb net voordat ik wegging aan Cole gevraagd of hij afgelopen week nog iets van Enzo heeft gehoord en hij zei van niet. Blijkbaar reageert hij zelfs niet op appjes.’

Ik haalde mijn schouders op en probeerde het bezorgde gevoel dat in me opkwam te negeren. Hopelijk ging het goed met hem. ‘Hij zal het wel druk hebben op zijn werk, nu hij de leiding heeft. Of hij is veel in het huis aan Center Avenue geweest. Maar in elk geval niet bij mij.’

‘Ik snap er niks van!’ zei Blair boos. ‘De dag nadat jij weg was gegaan zag hij er zo ellendig uit, dat ik er zeker van was dat hij je zou smeken om terug te komen.’

‘Ik denk dat hij gewoon kwaad was vanwege de manier waarop ik was vertrokken,’ zei ik. ‘Zonder het eerst met hem te overleggen. En omdat ik niet eerlijk was geweest over de clomifeen.’

‘Dat had er denk ik wel mee te maken,’ zei Blair. ‘Hij zei dat je hem ermee overviel en hij had een deuk in zijn ego. Maar het deed hem ook pijn, Bianca. Dat kon ik zien. Hij wilde niet dat je zou vertrekken.’

‘Waarom heeft hij dan niet geprobeerd me tegen te houden?’

Cheyenne en Blair keken elkaar aan.

‘Wat?’ zei ik.

‘Nou, gewoon... Die mannen weten niet altijd hoe ze hun gevoelens moeten uiten,’ zei Cheyenne. ‘Ze zijn te koppig, of ze weten echt niet wat ze moeten zeggen, of ze zijn gewoon bang om zich kwetsbaar op te stellen.’

‘Het enige waar Enzo bang voor is, is dat er iemand verliefd op hem wordt,’ zei ik, ‘maar aan de andere kant doet hij er juist alles aan om je wel verliefd op hem te laten worden.’

‘Niet voordat hij jou had,’ zei Cheyenne beslist en ze schudde haar hoofd. ‘Ik ken Enzo Moretti al eeuwen en ik heb nog nooit gezien dat hij zich zo gedroeg.’

Ik staarde naar mijn ringvinger, waar hij die belachelijke ring om had gedaan die altijd een grap was geweest. ‘Maar het was niet echt,’ bracht ik bij hen in herinnering, en ook bij mezelf. ‘Het was niet echt.’

*

Zaterdagavond om acht uur zat ik op mijn gebruikelijke plek op de bank, in joggingbroek, versleten hoodie en met loshangend, vochtig haar. Ik had net een dekentje om me heen geslagen en wilde de afstandsbediening pakken toen mijn broer de woonkamer in kwam. Hij was er helemaal klaar voor om uit te gaan.

‘Ik ga,’ zei hij en hij klopte op zijn zakken alsof hij naar zijn telefoon of portemonnee zocht. ‘Heb jij mijn sleutels ergens gezien?’

‘Op het aanrecht.’

‘Bedankt.’ Hij liep ernaartoe, maar draaide zich weer om. ‘Hé, dat wilde ik nog zeggen. Ik heb je vandaag een gunst verleend.’

‘Wat voor gunst?’

‘Enzo vroeg naar je en ik...’

Ik ging rechtop zitten. ‘Wat? Waar? Op het werk?’

‘Ja. Hij betaalt een paar gasten zwart om wat werk te doen in dat nieuwe huis dat hij heeft gekocht om door te verkopen. In elk geval, hij vroeg naar jou en ik zei dat het heel goed met je gaat.’

‘O.’ Ik ging weer liggen. Dat had niets te betekenen. Dat was gewoon vriendelijk van hem.

‘Toen vroeg hij of je het nog over hem had gehad, en ik zei van niet.’

‘Goed zo.’

‘Ja, en daar leek hij boos om, dus ging ik nog verder.’

Over de rand van het dekentje staarde ik mijn broer aan. ‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat ik tegen hem heb gezegd dat het super met je gaat en dat je elke avond tot twee of drie uur ’s nachts uitgaat.’ JJ leek heel tevreden met zichzelf.

Ik schoot weer overeind. ‘Wát?’

‘Nou, wat had ik dan moeten zeggen? Dat je zodra je thuis bent van je werk je pyjama aantrekt, als avondeten een bak ijs leegeet en dat je de rest van de avond zit te huilen?’

‘Nee, maar...’

‘Of dat je zoveel op de bank hebt gezeten dat de kussens zich naar je kont hebben gevormd?’

Ik staarde hem aan. ‘Het is míjn bank!’

‘Of dat je tegen mij hebt gezegd dat je van hem houdt, maar dat je bent vertrokken omdat dat niet wederzijds is?’

‘Nee!’

‘Precies.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Graag gedaan.’

Ik keek hem nog even boos aan, voor ik besloot dat ik er de energie niet voor had om tegen hem in te gaan. Wat maakte het trouwens uit? Waarom zou ik Enzo niet in de waan laten dat ik blijer was zonder hem, dat ik elke avond uitging om te sjansen en dansen met andere mannen? Het interesseerde hem toch niet.

JJ ging weg en ik deed de tv aan. Toen ik zocht naar een zoetsappige romantische komedie die me zou opvrolijken, werd er op de deur geklopt. In de veronderstelling dat mijn broer zijn sleutels vergeten was, stond ik op en deed open.

Maar het was JJ niet. Het was Enzo.

Meteen sloeg mijn hart op hol. Hij zag er zó goed uit. Hij had zijn haar gekamd, zijn stoppelbaard bijgewerkt en hij droeg een grijze kasjmier trui, waardoor ik mijn lichaam tegen het zijne wilde drukken en mijn wang op zijn borst wilde leggen.

‘Hé,’ zei ik, waarbij ik zo neutraal mogelijk probeerde te kijken. Zelfbewust voelde ik aan mijn vochtige haar en deed het achter een oor.

‘Hé,’ zei hij. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Dat kan.’ Ik zette een stap naar achteren, zodat hij de ruimte had om binnen te komen zonder te dicht bij mij in de buurt te komen. Nadat ik de deur achter hem had dichtgedaan, liep ik voorzichtig om hem heen naar de keuken. ‘Wil je iets drinken?’

‘Nee, dank je,’ zei hij terwijl hij me volgde. ‘Ik kwam alleen maar wat spullen brengen die je in mijn huis had laten liggen.’ Hij zette een bruine papieren zak op het keukeneiland.

Ik keek er fronsend naar en duwde mijn bril op mijn neus. ‘Ik dacht dat ik alles had meegenomen.’

‘Het is niet veel.’

Nieuwsgierig keek ik in de zak. Eerst haalde ik er een groot grijs T-shirt uit waar Ciao op stond. ‘Dit is niet van mij.’

‘Niet?’

‘Nee.’ Ik keek naar het labeltje. ‘Enzo, het is een XL voor mannen.’

‘O.’ Hij schraapte zijn keel en stopte zijn handen in de zakken van zijn verwassen spijkerbroek. ‘Dan had ik het zeker mis.’

Ik legde het shirt weg en haalde een pastasnijder en raviolisnijder uit de zak. ‘Die zijn ook niet van mij.’

‘Dat weet ik, maar je vond ze zo handig als we zelf pasta maakten,’ zei hij enthousiast. ‘Dus ik vond dat jij ze moest hebben.’

‘O.’ Ik vond ze inderdaad handig, het waren heel mooie professionele snijders, messing met een houten handvat. Maar wat ik eigenlijk het leukste vond aan samen koken met Enzo was hoeveel lol we dan samen hadden. ‘Dank je.’

Ik legde ze naast het shirt en haalde nu het ongeopende doosje clomifeen uit de zak.

‘Ik wist niet of je die nog wilde,’ zei Enzo. ‘Ik wilde ze weggooien, maar toen bedacht ik dat je ze misschien nog wilde gebruiken.’

Ik slikte en legde de pillen weg. ‘Dank je.’

‘Er zit nog iets in.’

Ik deed mijn hand weer in de zak en toen mijn vingers zich om het kleine doosje vouwden, besefte ik wat het was. Hoewel ik het cadeau niet zou aannemen, haalde ik het er toch uit. ‘Deze zijn niet van mij, Enzo.’

‘Jawel, ik heb ze aan jou gegeven.’

Mijn ogen werden vochtig en ik probeerde uit alle macht de tranen weg te knipperen. ‘Ik kan ze niet houden.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat het familiestukken zijn.’

Hij was even stil. ‘Maar ik wil ze aan jou geven.’

Eindelijk keek ik naar hem op. ‘Wat moet dit voorstellen? Waar ben je mee bezig?’

‘Ik… ik geef je je spullen terug.’

Ik keek naar de willekeurige spullen die voor me lagen. ‘Het enige wat ik van jou terug wil is iets waarvan je niet eens weet dat je het van me hebt afgenomen.’

‘Hè?’

‘Laat maar.’ Hoofdschuddend gooide ik de clomifeen in de afvalbak. Het shirt, de pastasnijders en de oorbellen deed ik terug in de zak en die schoof ik over het eiland naar hem toe. ‘Hier. Ik hoef hier niets van te hebben.’

Even keek hij kwaad, alsof ik hem beledigd had. Toen leek hij pas op te merken hoe ik erbij liep. ‘Ga je vanavond niet uit?’

Ik herinnerde wat mijn broer hem verteld had. ‘Later,’ loog ik.

‘Met wie?’ Hij probeerde niet jaloers te klinken, maar daar kende ik hem te goed voor. Ik kende die manier waarop hij boos zijn ogen samenkneep en zijn kaken op elkaar klemde.

‘Niemand die jij kent.’

‘Waar?’

‘Gewoon ergens in de stad.’

‘Je broer zei dat je veel was uitgegaan.’

Ik haalde mijn schouders op, waarmee ik het bevestigde noch ontkende.

‘Wil je anders liever thuisblijven en dat ik dan hier blijf?’ Er verscheen een bekende, uitnodigende glimlach op zijn gezicht. ‘Ik mis die manhattans van jou.’

‘Ik denk het niet.’

‘Waarom niet?’ Hij liep om het eiland heen en ik zette een stap naar achteren tegen het aanrecht aan.

‘Omdat ik al plannen heb.’

Hij kwam dichterbij. Door zijn handen links en rechts van me op het aanrecht te leggen, sloot hij me in. ‘Zeg die dan af.’

‘Nee,’ zei ik verdedigend en ik sloeg mijn armen over elkaar.

‘Kom op.’ Hij hield zijn hoofd schuin en keek me aan met halfgesloten ogen en een opgetrokken wenkbrauw. ‘Ik weet dat je me mist.’

Ongelovig staarde ik hem aan. Probeerde hij me nu te versieren? ‘Enzo, echt?’

‘Wat?’ Hij kwam nog dichterbij, met een mondhoek sensueel opgetrokken.

‘Dit gaat niet werken.’

‘Wat niet?’

‘Die blik van je.’ Maar ik keek de andere kant op, om zijn gezicht niet te zien.

‘Kom op, dat werkt altijd.’ Hij legde zijn lippen tegen mijn wang, waarbij hij amper mijn huid aanraakte, en ademde diep in. ‘God, wat ruik je lekker.’

‘Enzo,’ kermde ik toen hij zijn mond naar mijn hals bewoog. Hij rook ook lekker en mijn lichaam reageerde zo op zijn nabijheid dat ik zijn kleren van hem wilde trekken. Maar ik moest sterk zijn. ‘Je moet ophouden. Je bent hier alleen maar vanwege wat mijn broer tegen je zei. Je vindt het maar niks dat ik elke avond uitga.’

‘Dat klopt,’ zei hij met een lage, zachte stem. Zijn adem kietelde tegen mijn keel.

Ik fronste. Hij bevestigde eigenlijk wat ik al vermoedde. Hij was alleen maar hier omdat hij het niet leuk vond dat iemand anders met zijn speeltje zou spelen.

‘Maar ik mis je ook, Bianca,’ hijgde hij. ‘Ik mis je geur en hoe je smaakt en je hele lichaam. Kom terug.’

‘In jouw bed?’

‘Daar zouden we kunnen beginnen.’

‘En waar eindigen we dan?’

‘De eettafel? De douche? De achterbank van mijn auto? Zeg het maar.’

Ik verzamelde al mijn kracht, schudde mijn hoofd en duwde hem weg. ‘Nee. Dat bedoelde ik niet.’

Hij zuchtte en zette een stap naar achteren. ‘Zeg dan wat je wel bedoelt, want elke keer als ik dat probeer te raden heb ik het fout.’

‘Laat maar zitten. Je moet gaan.’ Ik hoopte dat hij dat zou doen, want het scheelde niet veel of ik zou instorten.

Dat of ik zou hem keihard neuken op de keukenvloer.

‘Wat is er tussen ons gebeurd, Bianca?’ vroeg Enzo hoofdschuddend, alsof hij echt versteld stond. ‘Ik dacht dat we het goed hadden samen.’

‘Dat was ook zo, maar... ik raakte in de war, oké?’

‘Waarover?’

‘Toen we de overeenkomst sloten wist ik precies wat me te wachten stond en waarom. Jij wilde een vrouw en ik wilde een kind, maar die dingen mochten niet in elkaar gaan overlopen. We wilden allebei krijgen wat we wilden zonder dat we het leven van de ander overhoop zouden halen. Maar zo is het niet gegaan.’

‘Wil je nou zeggen dat ik jouw leven overhoop heb gehaald?’

‘Ik zeg alleen maar hoe het gegaan is.’ Ik probeerde mezelf in de hand te houden en ademde diep in en uit. ‘Ik neem alle schuld op me. Het is mijn fout. Maar als we vanavond weer het bed in duiken maken we het alleen maar erger.’

‘Hoezo?’

Ik hield het niet meer en begon te huilen. ‘Omdat ik niet ben zoals jij, Enzo! Ik kan seks en gevoelens niet zo makkelijk van elkaar scheiden als jij. Ja, ik mis je. Ja, ik lig iedere nacht wakker en zou willen dat je naast me lag. Ja, ik weet dat ik waarschijnlijk nooit meer zulke fijne orgasmes zal hebben als ik met jou had. Maar die orgasmes zijn geen reden om je mijn hart te geven, zodat je het kapot kunt maken!’

‘Dat heb ik je nooit gevraagd!’ zei hij kwaad.

‘Nee, natuurlijk niet. Je hebt me zelfs duidelijk gezegd dat ik niet verliefd op je moest worden. Jij gaat voor het lichaam, niet voor het hart. Dat ben ik niet vergeten.’

‘Ja, hierom dus!’ riep hij en hij gebaarde naar mij en zichzelf en weer terug. ‘Dit gebeurt er dus als mensen met zich laten kloten door hun gevoelens!’

‘Wat voor gevoelens?’ huilde ik. ‘Je hebt helemaal geen gevoelens voor mij. Je kwam hier alleen maar naartoe voor de seks.’

‘Ik kwam hierheen voor jóú.’ Hij wees naar me. ‘Maar geloof me maar, daar heb ik nu al spijt van.’

‘Ik kan dit niet, Enzo,’ zei ik zachtjes. Tranen stroomden over mijn wangen.

‘Shit, dat laatste heb ik niet gezegd.’ Met beide handen wreef hij over zijn gezicht. ‘Dat meende ik niet.’

‘Laten we er nu gewoon mee stoppen, oké?’ smeekte ik. ‘Voordat we allebei dingen gaan zeggen waarmee we elkaar pijn doen. Dingen die we niet echt menen. Van begin af aan wisten we dat het nooit echt iets zou worden tussen ons. Het was maar een papiertje, weet je nog? Een zakelijke overeenkomst.’

Hij liet zijn hoofd hangen. ‘Ja.’

‘Ik... Het spijt me dat ik tegen je had gelogen over de pillen.’

‘Dat maakt me niet uit.’

‘En het spijt me dat ik zo plotseling was vertrokken. Ik wilde jou geen pijn doen, maar ik moest mezelf redden.’

‘Waarvan?’ Hij keek weer op. ‘Ik begrijp niet waarom je opeens zo bang voor me bent.’

Ik haalde diep adem, keek hem in de ogen en besloot de waarheid te vertellen. Ik had het idee dat dat het enige was wat ik nog als wapen kon inzetten, het was het enige waardoor hij zou wegvluchten. ‘Zodat ik niet nog verliefder op je zou worden dan ik al ben. Om te voorkomen dat ik zo aan je gehecht raak dat ik nooit meer weg zou kunnen gaan. En dat ik geen hartverscheurend liefdesverdriet hoef door te maken als jij mij zou verlaten.’

Hij leek verbijsterd en verslagen, alsof ik hem een stomp had gegeven.

‘Omdat je zou zijn weggegaan, Enzo. Vroeg of laat zou je zijn weggegaan.’ Ik balde mijn hand tot een vuist en drukte hem in mijn buik. ‘Ik kan je niet geven wat je wilt.’

Even deed hij zijn ogen dicht, hij liet zijn schouders hangen.

Ik liep langs hem heen naar de deur en trok die open. ‘En voordat ik al mijn zelfrespect verlies en iets stoms doe, zoals toch met je naar bed gaan omdat ik zelfs die blik van je mis, moet je gaan.’

Even bleef hij in de keuken staan met zijn rug naar me toe, bewegingloos en stil. Even vroeg ik me af of er nog hoop voor ons was.

Zeg het, smeekte ik in stilte. Zeg dat je ook van mij houdt. Zeg dat ik genoeg voor je ben.

Maar hij draaide zich om en liep recht op de deur af. Hij zei niets, knikte zelfs niet, en hij keek ook niet achterom.

Ik deed de deur dicht en liet mijn hoofd ertegenaan rusten. Zachtjes huilde ik en ik vroeg me af waarom liefde zoveel pijn moest doen.

19

Enzo

Die hele zaterdagnacht lag ik wakker.

Ik lag op mijn rug met mijn handen onder mijn hoofd in de duisternis te staren en vroeg me af of ik net de grootste fout van mijn leven had gemaakt door bij Bianca weg te lopen, of dat ze gelijk had en we niet voor elkaar gemaakt waren.

Ik had me nog nooit zo verward gevoeld. Ze zei dat ze van me híéld.

Maar het volgende moment gooide ze me eruit!

Wat een ommezwaai. Ik was zo verbijsterd dat ik niet meer helder kon nadenken.

Meende ze het echt? Hield ze echt van me? En hield ik dan ook van haar? Verklaarde dat de onophoudelijke pijn die ik vanbinnen voelde sinds ze was weggegaan? Of dat ik soms geen adem kreeg als ik bij haar was? Dat ik het een vreselijke gedachte vond dat ze met die blauwe ogen van haar naar iemand anders zou kijken zoals ze naar mij keek? Dat het voelde of ze mijn hart in haar handen had, alsof het haar bezit was? Ik had nog nooit zoiets gevoeld voordat zij mijn leven was ingestormd, aan mijn tafel was gaan zitten en had voorgesteld om te gaan trouwen.

Kwaad keek ik naar het plafond. Het was allemaal haar schuld! Het was haar idee geweest! Ze zei dat we alleen maar hoefden te doen alsof we verliefd waren, maar nu was ze echt verliefd op me, al had ze gezworen dat dat niet zou gebeuren. En ze had er ook nog voor gezorgd dat ik op háár verliefd was geworden.

Hekserij.

Dat had ik van begin af aan al gezegd.

Maar nu ze mij betoverd had, kon ik er niets meer tegen doen.

*

Zondagochtend stond ik vroeg op om de kerkdienst bij te wonen. Mijn familie zat vooraan, maar ik zat in mijn eentje ergens achterin. Ik had er geen zin in om mijn vader onder ogen te komen, de minachting van mijn moeder te moeten ondergaan of om vragen van anderen te beantwoorden.

Eerlijk gezegd hoopte ik een soort boodschap van boven te krijgen over wat ik moest doen. Moest ik haar laten gaan? Het nog een keer proberen? Een heer zijn en haar wensen respecteren? Of als een holbewoner tekeergaan en eisen dat ze me nog een kans moest geven? Het veilig spelen en mijn verlies nemen? Of het risico lopen dat ze me nogmaals zou afwijzen?

Ik luisterde aandachtig naar elk gebed, naar wat er uit de Bijbel gelezen werd, naar elk lied dat gezongen werd, naar elk woord van de preek van pastoor Mike, in de hoop dat ik een verborgen boodschap kon ontdekken waardoor ik wist wat me te doen stond.

Maar ik ontdekte niets.

Misschien kwam het doordat ik werd afgeleid door het gezin met vier kinderen dat later binnenkwam. De vader droeg een huilende baby in zijn armen, de moeder hield een peuter op haar heup en ze had een enorme tas over haar schouder hangen, en allebei hadden ze aan hun andere hand nog een klein kind vast. Ze zagen er gejaagd en uitgeput uit. Het overhemd van de man was gekreukeld, de vrouw leek al dagen haar haar in dezelfde staart te dragen. Ze dreven hun kroost in een bankje aan de andere kant van het gangpad, een paar rijen naar voren. Om de beurt probeerden ze de onrustige baby te troosten en op een gegeven moment gaf haar vader haar een flesje. Ik nam tenminste aan dat het een meisje was, omdat ze een gigantische roze strik op haar kale hoofd had. De moeder deelde wat lekkers uit, aan de kruimels te zien die op de vloer vielen waren het kaasknabbels, die de kinderen ook af en toe naar elkaar gooiden. Beide ouders bleven maar in de tas graven, op zoek naar iets wat hun kinderen kon afleiden en stilhouden terwijl pastoor Mike bleef doorgaan met zijn preek... boeken, speelgoed, drinkbekers en speentjes.

Ik had medelijden met de arme ouders, die probeerden hun vier kinderen een vol uur stil te houden, maar ook met de kinderen. Ik wist nog hoe het was als kind, hoe ik met mijn broer en zussen in het bankje zat te schuiven en probeerde te voorkomen dat mijn vader naar me keek met zijn ‘stil zitten, of anders’-blik of dat mijn moeder me zou knijpen.

Maar ik was ook jaloers. Op hoe goed de man en vrouw op elkaar waren ingespeeld. Hoe verbonden ze waren. Ze kenden elkaar duidelijk zo goed dat ze met elkaar konden communiceren door middel van een blik, een glimlach, een knikje en een stil, meewarig lachje waarmee ze leken te zeggen: Wat is dit voor leven? Wiens idee waren al die kinderen? Weet je nog toen wij met z’n tweetjes waren?

Maar ze waren toch gelukkig, dat kon ik gewoon zien. Ik keek toe hoe de man zijn hand op de rug van zijn vrouw legde en er zachtjes overheen wreef, terwijl zij de peuter in haar armen wiegde. Ik zag hoe de vrouw het haar van de man van zijn voorhoofd veegde toen hij de baby het flesje gaf. Ze zaten hier samen in, iets wat ze samen hadden opgebouwd, iets wat zou blijven groeien. Ik besefte dat ik altijd vader had willen worden, maar dat ik er nooit echt over had nagedacht hoe het zou zijn om die ervaring met iemand anders te kunnen delen. Toen ik naar dat stel in de kerk keek, zag ik hoe het tussen Bianca en mij zou kunnen zijn. Ik keek naar mijn trouwring, die ik nooit had afgedaan, en toen weer naar het gezinnetje.

Het was geen perfect leven, het was geen pracht en praal, en het was niet gemakkelijk. Het bestond uit gemorst sap en koekkruimels, ruzies die opgelost moesten worden, eindeloos gehuil, slapeloze nachten en uitputtende dagen. Maar het zou óns leven zijn, en op de een of andere manier wist ik dat er meer dan genoeg vrolijkheid, gelach, trots en blijdschap zou zijn die die lastige dingen goed zouden maken. En aan het eind van elke dag zou er een beetje tijd en ruimte zijn voor ons tweetjes, waarin we elkaar zouden vasthouden en doen alsof we weer met z’n tweeën waren. Tenminste, totdat die drukke kleine koters oud genoeg waren om onze slaapkamer in te stormen en in ons bed wilden slapen.

Op een gegeven moment was het oudste jongetje van het gezin weggelopen. Hij was ongeveer vier jaar oud met donker haar, grote bruine ogen en een stropdasje. Toen hij door het gangpad liep zag hij mij naar hem kijken. Hij aarzelde even, maar kwam toen naar me toe en bleef naast me staan.

Ik glimlachte en schoof opzij zodat hij meer ruimte had. Zijn vader ontdekte dat hij was verdwenen en keek verhit om zich heen. Zodra hij zijn zoon bij mij zag staan, gebaarde hij dat hij terug moest komen, met een blik of het menens was. Maar het kind weigerde, schudde zijn hoofd en sloeg zijn armen over elkaar. Zoiets zou ik op zijn leeftijd ook gedaan hebben. Ik glimlachte naar de man en gebaarde dat het goed was, en hij bedankte me in stilte.

De jongen bleef een paar minuten plechtig naast me staan en toen pastoor Mike de gemeente vroeg om met elkaar te bidden, draaide hij zich naar me toe en stak zijn hand uit. Ik schudde hem en daarna schoot hij meteen terug naar zijn familie. Ik keek hem na en zag toen dat Bianca aan de andere kant van de kerk stond, achterin, in dezelfde rij als ik zat.

We keken elkaar een volle tien seconden aan en ik kreeg geen lucht meer. Ze keek weer naar het altaar en veegde haar ogen af. Ik voelde me alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden.

Even later gingen we in de rij staan voor de communie, en toen ik weer terugkwam bij mijn rij, was ik van plan om naast haar te gaan zitten. Haar hand vast te pakken. In haar oor te fluisteren en te vragen om me nog een kans te geven.

Maar toen ik haar zocht, was ze verdwenen.

Terneergeslagen sloop ik de kerk uit. Thuis kleedde ik me om en de rest van de dag bracht ik door in het huis aan Center Avenue.

Elke seconde dacht ik aan haar. Ik miste haar vreselijk. Ik wilde dat ze bij me was om ruzie met me te maken. Dat ze zei dat ik op de verkeerde manier het behang eraf haalde, of dat ik de verkeerde kleur verf had gekocht, een verkeerde lamp had gekocht, of de verkeerde badkamertegels. Ik vertrouwde op mijn smaak, maar die van haar was beter en ik kon het niet uitstaan dat we dit niet samen deden. Ik kon het niet uitstaan dat ik weer een nacht zonder haar moest doorbrengen. En ik kon de gedachte niet uitstaan dat ik de rest van mijn leven moest doorbrengen zonder haar. Ik wilde wat ik vandaag in de kerk had gezien. Een rommelig, mooi leven met haar aan mijn zijde.

Om vijf uur hield ik het voor gezien en ik reed naar het appartement van Griffin en Blair. Ik kon wel wat advies gebruiken.

Blair deed de deur open. Ze was verrast toen ze me zag en ze leek er niet blij mee. Waarschijnlijk had ze al van Bianca gehoord dat ik gisteravond bij haar was geweest.

‘Hé,’ zei ik. ‘Is Griffin thuis?’

‘Nee. Hij is naar de winkel.’ Ze keek me even aan en leek wat te ontdooien. ‘Maar hij kan elk moment terugkomen.’

‘Mag ik binnenkomen? Ik wil heel graag met jullie praten.’

Ze aarzelde, maar gaf toen toe. ‘Oké.’

Ik kwam naar binnen en liep de trap op. ‘Ik neem aan dat je vandaag al met Bianca hebt gesproken.’

‘Ja,’ zei ze, terwijl ze achter me aan liep.

Bovenaan de trap draaide ik me naar haar om. ‘Heb ik me als een idioot gedragen?’

Ze kwam ook boven en keek me strak aan. ‘Ja.’

Fronsend wreef ik over mijn kin. ‘Ik heb advies nodig, Blair. Ik voel me echt klote.’

‘Dat zie ik. Je ziet eruit of je al dagen niet gegeten of geslapen hebt.’

‘Dat heb ik ook niet echt.’

Ze plaatste haar handen op haar heupen. ‘Je kunt blijven eten. Wil je een biertje?’

‘Ja, graag. Dank je.’

Ze haalde een biertje uit de koelkast en haalde het dopje eraf. Net toen ze het flesje aan me gaf, hoorden we beneden de deur dichtslaan en even later verscheen Griffin bovenaan de trap met een boodschappentas.

‘Hé,’ zei hij. ‘Wat is er?’

Blair nam de tas van haar man aan. ‘Hij wil ons om advies vragen, maar ik geef hem ook te eten. Hij ziet er verschrikkelijk uit.’

Griffin keek mij aan. ‘Wat is er aan de hand?’

Ik nam een slok. ‘Ik heb het verkloot met Bianca.’

‘Alweer?’ Hij liep naar de koelkast en pakte een biertje voor zichzelf. ‘Ik dacht dat ze er vorig weekend al een punt achter had gezet.’

‘Dat klopt. Maar ik ben gisteravond naar haar toe gegaan om wat dingen af te geven die ze bij mij had laten liggen. En ik wilde met haar praten, maar dat ging niet zo goed.’

‘Omdat je meer probeerde dan alleen maar praten,’ merkte Blair op, die met haar rug naar ons toe knoflook stond te hakken.

Griffin keek me aan. ‘Is dat zo?’

‘Eh, ja. Misschien heb ik het verkeerd aangepakt.’

Blair keek me over haar schouder aan. ‘Zou je denken?’

‘Nou, ik kon er niets aan doen,’ verdedigde ik mezelf. ‘Ik mis haar en ik was helemaal opgefokt omdat haar broer me allemaal onzin had verteld, over dat ze elke avond uitging. Dus ik zag helemaal voor me hoe ze met andere mannen aan het praten was en daardoor werd ik jaloers.’ Ik was even stil en hoofdschuddend sloeg ik me op mijn borst. ‘Ik! Jaloers op andere mannen!’

Griffin lachte. ‘Waar gaat het heen met de wereld?’

‘Rot op. Ik ken dit niet, oké? Ik wil haar niet missen. Ik wil dat gevoel niet.’

‘Wat voor gevoel?’ vroeg hij, leunend tegen het aanrecht.

‘Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven, maar het is afgrijselijk. Het voelt als de ergste griep die ik ooit heb gehad. Vanbinnen doet het pijn, er zit een knoop in mijn maag, in mijn hoofd is het mistig en een puinhoop.’

Griffin knikte. ‘Je bent verliefd op haar.’

‘Absoluut,’ voegde Blair eraan toe, terwijl ze wat olijfolie in een pan goot.

Ik liet mijn hoofd hangen en deed mijn ogen dicht. ‘Ik zag haar vanochtend in de kerk en ik kreeg geen lucht meer. Wat moet ik nou doen?’

‘Zorg dat je haar terugkrijgt,’ zei Griffin.

‘Ze wil me niet, Griff. Ze heeft me er gisteravond uit gegooid.’

‘Omdat je het verkeerd aanpakte.’ Blair gooide de knoflook in de pan. Binnen een paar seconden begon het te sissen en geurde het ernaar. ‘Je kwam als een haantje binnen en verwachtte dat ze zo met je het bed in zou duiken. In plaats van haar te vertellen hoe je je voelde.’

‘Dat heb ik wel gedaan,’ zei ik.

Argwanend keek Griffin me aan.

‘Nou ja, zoiets dan.’ Ik wreef over mijn nek.

Bij het gasfornuis schudde Blair haar hoofd.

‘Wat zei je dan?’ vroeg Griffin.

‘Ik zei dat ik haar miste, ik zei allemaal aardige dingen daarover, maar toen begon ze allerlei vragen te stellen en ik raakte in paniek.’

Griffin nam een slok bier. ‘Wat voor vragen?’

‘Zoals over de toekomst.’ Ik werd er weer helemaal zenuwachtig van. ‘Ze vroeg waar we zouden eindigen, en daar had ik geen antwoord op. Ik had het gevoel dat ze wilde dat ik precies zou voorspellen wat er allemaal zou gaan gebeuren. Dat is toch onmogelijk? Hoe kun je iemand iets voor altijd beloven, tot de dood je scheidt, zonder het gevoel te hebben dat het een grote gok is? Het lijkt of je een huis gaat bouwen zonder bouwplan. Hm, laten we gewoon maar beginnen met metselen en dan zien we wel wat het wordt.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is gekkenwerk. En toch... Ik kan me het leven zonder haar niet indenken. Dat wil ik niet.’

‘Je hebt wel gelijk, Enzo.’ Blair gooide tomatenblokjes uit blik in de pan. ‘Het ís eigenlijk ook gekkenwerk. En het is ook een gok. Je moet een risico durven te nemen.’

Ik zuchtte. ‘Zelfs als ik dat wil, hoe kan ik haar er dan van overtuigen me nog een kans te geven? Ze blijft me wegduwen. Zelfs nadat ze zei dat ze van me hield, duwde ze me weg.’

‘Oké, maar denk er eens over na,’ zei Blair terwijl ze in de saus roerde. ‘Stel dat ze eerlijk is over haar gevoelens, want ik denk dat dat zo is. Ze houdt van je. Dat wil ze niet, maar het is wel zo. Dus waarom zou ze jou dan wegduwen?’

Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Weet ik veel.’

‘Dat weet je wel.’

Ik staarde haar aan. ‘Je klinkt net als mijn moeder. Als ik dat allemaal wist, dan zou ik me niet zo ellendig hoeven te voelen terwijl ik probeer haar gedachten te lezen. Of die van jou!’

Blair zette het vuur onder de pan lager en draaide zich naar me toe. ‘Luister, ik probeer dit zo te leiden zonder dat ik het vertrouwen van mijn vriendin schaad. Ik begrijp dat het frustrerend voor je is. Maar ik denk echt dat je er wel kunt uitkomen waarom Bianca denkt dat het beter is om de relatie nu te verbreken, zodat ze niet later met een gebroken hart zit.’

Ik dacht terug aan wat ze gisteravond precies had gezegd. ‘Ze zei wel iets.’

‘Wat dan?’ vroeg Griffin.

‘Ze zei dat ze bij me wegging voordat ik bij haar weg zou gaan.’

Griffin hield zijn hoofd schuin. ‘Waarom denkt ze dat je dat zou doen?’

‘Ik denk vanwege dat babygedoe,’ zei ik, met pijn op mijn borst. ‘Ze denkt dat ze niet zwanger kan worden en misschien is ze bang dat ik daarom bij haar zal weggaan.’

‘Bingo.’ Blair wees naar me. ‘En Enzo, hoe graag ik ook zou willen dat jullie twee weer bij elkaar komen, denk ik dat je jezelf dat wel moet afvragen. Als jij kinderen van jezelf wilt en Bianca niet zwanger kan worden, dan is het wel een probleem.’

Ik liep van ze weg naar de ramen in de woonkamer die uitkeken over Main Street. Het was nog niet zo druk als het over een maand zou zijn. Dan was het schoolvakantie en zouden er veel meer toeristen zijn. Maar ook nu liepen er best wat mensen over straat, ouders met wandelwagens of met hun peuters aan de hand, kinderen die met ijsjes in hun handen rondrenden.

Blair kwam naast me staan en keek ook naar buiten.

‘Ja, ik wil kinderen,’ zei ik en ik zag hoe een vader een klein meisje op zijn schouders tilde. ‘Maar ik wil ze hoe dan ook met haar. Zonder haar is er niets aan.’

‘Ik denk dat je dat tegen haar moet zeggen,’ zei ze vriendelijk.

‘Maar wat als ze me weer afwijst?’

Ze lachte. ‘Pak het deze keer goed aan, dan zal dat niet gebeuren.’

Ik fronste.

‘Het komt goed uit dat je al met haar getrouwd bent.’ Ze gaf me een stootje met haar elleboog.

‘Nee, dat is niet zo,’ zei ik schamper. ‘Die hele bruiloft was onzin. Alles was onzin.’

‘Ik was erbij.’

‘Dus dan weet je het.’ Ik nam nog een slok bier. ‘Ze verdient beter dan dat.’

‘Doe het dan nog een keer over en geef haar wat ze verdient,’ drong Blair aan. ‘Verander de dingen die je hebt verkloot. Zeg alles was je had moeten zeggen. Zorg dat het deze keer echt is.’

Ik keek haar aan. ‘Dat is eigenlijk een heel goed idee.’

Ze glimlachte en maakte een buiginkje. ‘Dank je.’ Plotseling keek ze me dreigend naar me, of zo dreigend mogelijk als een rijkeluismeisje uit Tennessee kan kijken. ‘Maar als je haar weer kwetst, Enzo Moretti, dan zoek ik je op en maak ik je kapot.’

‘Ik zal haar niet kwetsen,’ beloofde ik en ik kreeg een idee. ‘Ik wil haar gewoon terug. Maar ik kan wel hulp gebruiken. Van jou en Cheyenne.’

‘Wat je maar wilt, wij helpen wel.’ Poeslief stak ze haar arm door de mijne en ze legde haar hoofd op mijn schouder. ‘Maar we willen haar vooral vertellen dat wij gelijk hadden.’

*

De volgende ochtend ging ik naar mijn ouders om mijn vader te spreken. Mijn moeder deed de deur open. Ze trok een wenkbrauw op en ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Nou, heb je al gedaan wat ik had gezegd?’

‘Nog niet.’

Ze snoof afkeurend.

‘Ik moet met pa praten, oké? Ik kan niets doen tot ik weer een schoon geweten heb omdat ik tegen hem heb gelogen.’

Ze snoof nog een keer, maar liet me binnenkomen. ‘Hij is in zijn kantoor. Geen idee waarom hij zegt dat hij met pensioen is, want hij staat nog steeds elke ochtend vroeg op, gaat met zijn koffie naar zijn kantoor en blijft uren achter zijn bureau zitten.’

Ik kon me goed indenken waarom hij het prettig vond om in de ochtend alleen in zijn kantoor te zitten, maar dat zei ik niet tegen ma. ‘Bedankt.’

Na twee klopjes op de deur van mijn vaders kantoor, deed ik de deur open. ‘Ik ben het. Mag ik binnenkomen?’

Hij zat achter zijn bureau met zijn laptop voor hem opengeklapt en hij pakte een mok waarop stond Mijn nonno kan jouw nonno wel aan. ‘Natuurlijk.’

Ik deed de deur achter me dicht en ging in een van de twee leren stoelen tegenover hem zitten. ‘Hoe voel je je?’

‘Goed.’ Hij nam een slokje koffie en keek me over de rand van de mok aan.

Zenuwachtig haalde ik een hand door mijn haar. ‘Ik moet je iets vertellen.’

‘Oké.’

‘Ik heb het verkloot.’

Nog een langzame slok. Hij kneep zijn ogen iets toe.

‘Ik heb iets gedaan waar ik niet trots op ben. Eerst moet ik jou iets opbiechten voordat ik het met Bianca goed kan maken. Zij is hier ook in betrokken.’

‘Ik luister.’

‘Ik ben alleen maar met haar getrouwd zodat je het bedrijf niet aan Pietro zou overdragen.’ Ik deed mijn ogen even dicht. ‘Ik weet dat het verkeerd was en het spijt me.’

Hij zei niets.

Ik deed mijn ogen weer open en keek hem recht aan. ‘Het was oneerlijk en louche, en zo ben ik niet. Dat is niet de man die jij hebt opgevoed.’

‘Dat klopt.’

‘Ik begrijp het als je Moretti & Zn wilt overdragen aan Pietro. En ik zal hem helpen om de boel te runnen.’

Hij nam nog een slok en zette zijn koffie neer. ‘Ik zou het bedrijf nooit aan Pietro overdragen.’

‘Hè?’

‘Je broer is in heel veel dingen goed, maar niet in manager zijn.’

‘Dus... dus ik hoefde helemaal niet te gaan trouwen en een gezin te beginnen om te bewijzen dat ik verantwoordelijk genoeg was om het bedrijf te leiden?’ stotterde ik.

‘Nee. Je bent getrouwd en wilde een gezin beginnen omdat dat is waar het leven om draait. En als je niet een beetje druk had gevoeld om dat te doen, zou je het nooit hebben gedaan.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Zo is het altijd gegaan met de Moretti-mannen. We houden te veel van onze onafhankelijkheid. We zijn egoïstisch en eigenwijs. We hebben een zetje in de juiste richting nodig.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Dus ik heb het allemaal voor niets gedaan?’

Mijn vader fronste. ‘Luister je wel naar me? Ik zei dat je het hebt gedaan omdat je het diep vanbinnen wilde. Je was het zat om alleen te zijn. Je was klaar voor een gezin. Maar net als alle Moretti-mannen had je een zetje nodig, dus dat heb ik je gegeven. Net als mijn vader bij mij heeft gedaan.’

Ik staarde naar mijn handen op mijn schoot, naar de gouden ring om mijn vinger. Had hij gelijk? Ik moest toegeven dat als ik me niet onder druk gezet had gevoeld om de neprelatie met Bianca aan te gaan, ik me nooit gerealiseerd zou hebben hoe graag ik bij haar wilde zijn. Of hoe het was om van iemand te houden. Hoe het was om iemand anders op de eerste plek te zetten. ‘Misschien heb je wel gelijk,’ zei ik langzaam.

‘Natuurlijk heb ik gelijk.’ Toen tikte hij tegen de zijkant van zijn hoofd. ‘Denk je niet dat ik doorhad waar je mee bezig was? Ik heb je opgevoed. Ik heb je alles geleerd wat ik weet. En ik ben niet van gisteren.’

‘Wist je dat ik niet verliefd was op Bianca toen ik met haar trouwde?’

Hij rolde met zijn ogen.

‘Waarom had je er niets over gezegd?’

‘Omdat ik iets vermoedde.’

‘Wat dan?’ Een rilling ging door mijn ruggengraat.

‘Dat zij de ware was voor jou. Ik zag het die avond aan tafel toen jullie je verloving bekendmaakten. Ik wist niet zeker wat voor spelletje jullie speelden, maar ik kon wel zien hoe het zou eindigen als niemand zich ermee zou bemoeien.’

Ongelovig staarde ik hem aan. ‘Ze ís de ware voor mij. Dat zie ik nu ook.’

‘Beter laat dan nooit, lijkt mij. Nou, zorg er dan nu voor dat zij dat ook weet.’

Ik stond op en knikte. Toen ik al bij de deur stond zei hij nog iets.

‘Je moet het zeggen, zoon. En je moet menen wat je zegt. Bianca is het soort meisje dat het meteen doorheeft als je haar onzin verkoopt. Daarom is ze ook perfect voor jou.’

Ik grijnsde om wat hij zei. ‘Ik weet het.’

‘Mooi. Nou, wegwezen hier, en pas terugkomen als je alles hebt goedgemaakt met je vrouw. En raak er trouwens maar aan gewend. Dat hoort bij het getrouwde leven.’

Ik lachte. ‘Bedankt, pa. Voor alles.’

*

Toen ik buiten voor het huis voor mijn ouders stond, belde ik DiFiore’s en liet een bericht achter om een reservering voor vrijdagavond te maken. Daarna ging ik meteen naar het verzorgingshuis om met oma Vinnie te praten. Vandaaruit ging ik naar de juwelier en sprak met Paulie. Later die middag ging ik naar de pastorie om pastoor Mike te spreken. Toen de gastvrouw bij DiFiore’s me terugbelde om mijn reservering te bevestigen, vroeg ik of ze een bepaalde tafel konden vrijhouden. Toen stuurde ik Blair en Cheyenne een appje waarin ik hen smeekte om ervoor te zorgen dat Bianca vrijdagavond om zeven uur bij het restaurant zou zijn.

Het was hels om nog vier dagen bij Bianca uit de buurt te blijven, vooral omdat ik wist dat ze zich net zo ellendig voelde als ik, maar ik dwong mezelf om geduldig te blijven zodat ik haar kon verrassen.

Vrijdagochtend werd ik wakker toen de zon opkwam en ik sprong uit bed. De tijd leek steeds langzamer te gaan, maar uiteindelijk was het tijd om me klaar te gaan maken.

Ik deed er twee keer zo lang over als anders. Ik trok mijn beste pak aan. Ik zorgde ervoor dat de lok van mijn haar over mijn voorhoofd viel. Ik poetste mijn schoenen, deed het luchtje op dat zij het lekkerst vond en knoopte mijn stropdas wel vijf keer opnieuw.

Alles moest perfect zijn.

Want er komt een dag in het leven van een man waarop hij ergens binnenkomt met hoop in zijn hart en een ring in zijn zak, en hij er helemaal klaar voor is om op één knie te gaan. Om zijn eeuwige trouw te beloven. Om de hand van zijn zielsverwant in de zijne te nemen en haar een aanzoek te doen, waarbij hij haar belooft voor eeuwig en altijd lief te hebben, haar te eren en te koesteren, tot de dood hen scheidt, amen.

Vandaag was die dag.

Ik had nog nooit van iemand zoveel gehouden als van Bianca en dat ging ik haar vertellen. Ik zou een nieuwe ring om haar vinger doen, een die ik voor haar had laten maken. En ik ging haar vragen of ze mijn vrouw wilde zijn, nu echt, en voor altijd.

Geen valse voorwendselen, geen vervaldatum, geen voorwaarden.

Ik had het gevoel dat ze ja zou zeggen, maar voor de zekerheid oefende ik voor ik vertrok nog een keer mijn blik in de spiegel.

Ja hoor, ik had het nog.

20

Bianca

Vrijdagavond haalde Blair me om kwart voor zeven op voor een meidenavondje, om te vieren dat Cheyenne drieëndertig was geworden en dat zij met Cole een datum voor de bruiloft geprikt had. Eind juni zouden ze trouwen in de achtertuin van hun nieuwe huis.

Veel mensen vonden het gekkenwerk dat ze een datum hadden vastgezet met nog maar zes weken te gaan, maar ze zei dat ze lang genoeg gewacht had om zichzelf mevrouw Mitchell te noemen en ik kon het haar niet kwalijk nemen. Veel bruiden wilden een op maat gemaakte jurk, ingegraveerde uitnodigingen en een gastenlijst van driehonderd mensen, maar ik was het met Cheyenne eens dat dat allemaal leuk was, maar alleen maar uiterlijke schijn. Waar het om ging, wat echt belangrijk was, was wat zij voor elkaar voelden. Het leven dat ze wilden hebben. Het gezin dat ze vormden.

Ik was blij voor hen beiden. Dus ondanks dat mijn eigen hart in duizend ongelukkige stukjes was gebroken, trok ik een nieuwe jurk aan met hakken eronder, ik deed mijn contactlenzen in en stiftte mijn lippen in een vrolijke tint rozenrood.

Waar ik níét blij mee was, was dat Cheyenne DiFiore’s had uitgekozen om het vanavond te vieren. Ik was er een paar keer met Enzo geweest na ons verlovingsetentje en het voelde als óns restaurant. Ik probeerde uit alle macht om verder te gaan in plaats van terug te kijken en ik was bang dat ik in het restaurant pijnlijk herinnerd zou worden aan wat ik kwijt was geraakt, aan de vreselijke fout die ik had gemaakt. Maar vanavond draaide het niet om mij, dus ik ging mee, zette een glimlach op en vierde het met Cheyenne zoals een goede vriendin dat hoorde te doen. Dat verdiende ze.

Morgen kon ik uithuilen als ik dat wilde. Misschien zou ik die diamanten oorbellen tevoorschijn halen die hij bij mij had laten liggen en ze indoen, zijn grote grijze ciao-T-shirt aantrekken, in een hoekje van de bank gaan zitten en gaan zitten jammeren dat ik het nog niet had kunnen opbrengen om de scheiding in gang te zetten. Ik wist dat dat moest gebeuren. Hij kwam niet terug.

‘Je ziet er prachtig uit,’ kirde Blair toen ik in haar auto stapte. ‘Is dat een nieuwe jurk?’

Ik keek omlaag naar mijn jurkje met bloemetjespatroon, wijd uitlopende mouwen en het lage decolleté. ‘Ja. Ik had het gevoel dat ik uit die donkere sleur moest breken.’

Blair zuchtte. ‘Het is een lange winter geweest, hè? Maar deze zomer wordt geweldig. We hebben een hoop om naar uit te kijken.’

Zwijgend knikte ik.

Blair zette de auto stil voor de ingang van het restaurant en keek om zich heen. ‘Verdorie, ik zie nergens een lege parkeerplek.’

‘Daar verderop is er een,’ zei ik en ik wees ernaar.

‘Maar je draagt hakken en dat is best ver lopen. Anders stap je hier uit en ga jij vast naar binnen?’

‘Blair, doe niet zo raar. Zo hoog zijn ze niet.’ Ik keek naar mijn sandalen met blokhak. ‘Ik loop met je mee.’

‘Nee!’ zei ze met klem. Toen keek ze geschrokken. ‘Ik bedoel, nee,’ zei ze op mildere toon. ‘Ga jij maar naar binnen. We zijn al aan de late kant en ik denk dat Cheyenne al binnen op ons zit te wachten.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Oké. Dan zie ik je straks wel.’

Ze leek opgelucht te glimlachen. ‘Ja, mooi. Tot zo.’

Ik gooide mijn tas over mijn schouder, deed het portier van Blairs groene sportwagentje achter me dicht en ging het restaurant binnen. Het was er donker en warm, en het rook er heerlijk, alsof er knoflookbrood in de oven stond, en naar verse kruiden zoals rozemarijn en oregano. Ik haalde diep adem en liep naar de gastvrouw, terwijl ik probeerde de tranen te onderdrukken toen ik dacht aan Enzo’s hand die op mijn rug lag op de avond van ons verlovingsetentje. Toen herinnerde ik me hoe hij mij zijn gehaktballetje had genoemd en ik schoot bijna in de lach.

De gastvrouw was Victoria, een jonge, donkerharige vrouw, en ze herkende me. ‘Hallo, mevrouw Moretti. Uw tafel is al klaar.’

Ik haalde mijn neus op en knipperde in een poging mezelf bij elkaar te rapen. ‘Eh, dank je. Zit er al iemand te wachten?’

‘Jazeker,’ zei ze met een brede lach. ‘Loopt u maar mee.’

Ik volgde haar door het restaurant en deed mijn best om niet naar de achterkamer te kijken, waar nog maar een paar maanden geleden de DeRossi’s en Moretti’s waren samengekomen om de verbintenis tussen onze families te vieren. Ik hoopte dat Cheyenne op ons wachtte aan een van de tafels bij de ramen aan de voorkant, of misschien aan een hoge tafel bij de bar, maar tot mijn schrik ging Victoria me voor naar de tafels achterin. Daar had ik tegenover Enzo gezeten en aangeboden met hem te trouwen. Het leek zelfs of ze precies naar diezelfde tafel liep waar ik zo stom en naïef alles in gang had gezet.

Zodra we daar aankwamen, bleef ik staan en ik hapte naar adem. Er zat iemand te wachten, maar het was niet Cheyenne.

Enzo stond op en hij zag er zo ontzettend knap uit in zijn pak met stropdas dat mijn hart een slag oversloeg. Op zijn lippen lag een sensuele glimlach. ‘Hoi.’

‘Wat is dit?’ Ik keek naar de tafel, die voor twee personen was gedekt. Het kaarslicht gloeide en flikkerde. Er stond een geopende fles Barolo en twee volle wijnglazen.

In plaats van me antwoord te geven, keek hij naar de gastvrouw. ‘Dank je wel, Victoria.’

‘Graag gedaan, meneer Moretti,’ zei ze met een verlangende, weemoedige glimlach.

Toen ze weg was, gebaarde Enzo naar de andere kant van de tafel dan waar hij zat. ‘Wil je gaan zitten?’

Ik keek naar de tafel en zag weer voor me hoe ik afgelopen februari zo zorgeloos, en onuitgenodigd, tegenover hem had plaatsgenomen. ‘Ik weet het niet. Wat is er aan de hand? Waar is Cheyenne?’

Enzo keek een beetje schuldig. ‘Die is er niet.’

‘Niet?’

‘Nee, ik had alleen hun hulp nodig om jou hier te krijgen. Ik dacht dat je niet zou komen als ik het zelf aan je gevraagd had. En ik wilde je verrassen.’

‘Nou, dat is gelukt. Ik ben verrast.’ Ik schudde mijn hoofd en stond wat onvast op mijn benen. ‘Maar ik ben ook een beetje boos. Ik voel me misleid.’

Enzo legde een hand op mijn schouder. ‘Dat hoeft niet, zo zit het niet. Dat beloof ik. Ga alsjeblieft zitten. Geef me vijf minuten en als je dan weg wilt gaan, dan zal ik je niet tegenhouden.’ Hij gebaarde weer naar de stoel.

Ik keek even over mijn schouder en weer terug naar de tafel. Ik hoefde niet te blijven. Ik kon nu weglopen, voordat ik weer zou instorten. Voordat ik hem weer een kans gaf om me pijn te doen. ‘Ik ben je niets verschuldigd,’ zei ik en ik wenste dat mijn voeten zouden doen wat mijn hoofd van ze vroeg in plaats van wat mijn hart wilde.

‘Nee, dat is waar.’ Hij zette een stap naar me toe en pakte mijn gezicht in zijn handen. ‘Maar ik ben jou wel iets verschuldigd. Geef me alsjeblieft een kans om dat jou te geven.’

Toen hij zo naar me keek, zonder plagende grijns, zonder verwaandheid, zonder zijn zwoele blik, kon ik er geen nee op zeggen. Misschien zou het de op een na grootste fout zijn die ik ooit zou maken, maar ik ging toch zitten.

‘Dank je,’ zei hij opgelucht toen hij tegenover me ging zitten. Hij wees naar het wijnglas dat het dichtst bij mij stond. ‘Dat is voor jou.’

‘Nee, dank je,’ zei ik, al snakte ik naar een slok. ‘Wat denk je dat je me schuldig bent?’

Hij pakte zijn wijnglas en nam langzaam een slok. Nadat hij het glas weer had neergezet, stond hij op van zijn stoel, kwam mijn kant op en ging op één knie zitten. Toen haalde hij uit zijn binnenzak een klein doosje tevoorschijn. Voordat ik ook maar mijn adem kon inhouden, opende hij het. In het zwarte fluweel zat een schitterende witgouden ring met een rechthoekig geslepen diamant in een art-decozetting.

Mijn mond viel open. Ik kreeg kippenvel op mijn armen. ‘Wat is dat?’

‘Dat is een heel dichte benadering, zo goed als lukte binnen een week, van de ring die jouw overgrootvader, de smokkelaar, aan jouw overgrootmoeder had gegeven... met een iets grotere diamant, natuurlijk.’ Met een ondeugende grijns keek hij me aan.

‘O, mijn god. Enzo.’ Ik legde mijn trillende handen op mijn wangen.

‘Wat ik jou schuldig ben, is de waarheid, Bianca.’ Zijn donkere ogen stonden ernstig. ‘Al mijn hele leven dacht ik dat het niet uitmaakte met wie ik zou gaan trouwen. Ik wilde kinderen om de traditie voort te zetten en om te ervaren wat het is om vader te zijn, maar pas toen ik op jou verliefd werd, begreep ik wat dat echt inhield. Ik wil niet alleen maar kinderen om vader te worden, ik wil die kinderen samen met jou. Ik wil een gezin beginnen met jou. En als wij weer samen zijn in dat grote huis aan Center Avenue, dan wil ik dat jij in een schommelstoel op de veranda zit en met jou ruziemaken.’ Hij glimlachte, pakte de ring uit het doosje en liet me de inscriptie zien. Per cent’anni... Enzo.

Ik slikte, maar de brok in mijn keel werd alleen maar groter.

‘Ik hou van je,’ zei hij. Hij pakte mijn linkerhand en deed de ring om mijn vinger. ‘Meer dan ik ooit van wie ook gehouden heb. Sorry dat ik je zo lang heb laten wachten om dat tegen je zeggen. Ik wil de rest van mijn leven met jou doorbrengen.’

‘Maar Enzo.’ Ik dwong mezelf de woorden uit te spreken. ‘Ik kan waarschijnlijk geen...’

Hij maande me tot stilte door twee vingers op mijn lippen te leggen. ‘We zijn hoe dan ook een gezin.’

Ik glimlachte door mijn tranen heen en hij liet zijn hand zakken. ‘Meen je dat echt?’

‘Ja.’ Hij pakte mijn handen vast. ‘Je bent de mooiste, zorgzaamste, meest onuitstaanbare vrouw die ik ooit heb ontmoet. Je maakt me kwader dan wie ook, maar je maakt me ook gelukkiger dan wie ook. En de liefde die ik voor jou voel is het meest oprechte, het meest échte gevoel dat ik ooit heb gehad.’

Een snik ontsnapte aan me en een traan rolde over mijn wang. ‘Ik hou ook van jou.’

‘Ik wil dat wij net zo’n liefdesverhaal hebben als jouw overgrootouders. Eentje dat nog bestaat als wij er niet meer zijn, een verhaal dat onze achterkleinkinderen elkaar over honderd jaar nog vertellen.’

Ik knikte en er gleden nog meer tranen over mijn wangen. ‘Dat wil ik ook.’

‘Wil je met me trouwen?’

Lachend veegde ik mijn gezicht af. ‘Ik ben al met je getrouwd.’

‘Maar je verdient een beter aanzoek. Dus wat zeg je hierop? Wil je nog steeds mijn vrouw zijn?’

‘Ja,’ zei ik weer lachend. Ik nam zijn gezicht in mijn handen en kuste hem op zijn lippen. ‘Ja.’

Hij gaf me een snelle kus, kwam overeind en draaide zich naar de volle ruimte. ‘Ze heeft ja gezegd!’

Iedereen barstte uit in gejuich en er klonk applaus. Mijn wangen gloeiden toen hij weer tegenover me plaatsnam.

‘Poeh,’ zei hij en hij trok zijn stropdas wat losser. ‘Ik zit ervan te zweten.’

‘Waarom? Dacht je dat ik nee zou zeggen?’ Ik staarde naar de oogverblindende ring aan mijn vinger. Mijn hart maakte vrolijke sprongetjes.

‘Eerlijk?’ Hij aarzelde. ‘Nee. Ik dacht wel dat je ja zou zeggen. Maar als je nee had gezegd, dan had ik dat verdiend.’

Ik rolde met mijn ogen en pakte mijn wijnglas. ‘O, mooi. Je bent nog steeds jezelf.’

‘Ik ben nog steeds mezelf.’ Door zijn glimlach stokte mijn adem. Ik hoopte dat dat altijd zo zou blijven.

Plotseling doken Blair en Cheyenne bij onze tafel op. Ze hielden elkaars hand vast en konden hun enthousiasme nauwelijks in toom houden. ‘We hoorden gejuich! Is het gelukt?’

‘Het is gelukt,’ zei ik. Ik hield mijn hand omhoog om de ring te laten zien.

Ze slaakten een gilletje en pakten mijn hand om de ring beter te bekijken. ‘O, mijn god, hij is prachtig!’ Blair keek naar Enzo. ‘Is dit de replica?’

‘Zo goed als,’ zei Enzo. ‘Mijn neef Paulie heeft gedaan wat hij kon in zo’n korte tijd.’ Zijn ogen ontmoetten de mijne. ‘Ik wilde niet langer wachten.’

‘Ik vind het allemaal prachtig,’ zei Cheyenne uitgelaten. Met tranen in haar ogen legde ze een hand op haar hart. Ze leunde naar me toe om me een knuffel te geven en daarna gaf ze Enzo een zoen op zijn wang. Blair deed hetzelfde, maar fluisterde nog iets in zijn oor voordat ze weer overeind kwam. ‘We laten jullie nu rustig eten, maar wij zitten bij de bar als jullie straks zin hebben om bij ons te komen zitten,’ zei ze.

‘Wie zijn “wij”?’ vroeg ik.

‘Alleen Griffin, Cole en Beckett.’ Blair duwde Enzo tegen zijn schouder. ‘We mochten het verder aan niemand vertellen.’

Ik lachte. ‘Oké, we komen naar jullie toe als we klaar zijn met eten.’

‘Perfect.’ Ze haakte haar arm in die van Cheyenne. Die twee keken elkaar aan en daarna keken ze mij aan als twee zelfingenomen, tevreden katten. ‘En trouwens, en dit is aardig bedoeld...’

‘... we zeiden het toch!’ zei Cheyenne. Daarna schoten ze in de lach en ze liepen naar de bar.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Die twee zijn niet goed wijs. De hele tijd waren ze er al van overtuigd dat dit zou gebeuren.’

‘Ze zijn goede vriendinnen,’ zei Enzo en hij pakte mijn hand. ‘En ze houden van je. Je wilt niet weten waar ze me allemaal mee hebben bedreigd als ik dit zou verkloten.’

‘Ik kan me er iets bij voorstellen,’ zei ik. ‘Wat zei Blair net tegen je?’

‘Ze zei dat ze blij was dat ze me niet hoefde te vermoorden.’

Ik barstte in lachen uit. ‘We hebben geluk met zulke goede vrienden.’

‘We hebben geluk, punt uit.’ Hij verstrengelde zijn vingers met de mijne. ‘En ik zal dit nooit als vanzelfsprekend beschouwen.’

Ik keek hem aan en glimlachte. Mijn hart was weer geheeld.

*

Terwijl we aten hadden we het een tijdje over het huis aan Center Avenue en wat er nog aan moest gebeuren voor we er in konden gaan wonen. Hij vertelde wat er de afgelopen twee weken allemaal aan gebeurd was en ik was er zo nieuwsgierig naar dat ik hem liet beloven om er straks na het eten langs te rijden.

‘Maar dan is het donker,’ zei hij.

‘Dat maakt me niet uit,’ drong ik aan. ‘Ik wil het vanavond zien.’

Toen we klaar waren met eten gingen we naar de bar, waar onze vrienden zaten te wachten. Blair en Cheyenne gaven ons nog een knuffel en Becket, Cole en Griffin gaven me een zoen op mijn wang en zeiden dat ze zo ongeveer van begin af aan al wisten dat Enzo in mij een gelijke had gevonden. We bestelden een rondje drinken en hielden ons glas omhoog voor een toost.

‘Op oude vrienden,’ zei Griffin.

‘En op nieuwe!’ riep Blair.

‘Op tweede kansen,’ bracht Cole in en hij pakte Cheyennes hand.

‘En op tweedehonkspelers,’ voegde Beckett er met een lach aan toe terwijl Enzo een buiging maakte.

‘Per cent’anni,’ zei ik. Terwijl ik rondkeek naar mijn vrienden kneep mijn keel dicht. Ik pakte Enzo’s hand en hoopte vanuit het diepst van mijn hart dat dit nog honderd jaar mocht duren.

Enzo hield zijn glas nog hoger. ‘Op de beste vrienden die een man zich kan wensen... en fuck de Mavs!’

De mannen slaakten oerkreten en dronken van hun bier, terwijl Blair, Cheyenne en ik elkaar aankeken. ‘Ouwelullenhonkbal,’ zei Cheyenne met een zucht. ‘Wen er maar aan.’

*

Na één drankje lieten we onze vriendin weer achter bij de bar. Enzo trok me mee aan mijn arm. ‘Kom op, we moeten nog ergens naartoe.’

‘O ja?’ vroeg ik toen hij de deur voor me opendeed. ‘Waarheen dan?’

‘Dat zie je zo wel.’

Ik had geen idee waar hij me mee naartoe nam, maar ik hoefde me het niet lang af te vragen. Nog geen tien minuten later parkeerde hij de auto bij de katholieke Sint-Pauluskerk. Ik keek hem aan. ‘Waarom zijn we hier?’

In plaats van antwoord te geven, zette hij de motor uit, liep om de auto heen naar mijn kant en hielp me uitstappen. Hij pakte mijn hand en leidde me de trappen naar de kerk op.

‘Enzo, wat gaan we doen?’ fluisterde ik toen hij de zware houten deur openduwde en we de hal binnenstapten. Het was donker en stil en het rook naar wierook.

‘Kom mee,’ zei hij zachtjes. Hij hield mijn hand in de zijne en we liepen door de kerk naar het altaar. Onze voetstappen echoden in de lege ruimte.

Een rilling ging door mijn ruggengraat. Het heiligdom was schaars verlicht en ik zag niemand tot we bij de kruising kwamen en hij trok me voorzichtig mee naar links, naar de noordelijke zijvleugel. Voor een prachtig glas-in-loodraam, dat verlicht werd door de maan die er van buiten op scheen en door flakkerende offerkaarsen op een tafel eronder, stond pastoor Mike.

Hij glimlachte naar ons. ‘Welkom.’

‘Bedankt voor alles, meneer de pastoor,’ zei Enzo.

‘Geen probleem. Zijn jullie er klaar voor?’

‘Eén momentje.’ Enzo draaide zich naar me toe en nam mijn handen in de zijne. ‘Ik weet dat we technisch gezien al getrouwd zijn. Maar dat ging om het papiertje. Het was voor de show. En absoluut om de verkeerde redenen. Ik wilde iets doen dat meer betekenis had.’ Hij keek even op naar het glas-in-loodraam. ‘Mijn overgrootouders hebben deze ramen aan de kerk gedoneerd toen hij honderd jaar geleden gebouwd werd. Ik heb er honderden keren naar gekeken en er verder nooit over nagedacht. Maar als ik er nu naar kijk, dan herinneren ze me eraan hoe belangrijk familie is. Om je ergens te vestigen, om vertrouwen te hebben in iets wat groter is dan jezelf. En dat heb ik aan jou te danken.’

Ik wilde iets zeggen, maar mijn keel zat dicht.

‘Ik heb pastoor Mike gevraagd om vanavond ons huwelijk in te zegenen,’ ging hij verder. ‘Dat wilde ik eerst niet, en jij ook niet, omdat het niet goed voelde. En het zou zijn geweest omdat onze ouders erop hadden aangedrongen. Nu is het iets tussen ons.’

‘En God,’ bracht pastoor Mike bij hem in herinnering.

‘O ja,’ zei Enzo. ‘En Hem.’

Door mijn tranen heen lachte ik. ‘Ik vind het prachtig. En ik hou van je.’

‘Ik hou ook van jou.’ Hij boog zich voorover, drukte zijn lippen op mijn voorhoofd en hield ze daar even. Toen ging hij weer rechtop staan en richtte zich tot pastoor Mike. ‘Oké, we zijn klaar.’

*

Nadat we de kerk hadden verlaten, reden we naar het huis aan Center Avenue, zoals Enzo had beloofd. Hand in hand liepen we door het huis, met de zaklamp op onze telefoon aan, omdat de verlichting was afgesloten. Ik was onder de indruk van het werk dat de afgelopen twee weken was verzet, maar voelde me verdrietig dat ik het had gemist.

‘Geen zorgen,’ zei Enzo en hij gaf een kneepje in mijn hand. ‘Er moet nog een hoop gebeuren om het bewoonbaar te maken.’

Toen we midden in een kamer stonden, ik hoopte misschien wel een kinderkamer, draaide ik me naar hem toe. ‘Gaan we hier echt wonen?’

‘Natuurlijk.’ Hij sloeg zijn armen om me heen.

‘En een gezin beginnen?’

‘Zeker. En als het ons niet gegeven is door de biologie, dan kunnen we adopteren. Het maakt mij niet uit hoe we ons gezin krijgen, als het maar met jou is.’

Ik liet mijn armen om zijn middel glijden, legde mijn hoofd op zijn borst en deed mijn ogen dicht.

‘We gaan hier gelukkig worden, mevrouw Moretti,’ zei hij en hij wiegde me heen en weer. ‘We gaan dit huis vullen met een stel lawaaierige, rommelige kinderen waar we helemaal gek van worden, maar we gaan gelukkig worden. Ik voel het.’

Ik hield hem stevig vast en ademde diep in. ‘Ik voel het ook.’

*

Zodra ik bij hem thuis binnenkwam, met zijn hand op mijn onderrug, voelde het of ik thuiskwam. We lieten ons weer op zijn bed vallen en het gevoel van zijn huid tegen de mijne, en om hem zo boven me te zien bewegen, was als een droom. Hij kwam diep in me en ik hoorde zijn gejaagde ademhaling en zijn lage, donkere gegrom. Het zette mijn lichaam in vuur en vlam, zoals alleen hij dat kon. En toen we samen klaarkwamen, onze lichamen in perfecte harmonie, was het alsof dat alles goedmaakte waar ik doorheen was gegaan.

‘Ik heb je zo gemist,’ fluisterde hij in het donker. Hij strooide kusjes op mijn gezicht, mijn nek, mijn borst. ‘Ga nooit meer bij me weg.’

‘Dat zal ik niet doen.’ Lachend wreef ik over zijn rug en ik sloeg mijn benen om hem heen. ‘Je zit nu aan me vast. Volgens God. En volgens de staat Michigan.’

‘Mooi.’

‘En in mijn ring staat honderd jaar. Dus aan die belofte kan ik maar beter voldoen.’

Hij tilde zijn hoofd op en keek op me neer. ‘Dat is je geraden. Ik wil nooit meer zonder jou zijn. Het voelt alsof ik mezelf niet eens meer ben zonder jou.’

Ik glimlachte. ‘De zwoele blik lukte niet meer?’

‘Nee, die lukte niet eens meer.’

Lachend pakte ik zijn gezicht en kuste zijn lippen. ‘Dat is een duidelijk teken dat we maar beter samen kunnen blijven.’

‘Dat is het zeker. Tenslotte moet ik het doorgeven aan de komende generatie Moretti’s. Als het niet door dna lukt, dan kan ik het ze wel leren.’

‘Ik twijfel er niet aan dat onze zoons die blik zullen erven.’

‘En onze meisjes krijgen jouw kranigheid. Daardoor werd ik verliefd op je.’

Een paar minuten later lagen we tegen elkaar gekropen zoals we gewend waren. Mijn hoofd op zijn borst, zijn armen om me heen.

‘Meende je wat je zei?’ vroeg ik zachtjes. Met mijn vingers streelde ik zijn borst. ‘Over adopteren?’

‘Ja, tuurlijk.’

Ik probeerde nog dichter tegen hem aan te gaan liggen. ‘Ik weet nog niet of ik het nog een keer wil proberen met de clomifeen. Ik heb even tijd nodig.’

‘Prima,’ zei hij. ‘Je verdient het om even op adem te komen. En wat je ook wilt, of het nu clomifeen is, of inseminatie, adoptie of een kind ontvoeren, ik sta achter je. We blijven altijd familie, weet je nog?’

‘Ik weet het.’

Hij kuste me op mijn hoofd. ‘Truste, Lucy.’

Ik glimlachte. ‘Truste, Ricky.’

Zes maanden later

Enzo

‘Sorry, wat zei je?’ Ik staarde naar de verloskundige, ervan overtuigd dat ik haar verkeerd had verstaan.

Ze glimlachte en bleef naar het scherm kijken. ‘Ik zie twee hartjes.’

‘O mijn god,’ fluisterde Bianca en ze kneep in mijn hand.

‘Hoe bedoel je, twee hartjes? Waarom zou de baby twee hartjes hebben?’

De verloskundige lachte zachtjes en keek me aan. ‘Er zijn twee baby’s.’

‘Maar we hadden er maar eentje besteld,’ zei ik met schorre stem.

‘Het kan altijd gebeuren,’ zei ze. ‘Zie je hier?’ Ze gebaarde naar het scherm, waarop ik iets zag dat leek op twee zwarte ballonnetjes in een zee van grijs. In elke ballon flikkerde in het midden een boontje.

‘Die flikkerende dingen,’ zei ik met een droge en dichtgeknepen keel, ‘zijn dat de hartjes?’

‘Dat klopt, papa.’

Mijn mond viel open en ik keek naar Bianca. Achter haar brillenglazen hield ze haar ogen wijd opengesperd.

‘Twee,’ kraste ik.

‘Twee,’ zei ze. Ze zag er net zo verbijsterd uit als ik me voelde.

Even werd ik duizelig. Twéé?

Maar toen spoelde een golf van trots over me heen. Twéé!

Ik ging rechterop staan en zette mijn borst op. ‘Allemachtig,’ zei ik. ‘Wat een prestatie.’

Bianca lachte. ‘Ik denk dat het door de clomifeen komt.’

‘Zelfs met clomifeen heb je niet zo’n heel grote kans op een tweeling als je via de natuurlijke weg zwanger wordt,’ zei de verloskundige. ‘Ik denk iets van vijf tot tien procent.’

‘Zie je wel?’ Ik boog voorover en kuste Bianca op haar hoofd. Ze had het de afgelopen zes maanden zo zwaar gehad. We hadden zelfs al afgesproken dat we het deze maand voor de laatste keer zouden proberen voor we een andere methode zouden overwegen. ‘Je bent een topper.’

Ze lachte naar me, waardoor mijn hart nog sneller ging slaan. Ik hou van je, mimede ze. Tegen de verloskundige zei ze: ‘Ziet alles er goed uit?’

‘Alles ziet er geweldig uit,’ zei ze.

Met gesloten ogen haalde Bianca diep adem en blies ze haar adem weer uit. Tranen stroomden uit haar ogen. ‘Dank je,’ fluisterde ze.

Mijn ogen waren ook vochtig.

*

Later die avond lagen we in ons grote bed in onze nieuwe slaapkamer in het huis aan Center Avenue. Ik rolde naar mijn kant en legde een hand op haar gladde, zachte buik. ‘Ik kan het nog steeds niet geloven. Hoe kunnen daar nou twee mensjes in groeien? Er is toch niet genoeg plek?’

Ze lachte. ‘Ehm, ik zal wel heel groot worden.’

‘Hoe groot?’ Ik ondersteunde mijn hoofd met mijn hand.

‘Enorm. Ik kan wel breder worden dan ik lang ben.’

Ik hapte naar adem, alsof ik vol afschuw was. ‘Nee.’

‘Ja. Houd je dan nog steeds van me?’

‘Zelfs nog meer.’ Ik draaide me om en ging met mijn hoofd op haar buik liggen.

Glimlachend speelde ze met mijn haar. ‘Wat doe je?’

‘Ik probeer ze te horen. Je kunt nooit vroeg genoeg beginnen met het afluisteren van je kinderen.’

Ze lachte. ‘Hoor je iets interessants?’

‘Ssst.’ Ik deed alsof ik me concentreerde.

‘Jongens of meisjes?’ spoorde ze me aan.

‘Van elk eentje.’

‘Echt?’

‘Ja.’

‘En hoe heten ze?’

‘Ricky en Lucy natuurlijk.’

‘Tuurlijk.’ Ze grijnsde. ‘Wat zijn ze aan het doen?’

‘Ze maken ruzie. Ricky neemt te veel ruimte in. Hij vindt het leuk om steeds over haar grens heen te gaan.’

‘Dat zou goed kunnen.’

‘Ben je blij?’ vroeg ik. Mijn hart leek bijna uit elkaar te barsten.

Met glanzende ogen knikte ze. ‘Jij?’

‘Meer dan ik voor mogelijk had gehouden. En ik weet dat het alleen maar beter wordt.’

‘Maar ik ben ook bang.’

Meteen ging ik overeind zitten. ‘Waarom?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Dit allemaal... Jij, het huis, de baby’s. Het is alles wat ik me ooit gewenst heb. Ik ben bang om het kwijt te raken.’

‘Hé. Kom hier.’ Ik ging naast haar liggen en kroop tegen haar aan. ‘Niets kan dit van ons afnemen.’

‘Maar wat als...’

‘Je praat te veel. Heb ik dat weleens gezegd?’

‘Waarschijnlijk wel.’

‘En je laat altijd door het hele huis boeken slingeren, en de hele tijd zet je alles in de keuken anders neer zodat ik niets meer kan vinden, je bent een enorme betweter, en je zet de thermostaat zo hoog dat het hierbinnen een sauna is.’

Ze giechelde. ‘Sorry.’

‘Geen sorry zeggen.’ Ik gaf een kus op haar hoofd. ‘Want je bent ook mijn favoriete persoon in de hele wereld. Je hebt licht gebracht in de zelfzuchtige en onvolwassen duisternis van mijn ziel.’

‘Dat klopt,’ zei ze weer lachend.

‘En daarbij ben je de beste echtgenote ooit. En je zult een fantastische moeder zijn.’

‘Denk je?’

‘Dat weet ik.’ Ik was even stil. ‘En ik heb altijd gelijk. Naast dat ik er zo goed uitzie en dat ik zo geweldig ben in honkbal, is dat waarom je zo van me houdt.’

‘Niet echt.’

‘Wat?’ zei ik vol afschuw. ‘Kom op. Waar houd je dan nog meer van?’

‘Hmm. Ik hou ervan dat je zo’n goed hart hebt. Hoe hard je werkt. Hoe vriendelijk je bent tegen iedereen die je ontmoet. Ik hou ervan dat je me zo makkelijk aan het lachen kunt maken. Dat je nog steeds dezelfde drie beste vrienden hebt als toen je twaalf was, wat betekent dat je loyaal en betrouwbaar bent. Ik hou van je geur. En dat je zo beschermend bent. Ik hou ervan om met jou ergens binnen te komen en dat iedereen naar je staart omdat je zo knap bent, terwijl ik jouw hand op mijn rug voel waardoor ik weet dat je van mij bent.’

‘Altijd,’ zei ik en ik wreef over haar rug.

‘En,’ voegde ze er aarzelend aan toe, alsof ze er moeite mee had het te zeggen, ‘ik denk dat ik ook van je blik ben gaan houden.’

Ik lachte. ‘Dat was alleen maar een kwestie van tijd, schat.’

Ze deed haar hoofd naar achteren en keek naar me op met die blauwe ogen waardoor al mijn afweer wegsmolt. ‘Voor deze ene keer zal ik er niet tegenin gaan.’

‘Mooi.’ Ik kuste haar zachtjes en trok haar tegen me aan, in bewondering over het feit dat ik drie harten in mijn armen hield. Mijn eigen hart bonkte hard in mijn borstkas.

Vol van liefde, van dankbaarheid en beschermingsdrang. Met de zekerheid dat we een sprong in het diepe gewaagd hadden en precies waren uitgekomen waar we moesten zijn.

Dit was echt, en voor altijd.

Pappardellepasta met worst, boerenkool en pittige tomatensaus

Ingrediënten

2 el extra vierge olijfolie

1 kleine gele ui, gesnipperd

5 teentjes knoflook, geperst

500 gram pittige Italiaanse saucijzen

200 gram gesneden boerenkool

800 gram tomaten uit blik

2 el verse basilicum, fijngesneden

¼ tl chilivlokken

50 gram Parmezaanse kaas

75 gram slagroom

zout en peper

500 gram pappardelle

1) Verhit de olie in een grote, diepe sauspan. Voeg de ui, knoflook en Italiaanse saucijzen eraan toe. Laat 5 tot 8 minuten op halfhoog vuur staan tot de saucijzen gaar zijn en de uien goudbruin worden.

2) Voeg de gesneden boerenkool eraan toe en laat 3 tot 4 minuten inkoken. Voeg de tomaten uit blik toe en maak de tomaten klein met een houten lepel. Voeg het basilicum en de chilivlokken toe en zout en peper naar smaak. Laat nog 3 minuten sudderen.

3) Voeg 25 gram Parmezaanse kaas en 75 gram slagroom toe. Goed doorroeren. Zet het vuur laag terwijl je de pasta kookt.

4) Breng 5 liter water met zout aan de kook. Voeg de pappardelle toe en laat deze 5 tot 7 minuten koken of tot de pasta al dente is. Giet de pasta af en voeg toe aan de saus, samen met de overgebleven 25 gram Parmezaanse kaas. Roer door elkaar en direct opdienen.

Broodjes gehaktbal

Ingrediënten

Gehaktballen:

500 gram rundergehakt

3 teentjes knoflook, geperst

1 ei

20 gram paneermeel

25 gram geraspte Parmezaanse kaas

1 tl fijngesneden peterselie

1 tl zout

1 tl zwarte peper

Saus:

3 teentjes knoflook, fijngesneden

1 el extra vierge olijfolie

800 gram tomaten uit blik

4 grote basilicumblaadjes, door de midden gescheurd

½ tl grof zout

6 plakken provolone

3 grote broodjes

Parmezaanse kaas om erover te strooien

1 tl fijngesneden peterselie

1) Verwarm de oven voor tot 200 graden Celsius.

2) Bak in een grote, diepe sauspan de knoflook in olijfolie op halfhoog vuur tot het goudbruin is. Voeg de tomaten uit blik toe en maak ze klein met een houten lepel. Voeg de basilicumbladeren toe. Breng op smaak met peper en zout. Laat het 8 tot 10 minuten op laag vuur sudderen. Houd het vuur laag als je de gehaktballen maakt.

3) Meng in de tussentijd alle ingrediënten voor de gehaktballen in een grote kom en maak 6 ballen ongeveer ter grootte van een limoen. Leg de gehaktballen in ovenschaal op aluminiumfolie of bakpapier. Giet er olijfolie overheen en zet 15 minuten in de oven op 200 graden Celsius.

4) Haal de gehaktballen uit de oven en leg ze in de sauspan in de saus. Laat op laag vuur 10 minuten sudderen, draai de gehaktballen om en laat nog 10 minuten sudderen.

5) Maak de broodjes klaar:

Als het brood niet is voorgesneden, snijd de broodjes in zodat je ze kunt openklappen, maar snijd ze niet helemaal door. Doe de broodjes open en leg op elke kant een plakje provolone. Zet de broodjes met de kaas naar boven 5 minuten onder de gril, tot de kaas is gesmolten. Leg 3 gehaktballen op het broodje en doe er een eetlepel saus overheen. Strooi de Parmezaanse kaas en peterselie eroverheen.

Pizzelles

Ingrediënten

450 gram patentbloem

300 gram suiker

250 gram gesmolten boter

2 el geraspte sinaasappelschil

2 tl vanillearoma

1 tl anijs

1 el sinaasappelsap

4 tl bakpoeder

1 tl kardemom

¼ tl zout

6 grote eieren

Poedersuiker om eroverheen te strooien

1) Verwarm het wafelijzer voor.

2) Doe alle ingrediënten bij elkaar in een grote kom. Mix op de laagste stand tot alles goed gemengd is. Schraap met een spatel de zijkanten van de kom af.

3) Volg de instructies van de gebruiksaanwijzing van het wafelijzer. Misschien moet je bakspray gebruiken. Giet een lepel beslag in het midden van het opgewarmde wafelijzer. Doe hem dicht en bak 1 tot 1½ minuut tot het licht goudbruin is (zie de gebruiksaanwijzing). Haal de pizzelles er voorzichtig uit en laat ze afkoelen. Ze worden harder bij het afkoelen.

4) Strooi er poedersuiker op voordat je ze serveert.

Italiaanse bruiloftsoep

Ingrediënten

Gehaktballetjes:

500 gram rundergehakt

3 teentjes knoflook, geperst

1 ei

20 gram paneermeel

25 gram geraspte Parmezaanse kaas

1 tl fijngesneden peterselie

1 tl zout

olijfolie

Soep:

450 gram rauwe kippenborst met bot

1 liter kippenbouillon

1 krop andijvie, grof gesneden

1) Verwarm de oven voor tot 180 graden Celsius.

2) Meng de ingrediënten voor de gehaktballetjes in een kom goed door elkaar. Maak gehaktballetjes ter grootte van een knikker. Je kunt er zo’n 60 maken, maar je kunt de helft ervan invriezen om later te gebruiken.

3) Leg de gehaktballetjes op een bakplaat met aluminiumfolie. Giet er olijfolie overheen. Zet 6 minuten in de oven.

4) Doe ondertussen de kip in een grote pan met water. Laat 20 minuten koken. Haal de kip uit het water en laat afkoelen. Als het is afgekoeld, haal het kippenvlees van het bot en haal het vlees uit elkaar. Gooi de botten en het water weg en zet het vlees opzij.

5) Verwarm de bouillon in een grote pan op halfhoog vuur. Voeg de andijvie toe en laat ongeveer 10 minuten koken. Voeg het kippenvlees en de gehaktballetjes eraan toe. Laat 5 tot 8 minuten op laag vuur sudderen zodat de smaak van de gehaktballetjes in de bouillon trekt. Voeg peper en zout naar smaak toe.

6) Serveer de soep met de geraspte Parmezaanse kaas erop.

Tomatenbruschetta op geroosterd zuurdesembrood

Ingrediënten

500 gram tomaten, in blokjes gesneden

½ rode ui, grof gesneden

2 teentjes knoflook, geperst

2 el verse basilicum, ongeveer 5 grote blaadjes, fijngesneden

20 gram geraspte Parmezaanse kaas

4 el extra vierge olijfolie

¼ tl zout

½ tl zwarte peper

12 sneetjes zuurdesembrood

4 el extra vierge olijfolie

1) Doe de tomaten, uien, knoflook, het basilicum, de Parmezaanse kaas en zout en peper in een kom. Meng het goed door elkaar. Voeg 4 el olijfolie toe en meng goed.

2) Smeer het brood in met olijfolie. Plaats het brood ongeveer 3 minuten onder de grill, of tot het goudbruin is. Serveer met de bruschetta.

Zeppole

Ingrediënten

Deeg:

100 gram ongezouten boter

250 ml volle melk

1 el suiker

1 tl sinaasappelschil

snufje zout

120 gram bloem

4 eieren op kamertemperatuur

Vulling:

500 gram uitgelekte ricotta

50 gram poedersuiker

1 tl vanillearoma

150 gram slagroom

75 gram chocoladedruppels

plantaardige olie

poedersuiker

kersen op siroop

Vulling:

1) Doe de ricotta, de poedersuiker en het vanillearoma in een keukenmachine en mix tot het glad is. Zet de machine op de hoogste stand en doe er langzaam de slagroom bij. Meng ongeveer 20 tot 30 seconden tot de ricotta glad en dik is. Doe de chocoladedruppels erbij en gebruik 10 tot 15 keer de pulsefunctie om ze erdoorheen te mengen.

Deeg:

1) Breng de boter, melk, suiker, sinaasappelschil en het zout in een middelgrote pan aan de kook. Voeg daarna direct de bloem toe. Goed roeren met een houten lepel tot het deeg een bal vormt. Haal van het vuur en blijf 2 tot 3 minuten roeren tot het deeg iets is afgekoeld.

2) Voeg een voor een de eieren toe en meng tussendoor steeds tot het ei er volledig doorheen gemengd is. Zodra de eieren zijn toegevoegd krijg je een dikke, gladde pasta. Doe het deeg in een spuitzak met een grote stervormige opening.

Gefrituurde zeppole:

1) Knip bakpapier in 12 vierkantjes van 10 cm.

2) Giet een laagje van ongeveer 4 cm plantaardige olie in een sauspan. Verhit de olie tot 180 graden Celsius.

3) Spuit rondjes van ongeveer 7 cm op de stukjes bakpapier. Doe de rondjes met het deeg naar beneden in de hete olie. Het bakpapier komt eraf zodra het verhit is. Frituur tot ze goudbruin zijn en draai ze dan om. Draai nog een paar keer om, zodat ze diepgoudbruin zijn en opzwellen.

4) Haal ze uit de olie en leg ze op keukenpapier om overtollige olie eruit te laten lopen. Laat ze afkoelen. Zodra ze zijn afgekoeld kun je ze doormidden snijden en vullen met de ricottavulling. Strooi er poedersuiker overheen en leg er een kers bovenop.

Gebakken zeppole:

1) Verwarm de oven voor tot 200 graden Celsius.

2) Spuit rondjes van ongeveer 7 cm op een bakplaat met bakpapier. Zet ongeveer 25 minuten in de oven. Doe de oven uit en laat de zeppole nog 10 minuten in de oven staan of tot ze diepgoudbruin zijn.

3) Haal ze uit de oven en laat afkoelen. Snijd doormidden en vul ze met ricottavulling. Strooi er poedersuiker overheen en leg er een kers bovenop.

Dankwoord

Wederom moet ik Dina Cimarusti bedanken voor de heerlijke recepten in dit boek. Ik hoop dat jij het net zo leuk vindt als ik om volgens deze recepten te koken!

Zoals altijd gaan mijn liefde en dankbaarheid uit naar de volgende mensen voor hun talent, steun, wijsheid, vriendschap en aanmoediging...

Melissa Gaston, Brandi Zelenka, Jenn Watson, Hang Le, Devyn Jensen, Kayti McGee, Laurelin Paige, Sierra Simone, Lauren Blakely, Corinne Michaels, Meghan Quinn, het hele team van Social Butterfly, Anthony Colletti, Rebecca Friedman, Flavia Viotti & Meire Dias van Bookcase Literary, Nancy Smay van Evident Ink, Julia Griffis van The Romance Bibliophile, correctoren Michele Ficht, Shannon Mummey en Alison Evans Maxwell, Stacey Blake van Champagne Book Design, Andi Arndt & Katie Robinson van Lyric Audiobooks, stemacteurs Teddy Hamilton en Samantha Brentmoor, the Shop Talkers, the Sisterhood, the Harlots en the Harlot ARC Team, bloggers en degenen die evenementen organiseren, mijn Queens, mijn proeflezers, mijn correctoren, mijn lezers van over de hele wereld...

En nogmaals, mijn familie, vanuit het diepst van mijn hart.

Table of Contents

Call Me Crazy

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

Zes maanden later

Pappardellepasta met worst, boerenkool en pittige tomatensaus

Broodjes gehaktbal

Pizzelles

Italiaanse bruiloftsoep

Tomatenbruschetta op geroosterd zuurdesembrood

Zeppole

Dankwoord